Uzasadnienie
Decyzją z 25 listopada 2025 r., nr 3201-IOA.4823.12.2025.7 w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: O.p.); art. 2 pkt 8, art. 3 ust. 11, art. 7 ust. 1, art. 12a ust. 1 i ust. 3, art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 26 ust. 1, ust. 3, ust. 4a i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 104 ze zm., dalej: ustawa SENT); § 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1157) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie po rozpatrzeniu odwołania W. (dalej jako: Spółka, skarżąca) od decyzji Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z 15 września 2025 r., nr 428000-CZC2.4823.7.2025.25.AS, którą organ nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] za niewykonanie obowiązku przedstawienia do kontroli na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Opisane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 16 grudnia 2024 r., o godz. 8:52 Spółka przesłała do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS zgłoszenie przewozu odpadu w postaci makulatury, zaklasyfikowanej do pozycji CN 0005, o kodzie odpadu 191201, w ilości 24 020 kg, przez terytorium kraju. Zgłoszenie to zostało dokonane w trybie art. 7 ust. 1 ustawy SENT i zarejestrowane pod numerem [...] a jako przewoźnika wskazano [...] sp. z o.o. Z rejestru SENT wynika, że zgłoszenie posiada status "zamknięte automatycznie", nadto zawiera wygenerowane 16 grudnia 2024 r., o godz. 8:52, wezwanie do przedstawienia Naczelnikowi Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie środka transportu wraz z towarem w celu przeprowadzenia kontroli. Ww. wezwania Spółka nie wykonała.
W pismach z 5 lutego 2025 r. i 14 maja 2025 r. Dział Służby Dyżurnej Zachodniopomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w S. poinformował, że Spółka nie powiadomiła organu KAS o planowanym dostarczeniu towaru do miejsca zakończenia przewozu.
Natomiast z odczytu kamer ANPRS wynika, że wjazd ciągnika o numerze rej. [...] i naczepy - [...], na teren kraju nastąpił na przejściu Vernovice (Czechy)/Gorzyczki 16 grudnia 2024 r., o godz. 09:47, zaś wywóz z terenu kraju przez przejście graniczne w Krajniku Dolnym/Schwedt (Niemcy) – 16 grudnia 2024 r., o godz. 18:52.
Po wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie wezwania, Spółka w odpowiedzi na wezwanie organu w przedmiocie złożenia wyjaśnień i dokumentów dotyczących zgłoszenia przewozu SENT [...] i przewożonego towaru, podała, że zgłoszony towar przewoziła osoba, mająca po raz pierwszy do czynienia z towarami podlegającymi pod ustawę SENT i przeoczyła informację o konieczności stawienia się do kontroli. Także Spółka w natłoku wszystkich zgłoszeń SENT przeoczyła to zgłoszenie i zapomniała poinformować osobę kierującą o obowiązku zgłoszenia się do kontroli w urzędzie celno-skarbowym. Do wyjaśnień Spółka dołączyła dokumenty dotyczące przewożonego towaru.
Decyzją z 15 września 2025 r. 428000-COP3.4823.7.2025.25.AS Naczelnik ZUCS nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za nieprzedstawienie do kontroli na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...]
Rozpoznając odwołanie Spółki od decyzji organu I instancji, opisaną na wstępie decyzją Dyrektor IAS orzekł o utrzymaniu jej w mocy.
Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor wyjaśnił, że Spółka była przewoźnikiem towarów wrażliwych, które podlegają monitorowaniu na podstawie przepisów ustawy SENT. Dokonała wymaganego przepisami tej ustawy zgłoszenia przewozu, nie wykonała jednak wezwania zobowiązującego do przedstawienia środka transportu czym naruszyła obowiązek określony w art. 12a ust. 3 ustawy SENT. Skutkiem powyższego zaistniała przesłanka nałożenia na Spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT.
Organ wyjaśnił, że nałożenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a odstąpienie od niej może nastąpić w sytuacji określonej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, tj. zaistnienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Przesłanki te mają charakter równoważny, a zadaniem organu jest dokonanie oceny ich wystąpienia w sprawie.
W niniejszej sprawie organ, badając ww. przesłanki, zwrócił się do Spółki o ich wykazanie i udokumentowanie. Wezwania Spółka nie wykonała, natomiast w postępowaniu przed organem I instancji oraz w odwołaniu, wyjaśniając powody niewykonania obowiązku przedstawienia na wezwanie organu, środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...], podała że osoba kierująca środkiem transportu pierwszy raz miała do czynienia z towarem podlegającym ustawie SENT i przeoczyła informację o konieczności zgłoszenia się do kontroli. Ponadto był to dla Spółki zupełnie nowy rodzaj towaru, gdyż zazwyczaj przewozi towary o innej pozycji CN. Z tego powodu osoba kierująca pojazdem nie wiedziała nawet o konieczności stawienia się do kontroli.
