Uzasadnienie
Starosta [...], decyzją z dnia [...] na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit.a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust.3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 107 ze zm.) orzekł o utracie przez T.S. statusu osoby bezrobotnej od [...]r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż strona nie stawiła się w dniu [...] r. na wyznaczoną wizytę w Urzędzie Pracy, celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy oraz otrzymania oferty zatrudnienia pomimo, iż o terminie tym strona została wcześniej osobiście poinformowana. Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż jego nieobecność była związana z natłokiem spraw osobistych i pełnieniem społecznej funkcji Sołtysa wyjazdem do [...], zaś planowany powrót do [...] na godz. [...] nie udał się ze względu na awarię samochodu. Pismem z dnia [...]r. strona została poinformowana o toczącym się postępowaniu oraz możliwości złożenia dalszych wyjaśnień i dowodów w sprawie. Z tego prawa skarżący skorzystał.
W nadesłanym w dniu [...]. do Urzędu piśmie T.S. wskazywał, iż jego nieobecność jest wynikiem stanu zdrowia, to jest utraty pamięci i osłabienia organizmu, o czym wcześniej nie wiedział.
W ocenie organu I instancji wyjaśnienia złożone przez T.S. nie stanowią w myśl ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy usprawiedliwienia dla jego nieobecności w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do okoliczności, przytoczonych przez stronę w piśmie z dnia [...] r. organ I instancji podniósł, iż z karty informacyjnej nie wynika, aby w dniu umówionej wizyty strona miała kłopoty z pamięcią, zaś okres wskazywanej hospitalizacji nie jest tożsamym z dniem stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...].
W dniu [...]r. skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że oświadczenie o awarii samochodu jest zgodne z prawdą, a nadto, iż chorował już od początku [...]r., nie mając jednak co do tego faktu świadomości.
Zdaniem strony złożył pisemne usprawiedliwienie nieobecności w przewidzianym ustawą terminie jednakże Urząd jego wyjaśnienie uznał za niewystarczające.
Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 10 ust.7 pkt 2 i art. 33ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego dla rozstrzygnięcia danej sprawy zasadnicze znaczenie ma zatem treść art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym " bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia" oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 zgodnie z którym "starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy".
W ocenie organu II instancji z treści wymienionego przepisu wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, kiedy bezrobotny spełni łącznie dwa warunki, to jest:
1/ powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, 2/ przyczyna niestawiennictwa musi być usprawiedliwiona.
Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o utracie statusu bezrobotnego.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącego wskazał, iż strona w dniu [...] r. złożyła swój własnoręczny podpis w części D karty rejestracyjnej pn. "Oświadczenie bezrobotnego", iż została pouczona o obowiązku zgłaszania się w PUP w wyznaczonych terminach a także o zawiadomieniu urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do podjęcia pracy.
W świetle powyższego oraz mając na uwadze złożone przez skarżącego w dniu [...] r. pisemne usprawiedliwienie swojej nieobecności, organ odwoławczy podkreślił, że z treści w/w usprawiedliwienia nie wynika, iż wyjazd skarżącego do [...] był wyjazdem spowodowany nagłym, nieprzewidzianym zdarzeniem/sytuacją rodzinną, która uniemożliwiała by mu powiadomić PUP a powiadomienie to nie mogło by nastąpić przed dniem wyznaczonym do stawienia się w organie administracji. Organ uznał za chybiony zarzut podnoszony przez skarżącego, iż nie miał żadnej możliwości powiadomienia urzędu o swoim niestawiennictwie, gdyż nic nie stało na przeszkodzie by w tym czasie powiadomić także organ administracji o przyczynie niestawienia się w dniu wyznaczonym (mimo iż teoretycznie skarżący zakładał, że [...]. zgłosi się w PUP).
