Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2020 r. przyznane zostało skarżącemu A. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych.
Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. P..
W dniu 27 kwietnia 2020 r. wyznaczony pełnomocnik złożył pismo procesowe, w którym zaprezentował stanowisko w sprawie oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot poniesionych wydatków w wysokości [...] zł, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Wyrokiem wydanym w dniu 9 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.
W dniu 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od rzeczonego wyroku WSA w Szczecinie wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 - dalej rozporządzenie).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia – opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł, zaś za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50 % tej opłaty, nie mniej niż 120 zł, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b (240 zł x 50% = 120 zł).
Mając na uwadze fakt, iż pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed sądem I instancji i należycie wywiązywał się z powierzonych obowiązków, a następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należało przyznać mu wynagrodzenie w łącznej wysokości [...] zł ([...] zł + [...] zł = [...] zł).
Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł ([...] zł x 23% = [...] zł) w myśl § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia.
Dodatkowo należało orzec o zwrocie wydatków w wysokości [...] zł z tytułu poniesionych kosztów korespondencji.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.