Uzasadnienie
Polski Związek Działkowców stowarzyszenie ogrodowe w W. Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w C., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. z dnia [...] r. nr [...] określającą opłatę zmienną za pobór wód podziemnych za IV kwartał 2018 r. w kwocie 73 zł a nadto określił kwotę opłaty zmiennej za IV kwartał 2018 r. (pozostającą do zapłaty), stanowiącą różnicę pomiędzy nową wysokością opłaty, a uiszczoną opłatą 32 zł w wysokości 41 zł. W skardze zawarto wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarga wpłynęła do organu w dniu 18 listopada 2020 r. Dołączono do niej dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że decyzją własną z dnia [...] r. nr [...] wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w całości uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Organ dołączył decyzję z dnia [...] r. nr [...], z której wynika, że uwzględniając skargę w całości, organ jednocześnie stwierdził, iż działanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
Organ II instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien uwzględnić żądanie strony w aspekcie celu poboru wody - na cele rolnicze i zastosować właściwą preferencyjną stawkę spornej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Stosownie do treści art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uwzględnił skargę w całości, uchylił bowiem w trybie autokontroli zaskarżoną do Sądu decyzję oraz decyzję wydaną w pierwszej instancji. Jednocześnie uznał, że jego działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, wynikało bowiem z odmiennej interpretacji przepisów prawa.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w § 1 pkt 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Tym samym do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Op 438/19, Legalis nr 2269994). Z tego względu Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia.
Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku strony skarżącej w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania, które obejmują w rozpoznawanej sprawie uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł., koszty zastępstwa procesowego w kwocie 90 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. postanowiono jak w pkt. II sentencji postanowienia.