Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącemu S. W. prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata.
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. Sąd oddalił skargę S. W. i zasądził na rzecz pełnomocnika G. D. kwotę [..] zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu wg norm przepisanych powiększonych o należny podatek od towarów i usług VAT za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do pisma pełnomocnik załączył dowód nadania ww. opinii na adres skarżącego.
Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym art. 250 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.
Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z brzmienia cyt. przepisu jednoznacznie wynika, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącego.
Stwierdzić należy, że w złożonym przez pełnomocnika wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, brak jest oświadczenia o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia.
Należy również dodać, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.)
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.