Uzasadnienie
Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wjazdu z drogi lokalnej na drogę wojewódzką nr [...] wraz z oświetleniem skrzyżowania i całej drogi lokalnej na działkach nr [...] położonych w obrębie [...], dla[...] w [...].
Odwołanie od decyzji wniosła Spółka Z. w [...]. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 6 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) polegające na błędnym przyjęciu, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Wskazała, że inwestycją celu publicznego jest inwestycja służąca ogółowi i mająca na celu zaspokajanie potrzeb powszechnych, gdy realizatorem tego celu jest jednostka organizacyjna lub osoba reprezentująca Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego. W niniejszej sprawie inwestor nie reprezentuje Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, a jedynym celem planowanej inwestycji jest ułatwienie dojazdu kontrahentom Zakładów Z. do własnej nieruchomości, co oznacza, że inwestycja ta ma służyć prywatnym interesom inwestora i w żaden sposób nie zaspokaja potrzeb społeczności lokalnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i odmówiło lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podzielając stanowisko odwołującej się Kolegium wskazało, że celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymanie tych dróg. Stosownie zaś do art. 2 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 z późn. zm.), drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. W myśl art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych, drogami wewnętrznymi są m. in. drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
Zamierzenie inwestycyjne dotyczące budowy zjazdu i drogi dojazdowej do obiektów użytkowanych przez inwestora należy zaliczyć do dróg wewnętrznych, które nie są drogami publicznymi. Skoro zatem zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy celu publicznego, to również nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję wniósł inwestor - Zakłady Z., zarzucając jej naruszenie art. 10 i art. 131 Kpa, a także naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ustawy o drogach publicznych oraz art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestora nie zawiadomiono o wniesieniu odwołania oraz o toczącym się postępowaniu odwoławczym, co uniemożliwiło mu branie udziału w toczącym się postępowaniu odwoławczym oraz wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji. Uchybienie to stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem strony skarżącej projektowana droga jest droga publiczną, ponieważ taki jej charakter przewidywało uchwalone w dniu [...] r. przez Radę Gminy [...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a przepis art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zalicza wydzielanie gruntów pod drogi publiczne oraz budowę i utrzymanie tych dróg, do celów publicznych. Planowana inwestycja jest więc inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja ta ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej ponieważ spowoduje m. in. odciążenie drogi gminnej przechodzącej przez wieś [...] z transportu ciężarowego do zakładów PZZ, a także odciążenie drogi gminnej z ruchu turystów niemieckich przybywających po tańsze paliwo ze stacji na terenie PZZ.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że organ I instancji bezpodstawnie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, co nie podważa słuszności zamierzeń inwestora, dla których wydaje się decyzję o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało, że powoływanie się na nieobowiązującą uchwałę Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] r. ustalającej plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] oraz studium z [...] r. nie daje podstawy prawnej do uznania, że projektowana droga jest droga gminną. Kolegium wskazało też, że akta administracyjne zawierają dostateczny materiał dowodowy do oceny, czy zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, dlatego udział stron w postępowaniu odwoławczym nie miałby wpływu na rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – dalej: Ppsa/.
Skarga okazała się zasadna.
Trafny jest w szczególności zarzut, iż zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, stanowiącym, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w ogóle nie została powiadomiona o wniesieniu przez Spółkę Z. odwołania od wydanej na wniosek skarżącej decyzji, zaś organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji, nie umożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca bez swej winy zatem nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym, które jest istotną i nieodłączną częścią całego postępowania administracyjnego. Uchybienie to stanowi w świetle art. 145 § 1 pkt 4 Kpa podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a, zgodnie z którym stwierdzenie przez Sąd wad prawnych, stanowiących podstawę wznowienia postępowania, skutkuje uwzględnieniem skargi niezależnie od tego, czy dane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć też należy, iż w treści zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono z jakiego tytułu Spółce Z. przysługuje status strony w postępowaniu wszczętym z wniosku Zakładów Z. i rozpatrzono jej odwołanie.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b oraz art. 200 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na wskazaną podstawę rozstrzygnięcia przedwczesne byłoby dokonywanie przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym.