Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej określonej jako: "K.p.a." oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764 i z 2003 r. Nr 48, poz. 392) w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 z późn.zm.) odmówił przeniesienia na K.C. ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej na dz. nr [....] obręb ewidencyjny przyznanego Z. C. decyzją Starosty znak: [...].
Z ustaleń wskazanych w uzasadnieniu wyżej opisanej decyzji wynika, że decyzją z dnia [...], Starosta stwierdził prowadzenie przez Z.C. uprawy leśnej o powierzchni [...] założonej wiosną [...] na gruntach rolnych usytuowanych na części działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym oraz określił w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia jego prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej
Z U S decyzją z dnia [...]. przyznał Z.C. emeryturę. Pismem z dnia [...] Z.C. poinformował organ o sprzedaży uprawy leśnej K. C. (akt notarialny Rep. [...]). Wnioskiem z dnia 1 lipca 2013 r. Z.C. działając jako pełnomocnik K.C. wystąpił o przyznanie K.C. jako nabywcy gruntów, tj. części działki nr [...] miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
W tym stanie faktycznym sprawy, Starosta przytoczył przepisy art. 7 ust. 6 i art. 6 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz art. 15 w związku z art. 16 pkt 1 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sesji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn.zm.), dalej określonej jako: "ustawa o wspieranie rozwoju obszarów wiejskich..." i na tej podstawie prawnej stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Powodem odmowy przyznania K.C. wyżej wskazanego ekwiwalentu był brak, w ocenie Starosty, podstawy prawnej do przyznania ekwiwalentu nabywcy zalesionego gruntu w sytuacji, gdy zbywca przed jego zbyciem utracił prawo do ekwiwalentu z powodu nabycia prawa do renty lub emerytury.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją K.C. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 7 ust. 6 a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz obrazę Konstytucji RP w zakresie, w jakim decyzja Starosty powoduje wywłaszczenie strony i wniósł o jej uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 7 ust. 6 i 6a, 11 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonało identycznych ustaleń faktycznych w sprawie, jak organ I instancji.
Odnosząc się do treści odwołania w kontekście obowiązującego stanu prawnego mającego w sprawie zastosowanie, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
W ust. 6a art. 7 tej ustawy mówi się, że w przypadku sprzedaży gruntu, na którym znajduje się uprawa leśna, obowiązki związane z prowadzeniem uprawy leśnej oraz ekwiwalent przechodzą, na nabywcę gruntu. Przekazania tych praw i obowiązków dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej zaś według art. 11 ustawy "uprawnienie do ekwiwalentu można nabyć w drodze spadkobrania" a "korzystanie z nabytych w ten sposób uprawnień jest kontynuowane w ramach ustalonego terminu [...] lat."
Jednakże w ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie należało zważyć, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 6 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres [...] lat.
Oznacza to, że z chwilą nabycia przez Z.C. prawa do emerytury (decyzja ZUS z dnia [...]), ziściła się przesłanka (warunek rozwiązujący) określona w ww. przepisie. Wygasło zatem ex lege jego prawo do pobierania ekwiwalentu z tytułu prowadzenia uprawy leśnej.
Z tej przyczyny brak było podstaw do późniejszego przeniesienia tego uprawnienia jak i związanych z nim obowiązków, na nabywcę przedmiotowej nieruchomości, t.j. K.C., na podstawie ww. przepisów.
Kolegium uznało w tej sytuacji, za zgodne z prawem orzeczenie Starosty ego w zakresie odmowy przeniesienia na skarżącego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie upraw leśnych.
Według organu odwoławczego, podstawy do przyznania uprawnień publicznoprawnych (ekwiwalentu - w rozpoznawanej sprawie) regulują przepisy prawa materialnego, w tym następstwa prawnego w zakresie uprawnień publicznoprawnych. Generalnie w przepisach prawa administracyjnego obowiązuje reguła osobistego charakteru uprawnień publicznoprawnych. Z natury rzeczy zatem, uprawnienia publicznoprawne nie przechodzą na następców prawnych. Przejście uprawnień publicznoprawnych jest dopuszczalne tylko gdy tak stanowi przepis prawa. Wykładnia rozszerzająca nie jest dopuszczalna.
W ocenie SKO, organ I instancji prawidłowo dokonał wykładni art. 7 ust. 6a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Starosta nie może w drodze decyzji przenieść prawa do ekwiwalentu za zalesienie na nabywcę gruntu, jeśli prawo do tego ekwiwalentu wygasło przed dokonaniem transakcji (jak w rozpatrywanej sprawie). Jeśli właściciel zalesionego gruntu, który sprzedał ten grunt już po utracie ekwiwalentu, w związku z przejściem na emeryturę, to nabywca gruntu nie może uzyskać prawa do ekwiwalentu.
