Uzasadnienie
Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 z późn. zm. – "k.p.a.") w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 r. poz. 293 z późn. zm. – dalej jako "ustawa");
po rozpoznaniu wniosku B. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: "Budowy budynku mieszkalno-usługowego na terenie dz. nr [...], obr[...], m. M. " – odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obszar analizy w wyznaczono na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000, będącej załącznikiem do niniejszej analizy. Organ podkreślił, że działki sąsiednie ujęte w obszarze analizy nie pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Wnioskodawca zamierza zrealizować na terenie dz. nr [...] w obr. M. inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalno-usługowego o wysokości okapu - 13 m przy dachu płaskim, wskaźniku zabudowy do 40%, liniach zabudowy od przyległej drogi 3 m oraz szerokości elewacji frontowej – 25 m. Na terenie analizy nie istnieje zabudowa, która może stanowić tzw. dobre sąsiedztwo, według art. 61 ustawy, który wyraźnie wskazuje na konieczność istnienia zabudowy na co najmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób umożliwiający ustalenie wskaźników dla nowej zabudowy.
Dlatego też działka objęta wnioskiem nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy, a zatem nie zostały spełnione wszystkie niezbędne warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył B. K.. Odwołujący się zarzucił organowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej i niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, że przy ul. [...], znajdują się już budynki mieszkalne, usługowe, domki letniskowe o różnorodnej zabudowie pod względem wielkości, wysokości, zarówno z dachem płaskim, jak i dwu i wielospadowym, na dowód czego dołączył kopie zdjęć różnych budynków.
Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm. - powoływanej jak wyżej jako "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podstawą materialnoprawną decyzji o warunkach zabudowy jest art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego treścią, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, i tak:
- 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu:
- 2. teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5. decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.
Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań do tyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).
Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo ustalił obszar analizowany. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5). Załącznik nr 2 do decyzji, stanowiący graficzną część analizy (kopia ewidencji gruntów w skali 1:2 000 - zgodna z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), przedstawia granice obszaru analizowanego i zagospodarowania terenu wokół działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, tj. działki nr [...].
Działka inwestycyjna nr [...] o powierzchni [...] ha posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej - działka [...] ul. [...]. W powyższym przypadku front działki stanowi granica wzdłuż ul. [...], granica ta ma 37 m długości, w związku z tym trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 111 m. W tym miejscu Kolegium zaznaczyło, że zastosowana mapa jest właściwą dla inwestycji liniowych (w skali 1:2000), a wniosek skarżącego takiej inwestycji nie dotyczy, co stanowi to naruszenie wymagań art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednakże w aktach sprawy znajduje się również właściwa mapa w skali 1: 1000, której aktualność została ustalona na dzień 14 listopada 2019 r., jak mapy w skali 1: 2000, która zawiera porównywalne dane w zakresie zagospodarowania.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że w wyznaczonym obszarze analizy przeanalizowano zabudowanie 5 działek w zakresie funkcji zabudowy, parametrów i wskaźników, cech kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Na 4 działkach występuje zabudowa o funkcji usługowej, na jednej działce graniczącej z planowaną inwestycją występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Pozostała część obszaru analizowanego jest niezabudowana. Osoba uprawniona, przeprowadzająca analizę określiła parametry zabudowy. Wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5.1 rozporządzenia) i szerokość elewacji frontowej (§ 6.1 rozporządzenia) obliczono jako wartości średnie.
W ocenie Kolegium, określone w decyzji wskaźniki przyszłej zabudowy są w pełni uzasadnione wynikami analizy i ustalone zostały zgodnie z wymogami określonymi w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia i art. 61 ust. 1 ustawy. Biorąc pod uwagę funkcję zabudowy, na analizowanym terenie dominuje zabudowa usługowa, z zestawienia wynika, że 20 % tych działek stanowią działki o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Dopuszczalna więc jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Wyliczone średnie parametry zabudowy dla obszaru analizowanego wynoszą: średni wskaźnik zabudowy terenu zabudowy do powierzchni działek - 22,5 - 27 %, z tolerancją 20%, wysokość górnej krawędzi granicy elewacji frontowej - 6 m, wysokość zabudowy max. do 10 m. Niedopuszczalna jest linia zabudowy poniżej 5m od granicy z ul. [...].
