Uzasadnienie
J.J. w dniu 3 sierpnia 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.
Wraz ze skargą, J.J. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że ośrodek który prowadzi działa od 1974 r. i stanowi podstawowe źródło jego utrzymania oraz miejsce pracy dla kilku pracowników. Wykonanie rozbiórki obiektu spowoduje, że ośrodek nie będzie mógł funkcjonować oraz narazi skarżącego na roszczenia odszkodowawcze klientów. Skarżący wskazał, że wniosek jest uzasadniony realną obawą wyrządzenia mu szkody. Rozbiórka bowiem zakończy się definitywnym brakiem możliwości uzyskiwania przez niego dochodów z ośrodka, co spowoduje poważną i nieodwracalną szkodę. Szkodą będzie również to, że rozebranych budynków nie będzie mógł odbudować. Wnioskodawca na poparcie swych twierdzeń powołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu, J.J. nie wykazał, by któraś z wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek znalazła zastosowanie w warunkach niniejszej sprawy.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że argumentacja skarżącego wnioskującego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł nie odnosiła się do tego aktu, lecz stanowiła uzasadnienie na rzecz konieczności wstrzymania wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. J.J. podał, że wykonanie rozbiórki spowoduje, że ośrodek nie będzie mógł funkcjonować oraz narazi skarżącego na roszczenia odszkodowawcze klientów. Rozbiórka bowiem zakończy się definitywnym brakiem możliwości uzyskiwania przez niego dochodów z ośrodka, co spowoduje poważną i nieodwracalną szkodę. Szkodą będzie również to, że rozebranych budynków nie będzie mógł odbudować. Wskazane okoliczności nie odnoszą się jednak do przedmiotu zaskarżonego postanowienia, którym jest nałożenie grzywny w kwocie [...] zł w postępowaniu egzekucyjnym w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] r., tj. rozbiórki będącego w budowie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wymiarach [...] w płn. części działki nr [...].
W związku z powyższym uznać należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, by zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.