Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), po rozpatrzeniu odwołania Z. D. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. znak: [...], odmawiającej przyznania ww. zasiłku pielęgnacyjnego, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podał, że wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, albowiem posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, która powstała po ukończeniu przez nią 21 roku życia.
Od decyzji tej, jak wskazano w dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji ostatecznej, Z. D. odwołała się podnosząc, że ubiega się o zasiłek pielęgnacyjny, a nie o rentę socjalną, jak wynika z tej decyzji.
Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasiłek pielęgnacyjny odwołującej się nie przysługuje, gdyż warunkiem jego przyznania, zgodnie z treścią art. 16 ust. 3 ustawy oświadczeniach rodzinnych, jest legitymowanie się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, która powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Z tego względu, odwołanie Z. D. nie mogło zostać uwzględnione.
Ponadto, odnosząc zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, a nie renty socjalnej, w której to sprawie organem właściwym byłby Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Z. D. złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniosła o uchylenie zarówno decyzji ostatecznej, jak i decyzji organu pierwszej instancji, a także o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od [...] r. do [...] r.
Ponadto, uzasadniając powyższy wniosek, skarżąca podniosła, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej oraz organ drugiej instancji błędnie zastosowały przepisy o rencie socjalnej z ustawy z 1994 r. oraz z 2003 r., a nie o zasiłku pielęgnacyjnym, o który się ona ubiega.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Natomiast, jak stanowi art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny, "uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach."
W przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151).
Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od [...] r., podkreślić zatem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do orzekania merytorycznego w kwestii przyznania lub odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego czy też innych świadczeń, gdyż sądowa kontrola zaskarżonych decyzji ostatecznych sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
I tak, kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według ww. kryterium, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), którą, wbrew twierdzeniu skarżącej, prawidłowo zastosowały organy w niniejszej sprawie, "zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:
- 1) niepełnosprawnemu dziecku;
- 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) osobie, która ukończyła 75 lat".
Ponadto, jak stanowi ust. 3 ww. art. 16 "zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia."
Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, załączonego przez skarżącą do wniosku o ustalenie uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego, wynika, że zaliczono ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (pkt [...] orzeczenia) i jednocześnie ustalono, że ww. stopień niepełnosprawności datuje się od [...] r. (pkt [...] orzeczenia).
Z. D. urodziła się [...] r., a zatem w dniu [...] r. skarżąca miała ukończone [...] lata.
Mając na uwadze powyższe, w świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 16 ust. 3 ustawy oświadczeniach rodzinnych, uznać należy za prawidłowe stanowisko zarówno organu pierwszej instancji, jaki i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego albowiem umiarkowany stopień niepełnosprawności, do którego ją zaliczono, powstał po ukończeniu przez nią 21 lat.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).