Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 627) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), po rozpoznaniu odwołania O. B. od decyzji Burmistrza z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy,
- - w punkcie pierwszym: uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie punktu 2.1 lit. b "budynek powinien przylegać do minimum jednej z wyznaczonych linii zabudowy" jednocześnie w tym zakresie ustalając warunki zabudowy z pominięciem tego zapisu;
- - w punkcie drugim: utrzymało w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia [...] r. E. i J.Z., prowadzący działalność pod nazwą P.U.H. "[...] ", zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. [...] w obrębie [...] miasta.
Burmistrz, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na rzecz P.U.H. "[..] " J. i E. Z. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, gdyż: 1) na terenie objętym analizą występuje: zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna wraz z zabudową gospodarczą i garażową, obiekty usługowe składowe, cmentarz, tereny rolne, zabudowa zagrodowa, jeziora, obiekty infrastruktury technicznej, tereny dróg publicznych i wewnętrznych, 2) teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej, tj. drogi wojewódzkiej – ul. [..] i drogi powiatowej – ul[...], 3) istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż w ewidencji działki inwestycyjne oznaczone są jako zurbanizowane tereny niezabudowane, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła O. B. zarzucając naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołująca się podniosła, że organ nie wyznaczył w sposób prawidłowy zarówno obszaru analizy jak i obowiązującej linii zabudowy. Zdaniem O. B., obowiązująca linia zabudowy powinna obejmować zabudowania znajdujące się na działkach sąsiednich, zaś obszar analizy powinien obejmować istniejącą zabudowę wokół działki objętej wnioskiem, wśród której występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna i nie ma żadnych lokali usługowych. Poza tym w decyzji nie określono powierzchni sprzedaży planowanego budynku handlowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w motywach wymienionego na wstępie rozstrzygnięcia uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione, wskazując, że decyzja co do zasady została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z wyjątkiem kwestii usytuowania zabudowy względem obowiązującej linii zabudowy.
W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne oraz zgromadzone w jego przebiegu dowody pozwalały na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania prawidłowo zastosowano art. 61 ust 1 ustawy oraz zawarto w decyzji, w tym jej załącznikach: analizie urbanistycznej oraz mapie, wszystkie elementy niezbędne dla ustalenia jej prawidłowości. Na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 wyznaczono obszar analizy, którego granice zostały zakreślone w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki stanowiącej przedmiot zainwestowania, a następnie, w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy, określono funkcję zabudowy oraz warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Kolegium podkreśliło, że wartości poszczególnych parametrów zabudowy zostały prawidłowo obliczone, a w przypadku ustalenia parametrów zabudowy na zasadach odmiennych niż poprzez przyjęcie średnich wartości tych parametrów z obszaru analizy, wyjaśniono podstawę dopuszczenia tej odmienności.
Określone w zaskarżonej decyzji warunki nowej zabudowy odpowiadają ustaleniom poczynionym w analizie urbanistycznej. Jedynie zapis punktu 2.1 lit. b decyzji nakazujący sytuowanie budynku wzdłuż co najmniej jednej obowiązującej linii zabudowy jest nieuzasadniony. Kolegium dostrzegając fakt, że zapis ten wynika ze wskazania zawartego we wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [..] r. ([...]), nie podzieliło zawartego w niej poglądu, uznając, iż stanowiłoby to o naruszeniu prawa inwestora do dowolnego - w granicach wyznaczonych decyzją o warunkach zabudowy - sytuowania planowanej zabudowy. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ powołał wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 994/11 w którym wskazano, że obowiązująca linia zabudowy "określa nieprzekraczalną granicą terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy.
Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Samo wykreślenie linii zabudowy nie odpowiada jeszcze na pytanie o szczegółowe rozmieszczenie budynków w obrębie obszaru ograniczonego od drogi przez linię zabudowy".