Ponadto, w natłoku wszystkich zgłoszeń w systemie SENT, Spółka przeoczyła akurat to zgłoszenie i zapomniała poinformować osobę kierującą o obowiązku zgłoszenia się do kontroli środka transportu z towarem. Spółka stwierdziła, że doszło do niezawinionego błędu ludzkiego.
Nadto Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z umowy o pracę z 20 listopada 2024 r. zawartej pomiędzy Spółką a A. C., faktury VAT z 19 grudnia 2024 r. za usługę transportową na trasie O. - S. oraz kserokopii dokumentów związanych z przewozem towaru objętego zgłoszeniem [...], ponieważ w jej ocenie potwierdzają one fakt zajścia w sprawie przypadku uzasadnionego ważnym interesem przewoźnika, czy interesem publicznym umożliwiającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Stwierdzając, że wysyła miesięcznie 40-70 zgłoszeń SENT i zatrudnia 28 osób; sytuacja niezgłoszenia do kontroli środka transportu z towarem wcześniej nie miała miejsca; nie jest nierzetelnym przewoźnikiem, który wykorzystał transport do realizacji nielegalnych przewozów "towarów wrażliwych"; transport dotyczył przewozu makulatury, zatem uchybienie niezgłoszenia się do kontroli miało drugorzędny charakter i nie mógł spowodować jakichkolwiek uszczupleń ani narażenia po stronie Skarbu Państwa; transport towaru nastąpił oraz zgłoszenie zostało dokonane - uznała, że zaistniałą sytuację należy oceniać przez pryzmat ilości wysłanych, właściwie uzupełnionych zgłoszeń SENT oraz właściwie realizowanych obowiązków przedstawienia środka transportu, okolicznością dobrego prosperowania przedsiębiorcy i liczby osób przez niego zatrudnianych.
Odnosząc się do podnoszonych przez Spółkę argumentów, w ocenie Dyrektora IAS nieprzedstawienie środka transportu wraz z towarem do kontroli nie było wynikiem sytuacji, na którą Spółka nie miała wpływu lub której, przy dołożeniu normalnej staranności, nie mogła zapobiec. Profesjonalny przewoźnik, zawodowo zajmujący się przewozem drogowym ładunków, których transport odbywa się z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu rzeczy, powinien znać aktualnie obowiązujące przepisy prawa z tej dziedziny oraz przedsięwziąć takie rozwiązania organizacyjne, aby sprostać tym wymaganiom. Przy czym nie są to wygórowane wymagania. Na rynku przewozów tzw. "towarów wrażliwych" funkcjonuje cała rzesza przewoźników, która podlega takim samym regułom prawnym i wywiązuje się z obowiązku zgłoszenia się do kontroli. Służba celno-skarbowa na stronie internetowej https://puesc.gov.pl ma zamieszczone wszelkie informacje związane ze stosowaniem systemu SENT.
Odpowiedzialność za naruszenie ponosi przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy i nie jest możliwe zwolnienie się z niej poprzez wskazanie, że to pracownik nie dochował stosownych procedur, czy też nie miał stosownej wiedzy.
Wezwania do przedstawienia środka transportu są wysyłane na adresy e-mail zdefiniowane przez zgłaszającego w treści zgłoszenia SENT, a nie bezpośrednio do kierowcy, który wykonuje przewóz. Zatem osoba dokonująca zgłoszenia w imieniu przewoźnika musi być uprawniona do odebrania numeru referencyjnego, a jeśli wraz z tym numerem przesłane jest wezwanie, to również i do odebrania tego wezwania, które zawierało dokładne miejsce, w którym Spółka miała przedstawić do kontroli środek transportu i towar. W związku z tym Spółka miała pełną wiedzę dotyczącą obowiązku stawienia się do kontroli oraz o konsekwencjach związanych z zaniechaniem obowiązków nałożonych przepisami ustawy SENT. Osoba kierująca środkiem przewozowym nr [...] – nie stawiła się do kontroli, jeśli natomiast rzeczywiście nie miała ona doświadczenia w przewozie towarów objętych SENT, to Spółka – jako pracodawca powinna ją przeszkolić z procedur w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, organ zaznaczył, że brak staranności w wypełnianiu obowiązków nie stanowi przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny. Ponadto Spółka jako przewoźnik towarów objętych systemem monitorowania od 18 kwietnia 20217 r. zarejestrowała 455 zgłoszeń SENT, w tym 376 zgłoszeń towarów z wygenerowanymi wezwaniami do przedstawienia środka transportu wraz z towarem do kontroli w trybie art. 12a ustawy SENT, a zatem posiadała wiedzę i doświadczenie w tym zakresie.
