Uzasadnienie
J. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. Nr 1619, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J.J., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o nieuwzględnieniu zarzutów wniesionych przez zobowiązanego J. J. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym numer [...].
Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nakazał J. J. jako inwestorowi i współwłaścicielowi działki rozbiórkę będącego w budowie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wymiarach [...] m, zlokalizowanego w płn. części działki nr [...], którą Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy. Decyzja ta została doręczona zobowiązanemu J. J. i stronie K. J. Wobec niewykonania wymagalnego z dniem [...] obowiązku, przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej PINB, stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłał J. J. pisemne upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku.
Następnie organ I instancji w dniu [...]wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w którym jako zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym tj. rozbiórki obiektu wynikającego z decyzji z dnia [..]., wskazał J. J. W dniu 8 lutego 2016 r. J.J. złożył do akt sprawy pismo uzupełniające skargę, w którym wniósł o wezwanie do udziału w tej sprawie żony K. J., jako współwłaścicielki gruntu na którym położony jest obiekt objęty nakazem rozbiórki.
Odrębnym pismem z dnia 8 lutego 2016 r. K. J. zgłosiła swój udział w tym postępowaniu jako strona, wnosząc o uwzględnienie zarzutów J. J. w postępowaniu egzekucyjnym i umorzenie postępowania, gdyż jej zdaniem nie może być ono prowadzone. Wnioskodawczyni podała, że jest współwłaścicielką nieruchomości - działki [...] i jest także inwestorem spornego obiektu o konstrukcji drewnianej na ww. terenie. W stosunku do niej nie została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu budowlanego, jedynie w stosunku do męża. Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, że nie wyraża zgody na rozbiórkę, ani na wejście na jej grunt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się wniosek K. J. o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie organu o nieuwzględnieniu jego zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu wyegzekwowania od skarżącego (inwestora) wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, orzeczonego decyzją z dnia [...].
Stosownie do treści art. 33 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Wyjaśnić należy, że istotą pojęcia "interesu prawnego" jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym wprawdzie dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
Nie można opierać interesu prawnego wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., II OZ 280/08, LEX nr 506870).
Sąd uznał, że K.J. nie posiada interesu prawnego legitymującego ją do udziału w tym postępowaniu, na prawach strony.
Niniejsze postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą J. J. na postanowienie wydane w przedmiocie zgłoszonych przez niego zarzutów do postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. – zwanej dalej "ustawą") w stosunku do jego osoby jako zobowiązanego.
Sąd zważył, że ustalony w treści ustawy krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony, jest ograniczony. Z art. 26 § 1 ustawy wynika, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje na wniosek wierzyciela, z chwilą doręczenia zobowiązanemu () odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 1a pkt 20 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym, rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Tak więc z ustawy wynika, iż stronami postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym są: zobowiązany, na którym ciąży wykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, stanowiącej podstawę prawną prowadzonej egzekucji oraz wierzyciel jako podmiot uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej tego obowiązku. Ustawodawca nie przewidział udziału w takiej sprawie osób zainteresowanych wykonaniem, bądź niewykonaniem nałożonego na zobowiązanego obowiązku.
W rozpoznawanej sprawie, jedynym zobowiązanym, w rozumieniu ww. przepisów, jest J. J., albowiem jest on jedynym adresatem decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek rozbiórki będącego w budowie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wymiarach zlokalizowanego w płn. części działki nr [...]. Nie zmienia tego fakt, że decyzja o nakazie rozbiórki została doręczona również K. J. oraz że jest współwłaścicielem nieruchomości na zasadzie współwłasności małżeńskiej. Ustalenie adresata nakazu rozbiórki obiektu miało miejsce w odrębnym postępowaniu, prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego i w tym postępowaniu pozostaje poza przedmiotem kontroli Sądu.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.