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie tylko zabudowania istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, na działkach graniczących z tym obszarem, lecz wszystkie działki położone w obszarze analizy, powinny wyznaczać możliwość spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz parametry nowej zabudowy, zaś zabudowa usługowa, w tym także w postaci budynku usługowo - handlowego (sklepu) stanowić może zabudowę uzupełniającą podstawową funkcję mieszkaniową. W obszarze analizowanym, wyznaczonym w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajdują się zabudowania zarówno mieszkaniowe jednorodzinne, jak i mieszkaniowe wielorodzinne, produkcyjne oraz usługowe. Prawidłowa jest zatem ocena organu I instancji, iż możliwa jest kontynuacja funkcji oraz cech nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz przy uwzględnieniu szczególnego aspektu urbanistycznego, jakim jest specyficzne położenie terenu inwestycji w zbiegu dwóch ulic położonych względem siebie pod kątem ostrym, prawidłowo wyznaczył obowiązujące linie zabudowy - od strony każdej z dróg publicznych. Zasadnie organ ten pominął w ustaleniach działkę nr [...] bezpośrednio graniczącą z terenem inwestycji, przyjmując do ustaleń dalej położone działki, na których zabudowania tworzą wyraźną pierzeję zabudowy mogącą stanowić podstawę do przedłużenia i wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy.
Kolegium podkreśliło również, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na organ orzekający umieszczenia danych o powierzchni sprzedaży w sentencji decyzji.
Z przepisu art. 64 ust. 2 ustawy wynika tylko obowiązek określenia przez inwestora powierzchni sprzedaży we wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla obiektu handlowego.
O. B. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W skardze zarzuciła naruszenie:
- - art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 53 ust. 5b i 5c ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie, że niewyrażenie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w terminie dwóch tygodni uważa się za dokonanie uzgodnienia, podczas gdy ustawa zakłada 21 dni na dokonanie ww. uzgodnienia,
- - art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7, 77 i 107 K.p.a. polegające na braku dokonania przez organy obu instancji oceny projektu decyzji oraz analizy urbanistycznej pod kątem prawidłowości i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa,
- - art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 7, 77 i 107 K.p.a. wobec nieokreślenia w decyzji powierzchni sprzedaży budynku handlowego, w sytuacji gdy od ustalenia tej okoliczności, uzależnione jest uwzględnienie inwestycji w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz prawidłowa ocena oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne a także na sąsiadujące z inwestycją inne nieruchomości,
- - art. 7, 77 i 107 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż na ww. terenie możliwe jest dokonanie zabudowy nieruchomości budynkiem handlowo - usługowym, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że na tym terenie przeważa zabudowa jednorodzinna, zaś wszelkie formy usługowe prowadzone są w ramach domów jednorodzinnych, czy budynków przydomowych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że błędne powołanie się przez Burmistrza na dwutygodniowy termin uzgodnienia, nie miało wpływu na prawidłowość wydanej przez niego decyzji, w sytuacji gdy projekt decyzji - z uwagi na doręczenie ww. organowi ochrony środowiska w dniu 31 stycznia 2013 r. - można było uznać za uzgodniony z dniem 21 lutego 2013 r., a decyzję o warunkach zabudowy wydano w dniu 14 marca 2013 r. Nadto zwrócił uwagę, że projekt decyzji przygotowany przez specjalistę z dziedziny urbanistyki lub planistyki, nie jest dowodem w sprawie i nie wymaga w związku z tym omówienia w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu.
Przedmiotem niniejszej oceny jest decyzja określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu.
Zasady ustalenia warunków zabudowy określone są w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji oraz zgromadzone w jego przebiegu materiały dowodowe pozwalały za wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora, decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na spełnienie wszystkich warunków określonych w cytowanym przepisie.
Dokonane przez organ odwoławczy ustalenia, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Kolegium należycie oceniło materiał dowodowy w kontekście zarówno przepisów prawa procesowego jak i prawnomaterialnych podstaw określania warunków zabudowy. Wbrew twierdzeniom skargi, analiza urbanistyczna została poddana tej ocenie zarówno pod kątem jej formalnej zgodności z przepisami rozporządzenia, ale także prawidłowości wyliczeń oraz ustaleń poszczególnych wskaźników kształtowania zabudowy i słusznie uznana za wiarygodny dowód w sprawie.