Nadto organ podkreślił, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji, poprzez wszczęcie postępowania w dniu [...] r. umożliwił skarżącemu zapoznanie się z materiałem dowodowym niezbędnym do wydania decyzji oraz zapewnił mu udziału w postępowaniu dowodowym oraz poinformował, że skarżący może wnieść w terminie 7 dni kolejne dowody i wyjaśnienia w tym przedmiocie. Zdaniem organu jest to istotne w sprawie, gdyż skarżący twierdził już w swoim piśmie z dnia [...] r., że z powodu awarii samochodu nie mógł zgłosić się w PUP. Natomiast - jak wynika z treści kolejnego pisma wniesionego do PUP w dniu [...]., skarżący - mimo, iż miał możliwość wniesienia dodatkowych dowodów w terminie 7 dni- nie przedstawił żadnego dokumentu na potwierdzenie faktu, iż w dniu [...] r. jego samochód uległ awarii. Skarżący nie przedstawił żadnego rachunku za naprawę czy potwierdzenia pisemnego z warsztatu samochodowego o naprawie w/w samochodu.
W ocenie organu odwoławczego powoływanie się przez skarżącego dopiero w piśmie z dnia [...] r. na poważną chorobę oraz co za tym idzie utraty pamięci i osłabienie organizmu nie znajduje bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego mającego związek z niestawiennictwem skarżącego w dniu [...] r.
Usprawiedliwieniem niestawiennictwa w dniu [...] r. nie mogą stanowić także takie dokumenty jak skierowanie do szpitala z dnia [...] r. czy też karta obserwacyjna izby przyjęć z dnia [...] r.
Z kolei zaświadczenie lekarskie, datowane na [...] r., stwierdzające, iż skarżący od [...] r. nie może zgłaszać się w PUP [...] aż do chwili ukończenia leczenia, nie stanowi - w świetle przepisów cytowanej ustawy o promocji- dokumentu potwierdzającego niezdolność skarżącego do pracy. Niezdolność do pracy bezrobotnego dokumentuje zaświadczenie lekarskie wydane na druku ZUS-ZLA, o którym mowa w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia [...]. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub stosowanym zaświadczeniem lekarz Medycyny Pracy na podstawie skierowania przedłożonego bezrobotnemu przez Powiatowy Urząd Pracy.
Zdaniem organu odwoławczego, Starosta [...] trafnie ocenił, że zaistniały podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej albowiem w wyznaczonym terminie strona nie zgłosiła się do urzędu, a podane usprawiedliwienia tj. najpierw awaria samochodu oraz następnie kłopoty zdrowotne skarżącego, nie usprawiedliwiają w sposób wiarygodny niemożności jego stawiennictwa w dniu [...]r.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T.S. zarzucając niemerytoryczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z ustaleń organów I i II instancji wynika, że skarżący nie stawił się w dniu [...] r. na wizytę w Urzędzie Pracy, celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy oraz otrzymania oferty zatrudnienia. O terminie spotkania skarżący został wcześniej poinformowany. W wyjaśnieniach dotyczących nieobecności skarżący podał, iż jej nieobecność była powodowana natłokiem spraw zawodowych, pilnym wyjazdem do [...], czy wreszcie awarią samochodu. Poinformowany w dniu [...] r. o toczącym się postępowaniu oraz możliwości złożenia dalszych wyjaśnień i dowodów w sprawie w terminie 7 dni, skarżący wskazał z kolei, iż jego postępowanie jest wynikiem stanu zdrowia, to jest utraty pamięci i osłabienia organizmu. W toku postępowania skarżący przedstawił szereg dokumentów wskazujących na leczenie któremu jest poddawany, w tym także zaświadczenie lekarskie z dnia [...] roku, z którego wynika, iż od [...]r. nie może zgłaszać się do PUP [...].
Przedstawiony powyżej stan faktyczny stał się podstawą do podjęcia przez organ administracji decyzji, w oparciu o postanowienia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem, organ pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres trzech miesięcy od dnia niestawienia się we wskazanym organie.
Stosownie do postanowień przywołanego powyżej przepisu organ zatrudnienia w przypadku zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej, zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego na przewidziany w nim okres. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie i nie powiadomienie w określonym terminie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Analizując wskazany przepis uznać należy, iż to na bezrobotnym ciąży obowiązek zgłoszenia się do właściwego organu zatrudnienia (art. 33 ust.3 ustawy), a w przypadku niemożności stawiennictwa-obowiązek wskazania w zawitym 7 dniowym terminie uzasadnionej przyczyny tego stanu rzeczy.
