Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. (powinno być [...] r.) nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. o wymierzeniu K. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry poza kasynem gry.
Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. K. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że wobec skarżącego toczy się obecnie kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, a wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sama bowiem utrata płynności – możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych – w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie zatem skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania siebie i jego rodziny. Niezależnie od powyższego podniesiono, że z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach jest wysoce prawdopodobne, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona.
Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie.
Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania.
Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podał, że zapłata orzeczonej kary w wysokości 12.000 zł grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na możliwą utratę płynności finansowej i groźbę zakończenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, która stanowi jedyne źródło utrzymania jego rodziny, jednakże nie uprawdopodobnił ww. twierdzenia.
Przede wszystkim wnioskodawca jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej, ale nie przedstawił danych, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową, majątkową, ekonomiczną oraz rodzinną jak i nie nadesłał stosownych dokumentów z których taka informacja mogłaby wynikać. W rezultacie nie jest wiadome jakie skarżący osiąga dochody, jakie ponosi wydatki i czy posiada oszczędności oraz jaki jest stan materialny członków jego rodziny. Poza tym nie wykazał ani własnego majątku (w tym posiadanych ruchomości i nieruchomości), ani majątku firmy jak i nie określili szacunkowej wartości tego majątku.
Brak powyższych danych popartych stosownymi materiałami źródłowymi, powoduje nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżący wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych.
Natomiast powołanie się na ewentualną możliwość uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Przy czym przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.