Uzasadnienie
J K złożył w dniu 1 października 2007 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...), nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego.
Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. Sad zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF) zakreślając siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wobec niewykonania powyższego zobowiązania Sąd zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2007 r. pozostawił wniosek J K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – bez rozpoznania.
Następnie J K w dniu 18 lutego 2008 r. złożył do akt sprawy, na urzędowym formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w Jego sprawie.
We wniosku skarżący podał, ze jest osobą przewlekle chorą i wymaga stałego przyjmowania leków. Koszt leków wynosi 200 zł miesięcznie. Jest niesprawny ruchowo oraz wymaga noszenia aparatu słuchowego. Nadto oświadczył, że posiada mieszkanie komunalne o powierzchni 44 m2 i prowadzi jednoosobowo gospodarstwo domowe. Posiada zadłużenie w banku z tytułu pożyczki w kwocie około 2. 500 zł. Miesięczny jego dochód wynosi 467 zł 90 gr netto.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi określają dwa rodzaje zwolnień od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków) i jest to zwolnienie przyznane przez sąd (prawo pomocy) oraz zwolnienie z mocy ww. ustawy.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest zasiłek celowy, zatem strona skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dlatego też wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy i postępowanie w tym zakresie należało umorzyć – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 ww. ustawy.
W tej sytuacji Sąd rozpatrzył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, zgodnie bowiem z art. 245 § 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Mając na względzie stan rodzinny i majątkowy skarżącego, w szczególności fakt posiadania dochodu w wysokości 467,90 zł (netto), konieczność ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania i zakupem leków w kwocie ok. 200 zł miesięcznie, a także fakt pozostawania skarżącego pod stałą opieką pomocy społecznej, Sąd ocenił, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia i wydatków radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Wobec powyższego, w oparciu o przepis art. 246 § 1 pkt 2 powoływanej wyżej ustawy, Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika i orzekł jak na wstępie.