Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) Starszy Inspektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...], działając z upoważnienia Starosty [...], orzekł o uznaniu M.N. z dniem [...] za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia [...] w wysokości [...] zł miesięcznie.
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu rejestracji M.N. spełniła przewidziane w ustawie warunki do uznania jej za osobę bezrobotną oraz do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Kwestionując powyższą decyzję M.N. złożyła odwołanie wnosząc przy tym o zmianę zaskarżonej decyzji. Ponadto odwołująca się wyjaśniła, że w dniu [...] zgłosiła się do urzędu pracy wnosząc o uznanie jej za osobę bezrobotną. Podała, że w dniu [...] dostarczyła skorygowane świadectwo pracy od byłego pracodawcy. W tych okolicznościach zdaniem odwołującej status osoby bezrobotnej oraz uprawnienia do zasiłku powinna uzyskać z dniem [...], a nie po ponownym zarejestrowaniu się.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że w dniu rejestracji tj. [...] strona przedłożyła m.in. [...] świadectwa pracy z firmy "A" potwierdzające okres zatrudnienia od dnia [...] do [...] oraz od dnia [...] do [...] w pełnym wymiarze czasu pracy.
Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że M.N. świadomie wprowadziła w błąd urząd pracy. Zgłosiła się bowiem do urzędu pracy w dniu [...], oświadczyła że jest osobą niezatrudnioną, a w dniu [...] dostarczyła świadectwo pracy z którego wynikało, że świadczyła pracę do [...]. Skutkiem powyższego była decyzja o odmowie nadania statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] natomiast rejestracja nastąpiła z dniem kolejnego zgłoszenia i złożenia stosownych oświadczeń, czyli z dniem [...].
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M.N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o uznanie jej z dniem [...] lub najpóźniej z dniem [...] za osobę bezrobotną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ustanowiony z urzędu na rzecz skarżącej profesjonalny pełnomocnik pismem z dnia [...] złożył uzupełnienie skargi wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie:
- - art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy albowiem z niespornych okoliczności w sprawie wynika, że decyzja o uznaniu skarżącej za bezrobotną winna być wydania z dniem [...], w której to dacie skarżąca złożyła w urzędzie pracy wszystkie niezbędne dokumenty do ustalenia jej statusu osoby bezrobotnej i wynikających z niego uprawnień;
- - naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek zaniechania wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody w zakresie ustalenia daty, od której skarżącej przysługuje status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji zaniechanie należytego uzasadnienia decyzji;
- - naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na naruszeniu zasady udziału strony w postępowaniu wskutek uniemożliwienia skarżącej zapoznania się i wypowiedzenia co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie przed wydaniem decyzji.
W ocenie pełnomocnika skarżącej, M.N. w dniu [...] dostarczyła do urzędu pracy skorygowane świadectwo pracy, zatem w tym dniu powinna być zarejestrowana jako bezrobotna. Jednocześnie podniesiono, że w razie wątpliwości, co do przedstawionej przez skarżącą dokumentacji, organ pierwszej instancji winien był te wątpliwości wyjaśnić.
W dalszej części uzasadnienia pisma wskazano, że w dniu [...], w którym dostarczono skorygowane świadectwo pracy, pracownicy powiatowego urzędu pracy poinformowali skarżącą, że dopełniła ona wszelkich formalności niezbędnych do ustalenia i przyznania jej statusu osoby bezrobotnej.
Zdaniem pełnomocnika organ drugiej instancji nie wyjaśnił okoliczności podnoszonych przez skarżącą, a dotyczących dostarczenia przez nią dokumentów w dniu [...] oraz uzyskania nieprawidłowej informacji w zakresie procedury rejestracyjnej i uzyskania statusu osoby bezrobotnej czym naruszył art. 7, art. 77 oraz art. 80, a w konsekwencji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Końcowo wskazano, że skarżąca nie powinna ponosić ujemnych następstw nieprawidłowych działań urzędników administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w/w ustawy).
Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonego orzeczenia doprowadziło do uznania przez Sąd, iż skarga nie jest zasadna.
Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą".
Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b" ustawy – do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, a także przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów.
Definicję bezrobotnego zawarto w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...).
W myśl art. 33 ust. 1 ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust. 2).
Powołany art. 33 w ust. 5 zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw pracy do określenia w drodze rozporządzenia trybu rejestracji i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych. W dacie rozstrzygania przez organy obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 262, poz. 2607) zwanego w dalszej części uzasadnienia "rozporządzeniem".
W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia bezrobotny zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (...). Osoba rejestrująca przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującego rejestracji m.in. dowód osobisty lub inny dokument tożsamości, świadectwa ukończenia szkół, świadectwa pracy (§ 3 ust. 1). Rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia określonych wyżej dokumentów lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się (§ 3 ust. 4).
Rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia wymienionych wyżej dokumentów, po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej (§ 4 ust. 1).
Z kolei w myśl art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w sytuacjach enumeratywnie wymienionych we wskazanym przepisie.
Jak wynika z powołanych przepisów, ustalenie zarówno statusu bezrobotnego, jak i rejestracja może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a ustawa nie przewiduje możliwości działania organu z urzędu.
W przedmiotowej sprawie organy orzekły o uznaniu M.N. za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz przyznały jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W tym bowiem dniu skarżąca po raz drugi zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] i przedłożyła wymagane dokumenty, w tym świadectwo pracy od ostatniego pracodawcy, potwierdzające jej zatrudnienie do dnia [...], a także oświadczyła, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.
Organ nie mógł uznać skarżącej za osobę bezrobotną z innym dniem, bowiem podczas pierwszej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...] skarżąca oświadczyła, że jest osobą niezatrudnioną, chociaż z całokształtu materiału zebranego w sprawie wynika, że w tym czasie pozostawała w stosunku pracy, zatem organ orzekł o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną z dniem [...].
Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej polegający na naruszeniu art. 33 ust. 2 ustawy oraz § 4 rozporządzenia, bowiem organ administracji zgodnie z powołanymi przepisami prawa oraz na podstawie całokształty materiału sprawy uznał skarżącą za osobę bezrobotną z dniem kolejnej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...] oraz orzekł o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Jednocześnie za niezasługujący na uwzględnienie należy uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia "K.p.a.", bowiem organy wydały zaskarżone decyzje po wszechstronnym zbadaniu materiału dowodowego, w tym wzięły pod uwagę oświadczenia strony złożone podczas rejestracji oraz przedłożone dokumenty,
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. polegającego na uniemożliwieniu stronie zapoznanie się z dowodami, należy podnieść, że skarżąca miała wiedzę, co do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach jej sprawy, gdyż sama je dostarczała do organu oraz powoływała się na nie w swoich pismach procesowych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pogląd, który został wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej, najczęściej w sferze postępowania dowodowego, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 1055/08, publ. LEX nr 478703).
Podobnie w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie może być skutecznie podnoszony zarzut błędnego poinformowania skarżącej przez pracowników urzędu pracy, który może stanowić przedmiot osobnego postępowania wszczętego w drodze tzw. skargi powszechnej w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego, który potwierdzałby stanowisko skarżącej.
W tym stanie rzeczy należało, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji orzeczenia. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349).