Uzasadnienie
R. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w której zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie nieprawidłowe prowadzenie postępowania dotyczącego jego odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną w mieniu powierzonym, w szczególności pominięcie ustanowionego przez skarżącego obrońcy, a także nie wydanie decyzji administracyjnej w sprawie.
Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako nie należącej do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
Ze skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący kwestionuje postępowanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie dotyczące odpowiedzialności majątkowej funkcjonariusza za szkodę wyrządzoną w mieniu powierzonym.
Zasady ponoszenia przez funkcjonariuszy Policji odpowiedzialności majątkowej, a także tryb dochodzenia roszczeń o odszkodowanie, określa ustawa z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 53 poz. 548 ze zm.). Ustawa ta nie przewiduje administracyjnego trybu postępowania, w tym możliwości ustalenia odpowiedzialności funkcjonariusza w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy, organ lub jednostka o których mowa w art. 1 ust. 1, w przypadku ustalenia, że szkoda powstała z winy funkcjonariusza mogą wezwać funkcjonariusza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w wyznaczonym terminie.
Natomiast spory dotyczące odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy rozpoznają sądy pracy oraz sądy pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 15 ww. ustawy). Ponieważ ustalenie odpowiedzialności majątkowej funkcjonariusza Policji nie następuje w trybie postępowania administracyjnego, sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania prawidłowości tego postępowania.
Sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Natomiast ustawa szczególna powołana wyżej, przewiduje właściwość sądu pracy w sprawie objętej skargą.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego należało odrzucić.