K.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną domagając się:
- 1) jej uchylenia oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty ego,
- 2) rozpatrzenia wniosku zgodnie z pierwotnym żądaniem strony,
- 3) rozliczenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący, reprezentowany przez ustanowionego pełnomocnikiem ojca – Z.C. nie sprecyzował zarzutów skargi.
Z treści skargi wynika, że strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych, lecz ich ocenę prawną. Skarżący uważa mianowicie, że wygaśnięcie prawa do ekwiwalentu przysługującego zbywcy uprawy nie ma charakteru definitywnego. Jego zdaniem w stanie faktycznym i prawnym sprawy mamy do czynienia raczej z zawieszeniem prawa do ekwiwalentu w okresie od momentu nabycia przez Z.C. prawa do emerytury do momentu zbycia przezeń nieruchomości. Skarżący zakwestionował dokonaną przez Starostę interpretację art. 7 ust. 6 a ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia wskazując, że z przepisu wynika, iż "W przypadku sprzedaży gruntu (...) obowiązki związane z prowadzeniem uprawy leśnej oraz ekwiwalent przechodzą na nabywcę gruntu".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, z w a ż y ł co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie, wobec zawartych w skardze wniosków, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z przepisu tego wynikają dwie istotne dla niniejszej sprawy okoliczności. Po pierwsze, Sąd administracyjny nie zastępuje właściwych w sprawie organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu spraw, a zatem nawet gdy uchyla decyzję jako niezgodną z prawem, to nie posiada kompetencji do rozpoznania wniosku strony inicjującego postępowanie administracyjne. Treść wyroku sądowego musi mieścić się w granicach zakreślonych w art. 145 – 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "P.p.s.a.".
Po drugie, sądowa kontrola dokonywana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem podnoszone skargą argumenty pozaprawne, takie jak na przykład subiektywna ocena skarżącego co do wartości prawnej ustawy o przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia, jako bezprzedmiotowa nie mogą być brane pod uwagę.
Przechodząc do istoty dokonanej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji trzeba wskazać, że w sprawie nie występuje spór co do okoliczności faktycznych. W zaskarżonej decyzji fakty prawotwórcze ustalone zostały prawidłowo, co potwierdził sam skarżący w skardze.
Istota sporu sprowadza się do oceny tych faktów.
Zdaniem Sądu ocena ta dokonana być musi – tak jak uczyniły to organy orzekające w sprawie – w kontekście wszystkich zawartych w ustawie przepisów regulujących przekazanie gruntu rolnego do zalesienia i związane z tym prawo i obowiązki właściciela gruntu, a nie tylko przez pryzmat art. 7 ust. 6 a tej ustawy, jak sugeruje to treść skargi.
W szczególności, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że utrata prawa do miesięcznego ekwiwalentu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, przez właściciela gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, z powodu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie powoduje definitywnego wygaśnięcia prawa do miesięcznego ekwiwalentu, lecz prawo to zawiesza.
Zauważyć trzeba, że jak trafnie podniosło to SKO, prawo do miesięcznego ekwiwalentu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 nie ma charakteru nieogranicznego.
Ustawodawca w art. 7 ust. 6 wyraźnie zawarł przesłanki powodujące wygaśnięcie tego prawa stanowiąc: "właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty nie dłuższy jednak niż przez okres [...] lat". Okoliczność, że ustawodawca przewidział możliwość przeniesienia własności uprawy leśnej w drodze sprzedaży lub spadkobrania, nie oznacza, że przyznał nabywcy więcej praw niż posiadał jego poprzednik prawny. W dacie zawarcia notarialnej umowy sprzedaży spornego gruntu Z.C. nie posiadał już uprawnienia do otrzymywania miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Z przepisów analizowanej ustawy nie wynika, aby prawo do takiego ekwiwalentu obowiązywało każdorazowo w stosunku do nabywcy uprawy leśnej. Przeciwnie, z art. 7 ust. 6 a ustawy wynika, że w przypadku sprzedaży gruntu, na którym znajduje się uprawa leśna, obowiązki związane z prowadzeniem uprawy leśnej oraz ekwiwalent przechodzą na nabywcę.
W sytuacji jednak, gdy zbywca nie posiada prawa do ekwiwalentu, gdyż wygasło ono z jednego z powodów wymienionych w art. 7 ust. 6 in fine, prawo to nie może przejść na nabywcę, skoro ustawodawca takiego skutku przeniesienia własności gruntu we wskazanych okolicznościach nie przewidział w ustawie.
Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.