Dalej wskazał, że ustawa SENT jest tak skonstruowana, że przewoźnik nie może uwolnić się od odpowiedzialności za przewóz towaru objętego monitorowaniem, bez dopełnienia ciążących na nim w tym zakresie obowiązków, powołując się na nienależyte wypełnienie obowiązków przez kierowcę. Odpowiedzialność za dokonywanie poszczególnych czynności wynikających z ustawy SENT ponoszą podmioty gospodarcze w niej wymienione, a nie osoby przez nie upoważnione. To Spółka jako przewoźnik nie zastosowała się do wezwania i tym samym dopuściła się naruszenia przepisów ustawy SENT.
W niniejszej sprawie sytuacja, która doprowadziła do naruszenia przepisów ustawy SENT, nie była omyłką związaną z wątpliwościami wykładni przepisów ustawy, a także nie wiązała się z wątpliwościami dotyczącymi ich stosowania.
Odnośnie podnoszonej przez Spółkę argumentacji, że sytuacja niezgłoszenia do kontroli środka transportu z towarem wcześniej nie miała miejsca, organ odwoławczy podał, że naruszenie przepisów ustawy SENT będące przedmiotem postępowania nie jest jedynym naruszeniem Spółki, ponieważ podczas wykonywanych przewozów popełniła ona naruszenia ujawnione przez funkcjonariuszy innych urzędów celno-skarbowych.
Organ nie uwzględnił również podnoszonej przez Spółkę argumentacji, że okolicznością stanowiącą ważny interes przewoźnika może być możliwość pogorszenia jego sytuacji ekonomicznej, wyjaśniając w tym zakresie, że z informacji zawartych w KRS wynika, że przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest transport drogowy towarów; posiada ona zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy wydane 22 lutego 2017 r., korzysta z 22 pojazdów, miesięcznie wykonuje 40 – 70 zgłoszeń SENT, zatrudnia 28 pracowników. Odnośnie sytuacji finansowej, w oparciu o dane z ZUS i US ustalił, że Spółka nie posiada zaległości podatkowych; w okresie ostatnich 3 lat prowadzono postępowanie egzekucyjne, wszystkie sprawy zakończono w związku z zapłatą egzekwowanych należności; na 31 lipca 2025 r. Spółka zalega w opłacaniu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 06/2025 w kwocie 311 zł; w okresie ostatnich 3 lat nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Spółka korzystała ze zwolnienia w opłacaniu składek w ramach ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.); w maju 2020 r. była beneficjentem pomocy publicznej (rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19) udzielonej przez Prezydenta Miasta P. na kwotę brutto 5 000 zł; była również beneficjentem pomocy de minimis w sektorze transportu drogowego, udzielonej przez Prezydenta Miasta P., w formie rozłożenia na raty płatności zaległości podatkowej lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami: 15.06.2020 r. - wartość nominalna pomocy: [...] zł, wartość pomocy brutto: [...] zł; 5.02.2021 r. - wartość nominalna pomocy: [...] zł, wartość pomocy brutto: [...] zł; 22.02.2022 r. - wartość nominalna pomocy: [...] zł, wartość pomocy brutto: [...] zł
Co do zasady Spółka wywiązuje się więc z nałożonych obowiązków odnośnie prowadzonej działalności, jej sytuacja finansowa jest stabilna, a prowadzenie działalności gospodarczej nie jest zagrożone. Tym samym uiszczenie spornej kary pieniężnej wysokości 20 000 zł, nie spowoduje pogorszenia sytuacji finansowej w taki sposób, aby Spółka była zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą.
W sprawie nie zaistniały, również żadne wyjątkowe nadzwyczajne okoliczności, czy też zdarzenia losowe, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje również podnoszony przez skarżącą fakt, że transport dotyczył przewozu makulatury, ponieważ objęcie monitorowaniem przewozu odpadów jest zgodne z celem ustawy SENT, bowiem poza zapobieganiem uszczupleniom podatków od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, ustawa ta służy zwiększeniu skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.