Jakkolwiek zauważyć należy, iż przepis nakazuje wprost jedynie zawiadomić o przyczynie nieobecności w terminie siedmiodniowym, a ustawodawca zdaje się dopuszczać jej usprawiedliwienie i udokumentowanie w późniejszym terminie, to bezsprzecznie, przedstawione przez stronę dowody mają pozostawać w związku z podaną przyczynę nieobecności. Ustawa nie przewiduje natomiast możliwości podawania nowej przyczyny, z naruszeniem przepisanego terminu. W związku z powyższym, podkreślić należy, iż w dniu [...] r., skarżący tłumaczył swoją nieobecność jedynie natłokiem spraw osobistych, wyjazdem do [...] i awarią samochodu, nie wykazał jednak stosownymi dowodami, aby podane przyczyny usprawiedliwiały jego nieobecność.
Wskazać należy bowiem, iż przyczyna usprawiedliwiona to przyczyna obiektywna, mogąca mieć związek jedynie z nieprzewidzianym zdarzeniem czy okolicznością natury osobistej lub urzędowej. Uznać więc należało, że z podanych przez skarżącego przyczyn - jedynie awaria samochodu mogła usprawiedliwiać nieobecność skarżącego. Skarżący, pomimo, iż miał taką możliwość nie wykazał jednak, że awaria samochodu rzeczywiście nastąpiła. Oceniając przedłożone wyjaśnienia, organ I instancji podjął więc decyzję, mocą której pozbawił T.S. statusu bezrobotnego podnosząc jednocześnie, iż skarżący nie wykazał aby zasadnym było niestosowanie przewidzianej normy prawnej.
Sąd uznał, iż nie sposób dopatrzyć się w postępowaniu organu administracyjnego niezgodności z prawem. Podnieść należy także, iż okoliczności i dowody przedstawione przez skarżącego po wezwaniu go do ich składania w dniu [...] r. i złożone po upływie wskazanego 7- dniowego terminu, wskazywały na inną przyczynę niestawiennictwa niż awaria samochodu i "natłok spraw", a mianowicie kłopoty ze zdrowiem.
Należy podkreślić, że to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w oranie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przełożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające.
Przewidziany w art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy skutek – w postaci pozbawienia wydania decyzji i pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej – dotyczy nie jakiegokolwiek nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie we właściwym powiatowym urzędzie pracy, lecz wyłącznie dotyczy niestawiennictwa w tym urzędzie w terminie wyznaczonym w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudniana lub szkolenia.
Przyczyny na jakie powołuje się skarżący w piśmie z [...]. są lakoniczne zaś przedstawiona dokumentacja lekarska nie stanowi wprost dowodu na związek stanu zdrowia skarżącego z niestawieniem się na umówione spotkanie. Podnieść należy także, iż zaświadczenie lekarskie zaświadczające o niemożności stawienia się przed PUP w [...] pochodzi dopiero z dnia [...] r. jeśli nawet przyjąć, iż skarżący mógł przedłożyć dokumentację lekarską w późniejszym terminie, to nic nie stało na przeszkodzie aby przyczynę nieobecności - złe samopoczucie, osłabienie, czy utratę pamięci - wskazał niezwłocznie po dniu [...]. Fakt, iż skarżący tego nie uczynił dawało podstawę do przyjęcia przez organ, że późniejsza dokumentacja lekarska nie pozostaje w związku z wcześniejszą argumentacją skarżącego przedstawioną w piśmie z [...]r.
Wskazać również należy, iż sądy administracyjne kontrolują decyzje pod względem ich zgodności z prawem. Nie mogą wiec kierować się zasadami słuszności czy współżycia społecznego, ani też innymi okolicznościami. Dlatego przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie można było uwzględnić, argumentów dotyczących niekorzystnych skutków utraty statusu osoby bezrobotnej, o co wnioskował w swej skardze T.S..
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji.
O kosztach zastępstwa procesowego pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego Sąd orzekł w oparciu § 18 ust 1. pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) doliczając do przepisanej stawki wysokość należnego podatku VAT.