Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r., nr [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji tegoż Burmistrza z dnia [...] r. [...] w sprawie opłaty adiacenckiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28, art. 127 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 zezm.), umorzyło postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, ze postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia służącym od decyzji wydanej w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze. W myśl art. 127 § 3 Kpa do takiego wniosku stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W związku z tym legitymacja do zainicjonowania postępowania poprzez złożenie wniosku, podobnie jak w postępowaniu odwoławczym, przysługuje stronie, to jest podmiotowi spełniającemu przesłanki, określone w art. 28-30 Kpa, podmiotowi na prawach strony - art. 31 § 3, art. 188 Kpa, a także Rzecznikowi Praw Obywatelskich, zgodnie z art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r.
Zdaniem organu, Burmistrz Miasta i Gminy [...] (a ściślej gmina – [...], której Burmistrz jest reprezentantem i w imieniu, której sprawuje określone przepisami prawa władztwo administracyjne) występując w przedmiotowej sprawie jako organ I instancji, nie posiada przymiotu strony. Na poparcie swego stanowiska organ II instancji przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i zarzucił jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 154 i 155 Kpa.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje
Przedmiotem rozstrzygnięcia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...], była indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 § 1 Kpa.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "Ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Przed zbadaniem zarzutów merytorycznych skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestie formalne, a w tym ocenić, czy Burmistrz Miasta i Gminy [...] występując w imieniu i na rzecz Gminy [...], jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu wyżej cyt. art. 50 Ppsa.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W dotychczasowym orzecznictwie ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym, organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, pubi. Lex nr 54728, wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1625/94, Wokanda 1995/8/33, uchwała SN z 27 lipca 1993 r., sygn. III AZP 8/93, OSNCP 1994r. z. 1, poz. 3).
Gminie przysługuje w postępowaniu administracyjnym status strony tylko wówczas, gdy zakres rozstrzygnięcia obejmuje sferę jej interesu prawnego.
Na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczy Gminy jako osoby prawnej oraz że poprzez zaskarżoną decyzję wkroczono w sferę interesu prawnego skarżącej. Wprawdzie, co do zasady, o statusie strony niejednokrotnie decyduje subiektywna ocena interesu prawnego dającego prawo do występowania w charakterze strony, jednakże nie oznacza to dowolności i podlega ocenie z punktu widzenia kryteriów obiektywnych. Okoliczności na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego skarżącej nie sposób wywieść również z treści skargi.
Nawet przy przyjęciu hipotezy, iż motywem wniesienia niniejszej skargi było stanie na straży praworządności w rozumieniu art. 7 Kpa, w żadnym razie nie może to uzasadniać poglądu o występowaniu interesu prawnego Gminy [...].
Mając powyższe na uwadze, wobec złożenia skargi przez podmiot nie legitymujący się interesem prawnym do jej wniesienia, skargę należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.