Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda utrzymał w mocy wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę [...] przy ul. [...] w [...], do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Z uzasadnienia w/w postanowienia wynika, iż A. K.- B. oraz T. B. wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę [...] usytuowanego przy granicy ich działki (nr [...]) oraz działki nr [...] przy ul. [...] w [...] wskazując, iż na działce sąsiedniej przy granicy istnieje podobny obiekt budowlany (budynek gospodarczy).
Rozpatrując w/w wniosek organ I instancji stwierdził, iż z wyrysu z ewidencji gruntów, map geodezyjnych, stanowiących załącznik do decyzji nr [....] o warunkach zabudowy z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. [...] w [...], nie wynika, iż na granicy działki nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...] istnieje obiekt budowlany, na który powołują się wnioskodawcy. Wobec powyższego Prezydent Miasta zwrócił się do Inspektora Nadzoru Budowlanego o zbadanie legalności tego obiektu.
Rozstrzygnięcie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy legalności istnienia budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależy rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę garażu przy ul [....] w [...], zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zdaniem organu II instancji wskazany w ww. przepisie budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych musi być wzniesiony legalnie lub zalegalizowany przez nadzór budowlany, aby można było wydać pozwolenie na budowę na warunkach wskazanych w tym przepisie.
A. K. – B. i T. B. zaskarżyli powyższe postanowienie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji.
W ocenie skarżących argumenty wskazane przez organy administracji obu instancji, że przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy przypadku, gdy na sąsiedniej działce znajduje się obiekt wzniesiony legalnie, lub zalegalizowany przez nadzór budowlany, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.
Badanie legalności budynku gospodarczego, który znajduje się na sąsiedniej, działce, nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie w postępowaniu o udzielenie skarżącym pozwolenia na budowę.
W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oraz w wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie podnoszono kwestii legalności istniejącego obiektu przy granicy z działką skarżących (inwestorów).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał uzasadnienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonana przez Sąd, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) - kontrola zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, doprowadziła do stwierdzenia, że zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. było nieuzasadnione.
Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd.
W przedmiotowym postępowaniu o udzielenie skarżącym pozwolenia na budowę [...], usytuowanego przy granicy działki, znajduje zastosowanie przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (D z U. z 15 czerwca 2002r. Nr 75 poz. 960 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany (...).
Z treści tego przepisu wynika zatem, że przesłanką dopuszczalności budowy obiektu na granicy działki, a zatem i wydania pozwolenia na budowę tak usytuowanego obiektu, jest istnienie tak usytuowanego obiektu, ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, na działce sąsiedniej. Przepis ten powołuje się na określony stan faktyczny. Świadczy o tym użycie słowa "istnieje". Treść w/w przepisu, ani też żaden inny przepis prawa nie wskazuje, by organ architektoniczno-budowlany, przed wydaniem pozwolenia na budowę obiektu, sytuowanego na podstawie powyższego przepisu, uprawniony był do uzależnienia wydania pozwolenia na budowę od oceny legalności obiektu położonego na sąsiedniej działce. Podstawa ta, zdaniem Sądu, nie wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowiącego, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, skoro wskazany przepis, tj. art. 12 ust. 2 pkt 4 odwołuje się właśnie do istniejącego stanu faktycznego. Jeśli nie ma danych, iż postępowanie w stosunku do takiego obiektu się toczy lub kwestia ta jest przedmiotem sporu, to nie występuje tu zagadnienie wstępne, o którym mówi art. 97 ust.1 pkt 4 kpa.
Uznając, że należy przeprowadzić odrębne postępowanie celem sprawdzenia legalności budynku, na istnienie którego powołują się inwestorzy, organy administracji opierały się na błędnej wykładni art. 35 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego, w rezultacie czego błędnie zastosowały art. 97 ust.1 pkt 4 kpa.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 152 P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.