Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania R. Ś. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do kosztów związanych z zakupem i wymianą drzwi wejściowych.
Rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie w dniu 7 sierpnia 2019 r. wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia od niej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwrotne potwierdzenie odbioru k-37 akt administracyjnych).
W dniu 7 września 2019 r. R. Ś. nadał w urzędzie pocztowym, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem organu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym sporządzony na urzędowym formularzu PPF, załączając m.in. decyzję Kolegium z dnia [...] i odwołanie z dnia [...] W uzasadnieniu wniosku opisał swoje niezadowolenie w związku z wydaniem decyzji przez Kolegium jak i działalnością organu I instancji. Nadto wskazał, że "decyzję Kolegium odebrał 7 sierpnia 2019 r., zatem dochował terminu do złożenia odwołania do Wysokiego Sądu".
W dniu [...] października 2019 r. R. Ś. złożył osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do kosztów związanych z zakupem i wymianą drzwi wejściowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na uchybienie terminu do złożenia skargi.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SPP/Sz 146/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 156/20 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 4 art. 53 P.p.s.a. termin, o którym mowa w § 1 i 2 uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2019 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 6 września 2019 r., który to dzień nie był sobotą, ani dniem wolnym od pracy.
Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył osobiście skargę do Sądu w dniu 4 października 2019 r. To powoduje, że skarżący bezspornie uchybił ustawowemu trzydziestodniowemu terminowi do skutecznego wniesienia skargi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.