Natomiast wniosek dotyczy zabudowy mieszkaniowo-usługowej o linii zabudowy przyległej do drogi 3 m, wskaźniku zabudowy 40%, wysokość krawędzi elewacji frontowej do 13 m, wysokość zabudowy (do najwyżej położonej: części kalenicy lub attyki) do 13 m, wysokość budynku do 13 m.
Z treści analizy wynika więc, że planowane zamierzenie nie będzie stanowić kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przede wszystkim linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowe i wysokości budynku. W pozostałym zakresie planowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami art. 61 ust. 2-5 ustawy; teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Odpowiadając na zarzuty strony, Kolegium wyjaśniło, iż parametry zabudowy i zagospodarowania działki ustalane są w każdym postępowaniu indywidualnie, w odpowiedzi na konkretny wniosek inwestora. Treść decyzji o warunkach zabudowy determinują przepisy prawa i jeśli organ stwierdzi niezgodność stanu faktycznego z prawem ma obowiązek wydać decyzję odmowną.
Od powyższej decyzji B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania,
- - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przede wszystkim okoliczności czy zmiana w zagospodarowaniu terenu uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne w sytuacji, ładu przestrzennego, a nadto pominięcie w ustaleniach nowopowstających budynków o zbliżonych parametrach, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, iż realizacja planowanej zabudowy nie odpowiada zasadzie dobrego sąsiedztwa, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że powodem odmowy wydania warunków jest brak wokół działki zabudowań koniecznych do ustaleń wskaźników zabudowy, jednakże stan faktyczny jest inny, gdyż działki na tym terenie w części są zabudowane, również przy ulicy [...]. Skarżący podał, że dla udowodnienia powyższego załączył fotografie, wskazując znajdujące się budynki mieszkalne, usługowe, domki letniskowe o różnej zabudowie pod względem wielkości, wysokości, zarówno z dachem płaskim jak i dwu i wielospadowym. W chwili obecnej w części działki się zabudowują dowolnie, wg wniosków inwestorów, nowe budynki od 25-60% zabudowy, 2,3,4 kondygnacyjne inne w budowie w wysokości 12,5 m. Szerokości i długości do 30 m, w zależności od kształtu działki. Dlatego złożył wniosek dotyczący budowy porównywalnego budynku mieszkalno-usługowego.
Według strony, jego inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Wielkość planowanego budynku usługowo-mieszkalnego (powierzchnia zabudowy) ma wynieść maksymalnie 329 m.kw., a jego wysokość do kalenicy 12 m. Nie jest to więc inwestycja o dużej skali, która by wskazywała na istnienie sprzeczności z sąsiednią zabudową. Planowana inwestycja spełnia więc przesłankę zasady dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania regulujące zakres i tryb gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego w sprawie, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik postępowania, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293), zwanej dalej: "u.p.z.p.", który w ust. 1 stwierdza, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Organy obu instancji odmówiły skarżącemu wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego albowiem inwestycja ta ze względu na jej parametry techniczne i warunki określone we wniosku oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej nie zapewnia kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym.
Zauważyć należy, że ocena zgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa nie ma na celu zweryfikowania konkretnych warunków i parametrów technicznych planowanej zabudowy lecz ma potwierdzić – pod kątem ładu urbanistycznego- że nowa inwestycja nie zaburzy charakteru najbliższej okolicy.
Weryfikacja tego, czy zasada ta nie zostanie naruszona, czyli czy planowana inwestycja będzie mogła powstać w zaplanowanym kształcie, jest możliwa tylko wtedy, gdy uprawniony organ przeprowadzi wyczerpujące postępowanie wyjaśniające.
Punktem wyjścia w prowadzonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przeprowadzona analizę funkcji oraz cech zabudowy. Granicę obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, jednak nie mniejszej niż 50 metrów.
W orzecznictwie sadowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, ze zasada dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do wielkości obszaru analizowanego winna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Jakkolwiek reguła powinno być wyznaczenie obszaru analizowanego w jego wymiarach minimalnych, to jednak odniesienie konkretnej inwestycji tylko do najbliższej zabudowy może być niemiarodajne, zaś zachowanie ładu przestrzennego może wymagać uchwycenia szerszego kontekstu obrazującego charakter całej okolicy.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sadu, organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, które umożliwiłoby odniesienie planowanej przez skarżącego inwestycji do ładu urbanistycznego panującego w najbliższej okolicy. Organy obu instancji przytoczyły dane zawarte w analizie urbanistyczno-architektonicznej, jednakże nie pochyliły się nad tym, czy analiza ta w istocie odnosi się do porządku urbanistycznego na tym terenie, czy uwzględnione zostały nieruchomości, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pod względem ładu przestrzennego zapewniają realizacje zasady kontynuacji zabudowy.