Ponadto Kolegium zweryfikowało prawidłowość zapisów rozstrzygnięcia organu I instancji, a co za tym idzie pośrednio też projektu decyzji sporządzonego przez arch. G. G. (tj. osobę uprawnioną, o której mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), słusznie uznając, że odpowiadają one wynikom przeprowadzonej analizy. Uzasadniło też z jakich powodów jeden z tych zapisów należało pominąć przy określeniu warunków zabudowy.
Wyjaśnić należy, że projekt decyzji (na który to składa się analiza urbanistyczna) przygotowany przez osobę posiadającą szczególne kwalifikację w zakresie urbanistyki czy architektury, z uwagi na brak jego mocy wiążącej, podlega ocenie organu właściwego do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy (organu I instancji), w kontekście wywodów wynikających z analizy urbanistycznej. Specyficzny charakter, rola, cel i funkcja projektu rozstrzygnięcia powoduje, że nie wymaga on omówienia w uzasadnieniu decyzji, albowiem dla istoty sprawy pierwszorzędne znaczenie ma analiza urbanistyczna.
Z tych też powodów zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej o braku możliwości dokonania na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy realizacji budynku usługowo-handlowego z uwagi na brak kontynuacji funkcji zauważyć należy, że ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2013 r. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy bowiem badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Zasada ta wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, co jednakże nie oznacza powstania w danym miejscu wyłącznie obiektów tożsamych z już istniejącymi.
W orzecznictwie podnosi się, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 393/13, Lex nr 1435250). Przy tak szerokim rozumieniu pojęcia kontynuacji funkcji, przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, a więc godzącą w zastany stan rzeczy.
Z uwagi na ratio legis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, za bezzasadne uznać należy argumenty skargi, które wskazują, że dla oceny kontynuacji funkcji należało mieć na uwadze fakt, że w obszarze dominuje określonego rodzaju zabudowa. Wyznacznikiem w tym zakresie jest bowiem wszelka zabudowa istniejąca w obszarze poddanym analizie, a nie dominująca. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie blokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego.
Podzielić tym samym należy pogląd zawarty w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 264/14, że wystarczającym jest, aby na analizowanym obszarze znajdował się przynajmniej jeden obiekt pozwalający na stwierdzenie, iż zamierzenie budowlane przedstawione we wniosku inwestora jest możliwe do zaakceptowania w świetle wymogów ładu przestrzennego, którym służyć ma zasada określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (wyrok opublikowany w Lex nr 1455483).
Ze sporządzonej analizy urbanistycznej składającej się z części tekstowej oraz graficznej w postaci załączonej do niej mapy wynika, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z wymogami § 3 ww. rozporządzenia, znajduje się: zabudowa mieszkalna jednorodzinna i wielorodzinna wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą i garażową, usługowa, cmentarz, tereny rolne i infrastruktury technicznej, zabudowa zagrodowa jaki tereny dróg wewnętrznych i publicznych. Z uwagi jednak na specyfikę położenia terenu inwestycyjnego, tj. u zbiegu ul. [...] istotne znaczenie ma zabudowa występująca na działkach sąsiednich znajdujących się w obszarze pomiędzy ww. ulicami a ulicą[...]. Podkreślenia wymaga, że działkami sąsiednimi są wszystkie nieruchomości położone w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, a nie wyłącznie działki graniczące bezpośrednio z terenem inwestycji. Na znajdujących się w granicach wyznaczonego obszaru działkach sąsiednich, dostępnych z tych samych dróg, tj. ul. [...] I, zabudowa jest niejednorodna.
