Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. W. od decyzji S. G. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], wydanej w sprawie zmiany wysokości odpłatności za pobyt I. W. w Domu Pomocy Społecznej w M. od [...] października 2019 r. – uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty początkowej, od której następuje zmiana wysokości odpłatności w ten sposób, że zmiana ta następuje od miesiąca czerwca 2020 r., a w pozostałej części pozostawiło zaskarżoną decyzję bez zmian.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, S. G. (organ I instancji), pismem z dnia [...] listopada 2020 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2020 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując między innymi, że Starosta nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako – "p.p.s.a", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a. pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w sprawie w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę rozstrzygnięcie. Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05 dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W badanej sprawie skarga została wniesiona przez S. G., który działał w sprawie jako organ pierwszej instancji.
W orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie, utrwalone jest stanowisko, że z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15 Podsumowując stwierdzić należy, że S. G. - jako organ administracji, który w I instancji wydał decyzję ustalającą opłatę za pobyt I. W. w Domu Pomocy Społecznej od dnia [...] października 2019 r. w wysokości [...] zł, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do sądu.
Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Starosta w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.