Zauważyć przy tym należy, że prawodawca pozostawił organom szerokie pole do ustalania warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji, albowiem pomimo ram zakreślonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanej dalej "rozporządzeniem", niemal każdy parametr może zostać ustalony w sposób od nich odbiegający. Odstąpienie od uśrednionych wartości musi być jednak przez organ wnikliwie uzasadniony w treści rozstrzygnięcia. Co istotne, w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organy winny wystrzegać się automatyzmu w załatwianiu tego rodzaju spraw i rozpatrywania spraw wyłącznie w oparciu o sztywno przyjęte parametry.
Kolegium w swojej decyzji utrzymującej w mocy odmowną decyzję organu I instancji podaje, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. przekroczenie parametrów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości zabudowy.
Nie jest jednak właściwe zablokowanie realizacji inwestycji tylko z tego powodu, że analiza urbanistyczno-architektoniczna została wykonana w oparciu o minimalne parametry, które mogą nie odzwierciedlać rzeczywistego ładu urbanistycznego na danym terenie. Jakkolwiek kwestia zachowania ładu przestrzennego czyli obowiązek sporządzenia analizy urbanistycznej została przekazana specjalistom z zakresu urbanistyki i architektury, to organ przyjmując za podstawę własnego rozstrzygnięcia sporządzoną analizę musi mieć wiedzę, z jakiego powodu analiza została ograniczona do minimalnego obszaru tak samo jak w przypadku jego powiększenia. Zważywszy na to, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządza specjalista z zakresu urbanistyki i architektury, to tym bardziej należy oczekiwać w motywach decyzji uzasadnienia dla przyjęcia określonych parametrów inwestycji czy granic obszaru analizowanego.
W zaskarżonych decyzjach rozważań w tej materii zabrakło.
Ponadto, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów wskazanych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne - ale też do samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu.
Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji przedstawił dowody na okoliczność zrealizowania przy ul. [...] w M., czyli dostępnych z tej samej drogi publicznej, innych budynków, zbliżonych parametrami do jego zamierzenia inwestycyjnego. Kwestia ta została przez organ odwoławczy całkowicie pominięta, podobnie jak to miało miejsce w analizie urbanistyczno-architektonicznej, która stanowiła podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji.
Nadto, organy nie zwróciły uwagi, ze skarżący we wniosku o wydanie decyzji podając parametry inwestycji podał ich wartości maksymalne (szerokość elewacji frontowej do 25m, wysokość do 13m, dach wielospadowy do 30o, wielkość zabudowy 35-40%). Skutkiem tego było przyjęcie zarówno w analizie jak i w decyzjach wartości maksymalnych i w oparciu o te wartości ustalenie, że projektowana zabudowa nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy. Organy nie wskazały nadto na jakiej podstawie ustaliły, że linię zabudowy w odległości 3m od drogi. Nie wynika to ani z wniosku skarżącego o wydanie decyzji ani z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Niewątpliwie nie może być podstawą takich ustaleń szkic załączony przez skarżącego do wniosku, który również tego parametru nie określa.
Nie sposób zatem uznać, że takie postępowanie organu odwoławczego czyni zadość wymogowi ponownego, pełnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Analogiczne zarzuty należy odnieść do decyzji pierwszoinstancyjnej, która zawiera wskazane wyżej uchybienia oraz jest na tyle lakoniczna, że nie sposób uznać, iż odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Podsumowując przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Podsumowując, wyłożone naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zadecydowały o konieczności uwzględnienia skargi na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, należało będzie wyznaczyć granice obszaru analizowanego pod kątem zachowania ładu urbanistycznego, w taki sposób by tworzył urbanistyczną całość (w przypadku rozszerzenia tego obszaru poza granice minimalne wynikające z rozporządzenia, konieczne będzie podanie konkretnych i przekonujących w kontekście zachowania ładu przestrzennego przyczyn tego posunięcia) oraz wyjaśnić z inwestorem kwestię dotyczącą parametrów inwestycji, której dotyczy decyzja, w tym linii zabudowy oraz znaczenia maksymalnych wskaźników zawartych we wniosku, dotyczących: szerokości elewacji frontowej, wysokości i powierzchni zabudowy.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. obejmując nimi koszty uiszczonego wpisu sądowego.