Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. S., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] umarzającej postępowanie wszczęte w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 2002 r. a dotyczące budynku gospodarczego nadbudowanego i zmodernizowanego na obiekt przeznaczony do czasowego pobytu ludzi, znajdującego się na działce nr [...], obręb M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie w/w budynku gospodarczego, zmodernizowanego niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...]. Organ I instancji stwierdził, że w tej sprawie prowadzone już było postępowanie administracyjne, które zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...], nakazującą rozbiórkę nadbudowanego piętra.
Od decyzji odwołał się B. S. podnosząc, iż nabył przedmiotową nieruchomość w dobrej wierze kierując się z zapisem w księdze wieczystej. Budynek został wykonany 20 lat temu, jest ładnie, estetycznie wykończony, nie szpeci otoczenia i nie przeszkadza sąsiadom. Poza tym, po zakończonych przez poprzedniego właściciela robotach budowlanych dokonano wielu kontroli, m.in. w dniu 16 września 2002 r., i decyzją zobowiązano inwestora do dostarczenia określonych dokumentów. Obowiązek został wykonany. Uzupełniając odwołanie skarżący przedłożył pismo Wójta Gminy M. z dnia [...], o nie wniesieniu sprzeciwu "do wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] w M., nadbudowanego o jedną kondygnację".
Organ II instancji odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po przeprowadzeniu kontroli stwierdził, iż przedmiotowy obiekt, wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], jako budynek gospodarczy pełni funkcję mieszkalną, a decyzją z dnia [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożono na inwestora W. S., obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 listopada 2002 r. inwentaryzacji i oceny stanu technicznego obiektu.
Po otrzymaniu żądanych dokumentów ten sam organ, działając na podstawie art. 51 ust. la i art. 71 ust. 3 cyt. ustawy, decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, związanych z realizacją budynku z przeznaczeniem na budynek mieszkalny (pokoje gościnne w sezonie letnim).
Od tej decyzji odwołanie wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości R. G..
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zobowiązując ten organ do uzupełnienia materiału dowodowego, wskazując, że przedmiotowy budynek został wybudowany z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę z dnia [...], polegającym na dobudowaniu drugiej kondygnacji, a nadto wydany został nakaz rozbiórki tej kondygnacji.
Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie, m.in. o ostateczną decyzję Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Gminy M. z dnia [...] o nakazie rozbiórki drugiej kondygnacji budynku gospodarczego. W związku z tym prowadzone ponownie postępowanie administracyjne organu nadzoru budowlanego w K., w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną z dnia 7 [...], jest bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył B. S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzających ją decyzji.
Skarżący wskazał, że w dniu 10 czerwca 2003 r. nabył nieruchomość położoną w M. przy ul. [...]. Zgodnie z aktem notarialnym repertorium [...] z dnia 10 czerwca 2003 r. na nieruchomości tej znajduje się budynek mieszkalny, murowany, dwukondygnacyjny o pow. użytkowej 220 m2 oraz budynek letniskowy, murowany dwukondygnacyjny o pow. użytkowej 75 m2. Nieruchomość została nabyta w dobrej wierze w oparciu o treść księgi wieczystej.
Poprzedni właściciel W. S. niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...] nadbudował o jedną kondygnację budynek gospodarczy, modernizując go na obiekt przeznaczony do czasowego pobytu ludzi.
Pomimo upływu dłuższego czasu organy nadzoru budowlanego nie wstrzymały w odpowiednim czasie budowy omawianej kondygnacji, ani też nie zmusiły do jej rozbiórki lecz wydawały różne decyzje.
Budynek jest w dobrym stanie technicznym, jest ładnie i estetycznie wykończony, nie szpeci otoczenia i nie przeszkadza obecnym sąsiadom.
Skarżący wskazał nadto, że podjął próbę legalizacji samowoli, aby być w zgodzie z prawem, ale bezskutecznie. Jest inżynierem budowlanym, z uprawnieniami budowlanymi, ma 80 lat. W okresie wakacji wynajmuje pokoje wczasowiczom, co uzupełnia emeryturę, płaci podatki. Domaganie się po tak długim okresie rozbiórki jest niezrozumiałe, tym bardziej, że do końca roku istnieje możliwość zalegalizowania istniejącej samowoli.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ zasadnie stwierdził, że w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną nie może być prowadzone ponowne postępowanie. Decyzją Naczelnika Gminy M. z dnia [...] nakazano W. S. dokonanie rozbiórki drugiej kondygnacji przedmiotowego budynku gospodarczego. Decyzja ta w [...] została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy – Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w K., a Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 lutego 1986 r. SA/Gd 14/86, odrzucił skargę W. S. od tej decyzji.
Decyzja o rozbiórce pozostaje w dalszym ciągu w obrocie prawnym i nie została wykonana przez inwestora L. S. Jego następcą prawnym, po nabyciu własności nieruchomości, jest B. S. i jego obciążają skutki nabycia obiektu w stosunku, do którego orzeczono nakaz rozbiórki w związku z dokonaną samowolą budowlaną. Zasadnie zatem organ po stwierdzeniu, że istnieją przesłanki o których mowa w art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne.
Nie ma znaczenia fakt, że skarżący B. S., nabył własność przedmiotowej nieruchomości działając, jak twierdzi, w zaufaniu do treści księgi wieczystej. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane prawo własności, regulowane przepisami prawa cywilnego. Natomiast o likwidacji skutków samowoli budowlanej orzeczono na podstawie wskazanych w decyzji o rozbiórce przepisów prawa budowlanego. Nie ma więc związku, wbrew temu co zarzuca skarżący, pomiędzy funkcją rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych a dokonaną samowolą budowlaną i jej skutkami.
Odnosząc się do kwestii wieku, wykształcenia i sytuacji majątkowej skarżącego należy stwierdzić, że sąd administracyjny rozstrzyga o zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie bierze natomiast pod uwagę okoliczności poza prawnych, chyba, że przepis szczególny tak stanowi. Jednak w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.