Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 13 ust. 4a ustawy z dnia 13 czerwca -2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 122, poz. 1143 z późn. zm.) Kierownik Centrum Integracji Społecznej orzekł o zaprzestaniu przez D. G. realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego z dniem [...] r.
W uzasadnieniu orzeczenia Kierownik CIS wskazał, iż zaprzestanie realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego nastąpiło w związku z opinią lekarza medycyny pracy o utracie przez D. G. zdolności wykonywania pracy na dotychczasowych stanowiskach, a Centrum Integracji Społecznej nie jest w stanie zapewnić jej takiej pracy, która byłaby bezpieczna w obecnym stanie jej zdrowia.
Powyższą decyzję Z. G. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż skarżona decyzja jest sprzeczna ze stanem faktycznym. Zgodnie z opinią lekarza, na którą powołał się Kierownik CIS, powinna być ona zatrudniona na lżejszych stanowiskach pracy. Opinia ta nie mogła natomiast stanowić podstawy do zaprzestania realizacji programu zatrudnienia socjalnego.
W dniu [...] r. przedstawiła zwolnienie lekarskie. Mimo to została zwolniona, co stanowi naruszenie umowy z dnia [...]. i jest dla niej krzywdzące.
Odpowiadając na skargę Kierownik CIS wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż D. G. w dniu [...] została skierowana przez Ośrodek Pomocy Społecznej do uczestnictwa w Centrum Integracji Społecznej. Po odbyciu miesięcznego okresu próbnego skierowana została w ramach reintegracji zawodowej do pracy w charakterze opieki nad osobą zależną, następnie do pracowni krawieckiej i pomocy w obsłudze pralni.
W czasie realizacji programu kilkakrotnie wystąpiły zdarzenia dotyczące zdrowia D. G.. W dniu [...] w godzinach południowych Kierownik CIS zmuszony był wezwać pogotowie w celu udzielenia jej pomocy. Okazało się, że D. G. choruje przewlekle na nadciśnienie tętnicze, czego nie ujawniła wcześniej w żadnych rozmowach, wywiadach i podczas badania lekarskiego. Podczas pomocy pogotowia przyznała, że nie przyjmuje nakazanych przez lekarzy leków. Incydenty z omdlewaniami zaczęły się powtarzać. W związku z powyższym Kierownik CIS polecił D. G. udać się na dodatkowe badania i dostarczyć zaświadczenie o stanie zdrowia.
Następnie przeniósł D. G. do pracowni krawieckiej w Domu Pomocy Społecznej do lżejszej pracy. Zła sytuacja z jej zdrowiem nie ulegała poprawie. D. G. w dalszym ciągu nie wykupywała leków i nie leczyła się. W miejscach realizacji reintegracji zawodowej wielokrotnie korzystała z pomocy ambulatoryjnej lub była odsyłana do domu. W dniu [...] r. Kierownik CIS poprosił o opinię lekarza medycyny pracy, który stwierdził zakaz wykonywania dotychczasowych prac przez D. G. Zatrudniony przez CIS inspektor BHP poproszony o opinię w tej sprawie, w opinii zawarł wniosek, że dalsze uczestnictwo D. G. w CIS jest zagrożeniem dla jej zdrowia i życia. Siedzibą Centrum Integracji Społecznej jest miejscowość [...], znacznie oddalona od pomocy medycznej co dodatkowo stanowiło zagrożenie.
Po [...] r. żadne zwolnienie lekarskie D.G. nie dotarło do Centrum. Po wystawieniu zaświadczenia przez lekarza nie chciała rozmawiać z Kierownikiem CIS, a w dniu następnym nie zgłosiła się na zajęcia do CIS.
Mając na względzie powyższe wydarzenia związane ze zdrowiem D. G., w celu uniknięcia zagrożenia dla jej zdrowia i życia Kierownik CIS uznał, że nie jest ona w stanie realizować indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, dlatego w dniu [...] r. podjął decyzję o jego zakończeniu.
Centrum Integracji Społecznej nie jest zakładem pracy dla uczestników, a w związku z tym uczestnicy nie są pracownikami i nie stosuje się w stosunku do nich zapisów kodeksu pracy. Aktem regulującym uczestnictwo jest ustawa o zatrudnieniu socjalnym z 13 czerwca 2003 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Aktem regulującym uczestnictwo w programach zatrudnienia socjalnego jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2011r. Nr 43, poz. 225 ze zm.).
Wspomniana ustawa przewiduje m.in. realizację reintegracji zawodowej i społecznej poprzez uczestnictwo w zajęciach prowadzonych przez centrum integracji społecznej
Zasady tego udziału określa art. 12 i 13 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 13 ust.4 tejże ustawy zaprzestanie realizacji programu następuje w przypadku:
- 1) uporczywego naruszania przez uczestnika postanowień programu, uniemożliwiającego jego dalszą realizację;
- 2) trwałego opuszczenia przez uczestnika zajęć w Centrum;
- 3) oświadczenia uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu.
Zgodnie zaś z ust. 4a w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, decyzję w sprawie zaprzestania realizacji programu podejmuje kierownik Centrum.
Od decyzji kierownika Centrum, o której mowa w ust. 4a, uczestnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego (ust. 4b.).
Jak z powyższego wynika orzeczenie przez Kierownika CIS o zaprzestaniu realizacji programu mogło nastąpić tylko w przypadku uporczywego naruszenia przez uczestnika postanowień programu, uniemożliwiającego jego dalszą realizację, bądź trwałego opuszczenia przez uczestnika zajęć w Centrum.
W przedmiotowej sprawie Kierownik CIS, uprawniony do wydania decyzji o zaprzestaniu dalszej realizacji programu w odniesieniu do określonego uczestnika, nie powołał się na żadną z okoliczności wskazanych w art. 13 ust. 4 pkt 1 i 2 lecz na problemy związane ze stanem zdrowia skarżącej, które - jego zdaniem – uniemożliwiają skarżącej wykonywanie prac, które można było jej zaoferować w ramach działalności CIS.
Taka podstawa nie została jednak wskazana w ustawie, a w szczególności w przepisie powołanym jako podstawa zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji uznać należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. stanowi podstawę jej uchylenia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ (Kierownik Centrum Integracji Społecznej) winien ponownie rozważyć okoliczności faktyczne zatrudnienia skarżącej na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o zatrudnieniu socjalnym i wydać orzeczenie oparte na przepisach tej ustawy.
Należy dodać, że ustawa o zatrudnieniu socjalnym w art. 13 ust. 4b) przewiduje szczególny tryb zaskarżenia wydanej przez Kierownika CIS decyzji, wskazując, iż od decyzji Kierownika Centrum, o której mowa w art. 4a uczestnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W tej sytuacji nie znajdują w sprawie zastosowania przepisy art. 52 § 1 w związku z § 2 oraz § 3 i 4 p.p.s.a.