Obok zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występuje w "sąsiedztwie" zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa w postaci: stacji kontroli pojazdów (działka[...]), sklepu ogrodniczego (działka[...]), hurtowni materiałów budowalnych (działki[...]), stolarni oraz serwisu i akcesoriów maszyn [...] (działka[..]), warsztatu samochodowego (działka[...]), punktu wymiany [...] (działka[...]). Istnienie zabudowy usługowej potwierdza dodatkowo dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy. Zlokalizowanie na ww. działkach sąsiednich różnicowych usług, czy to w postaci wbudowanych w zabudowę mieszkaniową, czy też samodzielnych obiektów, uzasadnia pogląd organu, że projektowana inwestycja w postaci pawilonu handlowo-usługowego, jest możliwa do pogodzenia z istniejącym stanem rzeczy.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 u.p.z.p i argument skargi, że pominięcie w treści decyzji dla obiektu handlowego określenia wielkości sprzedaży wpływa na jej prawidłowość. Przepis ten stanowi, że w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży. Z cytowanego unormowania wynika wprost, że odnosi się on do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a nie do treści decyzji podjętej w wyniku złożonego w tym przedmiocie wniosku. W sprawie bezsporne jest, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy zawiera określenie powierzchni sprzedaży do 900 m2, a zatem odpowiada ww. wymogowi.
Określenie powierzchni sprzedaży jest istotne dla poczynienia ustaleń, czy możliwa jest realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu handlowego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, czy też konieczne jest uwzględnienie obszaru inwestycji w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (co notabene wyklucza możliwość określenia warunków zabudowy). Jednakże ustawodawca wymaga, aby to sam wniosek, bez potrzeby składania dodatkowych oświadczeń przez inwestora, umożliwiał identyfikację obiektu handlowego pod kątem jego powierzchni sprzedaży w aspekcie obowiązku z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p wskazującego na konieczność uwzględnienia w studium obszarów przeznaczonych pod rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczających pewne limity, jak i art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p stanowiącego, iż w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8.
W stanie obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jedynie dla obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2 istniał wymóg przewidzenia ich rozmieszczenia w studium oraz w miejscowym planie. Powyższy limit powierzchni sprzedaży jest konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt K 46/07. Na skutek tego wyroku, utraciła moc obowiązująca ustawa z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880). Uznana na niekonstytucyjną ustawa dokonała zmiany art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie określenia parametru wielkości sprzedaży w obiektach handlowych, polegającą na zastąpieniu wyrazów "powyżej 2000 m2" wyrazami "powyżej 400m2".
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującym do czasu zmiany wprowadzonej wskazanym wyżej przepisem ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, w studium uwarunkowań określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej.
Wyeliminowanie mocą tego wyroku, ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (przewidującej limit 400m2), skutkowało "odżyciem normy art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do czasu zmiany wprowadzonej przepisem art. 12 zdekonstytucjonalizowanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1515/11, wyrok dostępny w Internecie).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro w przypadku spornej inwestycji, wnioskodawca wskazał na wielkość sprzedaży nie przekraczającą 2000 m2, a tym samym niewymagającą sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość ustaleń organów co do istnienia podstaw uprawniających do merytorycznego rozpoznania wniosku w trybie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast powierzchnia sprzedaży nie jest kryterium warunkującym uznanie określonego przedsięwzięcia za mogącego znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, skoro parametr ten nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tak więc wielkość powierzchni sprzedaży przewidziana przez inwestora w budynku usługowo-handlowym nie jest okolicznością, od której uzależniony jest obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, zaś wnioskowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w ww. rozporządzeniu.
Ustosunkowując się natomiast do zapisu zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że niewyrażenie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w terminie dwóch tygodni uważa się za dokonane uzgodnienie, wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 5c u.p.z.p., termin na zajęcie stanowiska przez ww. organ ochrony środowiska wynosi 21 dni, zaś po tym czasie przyjmuje się fikcję uzgodnienia. W realiach niniejszej sprawy, decyzja organu I instancji została wydana po upływie ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie uzgodnienia, a zatem błędny zapis w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, nie stanowi o naruszeniu, które mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Reasumując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.