Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r.,
Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., wymierzającą P. C. karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
P. C., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239e ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa przewiduje instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a z uwagi na charakter zarzutów podniesionych w skardze i możliwość żądania odszkodowania w razie jej uwzględnienia przez Sąd, wstrzymanie wykonania jest uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).
Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze, z powołaniem się na art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Przepis ten jest adresowany do organów podatkowych i nie może stanowić podstawy prawnej do zastosowania ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Podstawę taką stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.
Wykonanie aktu dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14, opubl. w Lex nr 1519096).
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej zawarty w skardze nie odnosił się w ogóle do sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Skarżący nie przedstawił argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie przez niego kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Wprawdzie kwota wymierzonej kary jest znaczna, ale nie może to stanowić samoistnej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczne jest wykazanie, że uiszczenie czy egzekucja tej kwoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. W razie uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący będzie bowiem mógł otrzymać zwrot tej kwoty.
Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 331/09, opubl. w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto Sąd zauważa, że katalog przesłanek uzasadniających uwzględnienie przedmiotowego wniosku jest zamknięty. Na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.
Reasumując Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego.
Mając na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.