Niewykonanie wezwania i nieprzedstawienie przez przewoźnika środka transportu wraz z towarem w celu przeprowadzenia kontroli jest poważnym naruszeniem. Jest to sytuacja, której nie można zaliczyć do uchybień formalnych o nieistotnym znaczeniu, gdyż unikanie/niestawienie się do kontroli może potencjalnie stanowić zagrożenie interesów Skarbu Państwa oraz ogółu obywateli RP. Nie leży w interesie publicznym odstąpienie od nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za popełnienie takiego poważnego naruszenia.
Opisaną decyzję [...] Spółka z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez nie dążenie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów przyjmując, że niecelowe jest w przedmiotowej sprawie przyznanie skarżącej ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i nie leży to w interesie publicznym, nie zaistniały żadne wyjątkowe okoliczności żeby traktować skarżącą odmiennie od innych podatników,
- b) art. 121 O.p. przez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych i nie traktowanie równo interesów podatnika i Skarbu Państwa oraz
- II. przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny, a kara pieniężna została nałożona mimo braku jakichkolwiek szkód i braku zagrożenia dla środowiska oraz naruszona została zasada proporcjonalności, zaufania do organów państwa, uwzględnienia interesu strony;
- b) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców przez naruszenie zasady proporcjonalności – przejawiające się niewspółmiernością zastosowanych względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniosła, że nie jest nierzetelnym przewoźnikiem, który wykorzystywał transport do realizacji nielegalnych przewozów "towarów wrażliwych", a zaistniałą sytuację należy oceniać przez pryzmat ilości prawidłowo wysłanych, uzupełnionych zgłoszeń SENT, okoliczności dobrego prosperowania Spółki oraz liczby zatrudnianych przez nią osób.
Organ całkowicie pominął okoliczność, że uchybienie miało charakter jednorazowy, incydentalny i wynikało z niezamierzonego błędu pracownika realizującego pierwszy raz przewóz z towarami podlegającymi pod ustawę SENT. Przewóz był w pełni udokumentowany, jawny i możliwy do zweryfikowania na każdym etapie. W tych okolicznościach automatyczne przypisanie przewoźnikowi pełnej odpowiedzialności bez analizy stopnia winy i skutków naruszenia, narusza zasadę proporcjonalności i zasadę zaufania do organów administracji publicznej.
Za błędne skarżąca uznała stanowisko organu, zgodnie z którym sam fakt posiadania przez przewoźnika formalnych informacji oraz generalna odpowiedzialność za pracownika wykluczają możliwość uznania istnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. W ocenie skarżącej taka ocena prowadziłaby do pozbawienia art. 22 ust.3 ustawy SENT jego realnej funkcji ochronnej.
W odpowiedzi na skargę, organ nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego ani procedury administracyjnej, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowi art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność pieniężną przewoźnika za niedopełnienie obowiązków nałożonych ustawą, w tym za niewykonanie wezwania organu do przedstawienia środka transportu wraz z towarem w celu przeprowadzenia kontroli (art. 12a ust. 2 ustawy SENT). Odpowiedzialność ta ma charakter administracyjny, oparty na obiektywnym fakcie naruszenia prawa (tzw. odpowiedzialność obiektywna). Jest ona niezależna od winy przewoźnika czy osób, którymi się posługuje (w tym kierowcy).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy celno-skarbowe w sposób prawidłowy uznały, że w stanie faktycznym sprawy nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z tym przepisem, organ może odstąpić od nałożenia kary, jeżeli jest to uzasadnione "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym". Sąd podkreśla, że użyte przez ustawodawcę pojęcie "może" oznacza, iż decyzja w przedmiocie odstąpienia od kary opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Kontrola sądu administracyjnego w takim przypadku ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy organ nie przekroczył granic tego uznania, czy właściwie zgromadził materiał dowodowy oraz czy jego uzasadnienie jest logiczne i spójne.
Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznej oceny celowości prowadzonej polityki fiskalnej. Odparcie zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i art. 121 O.p.)Wbrew zarzutom skargi, organy administracyjne przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób skrupulatny i wyczerpujący. Stan faktyczny sprawy – polegający na niedopełnieniu obowiązków w systemie SENT – był bezsporny. Sam fakt, że strona nie zgadza się z ostatecznymi wnioskami organu, nie oznacza, iż doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) czy zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.).Organ odwoławczy w sposób szczegółowy przeanalizował sytuację finansową i rynkową skarżącej spółki. Prawidłowo uznano, że "ważny interes przewoźnika" nie może być utożsamiany z samą tylko dolegliwością finansową nałożonej kary. Każda kara pieniężna ze swej natury stanowi obciążenie dla przedsiębiorcy.
Aby mówić o "ważnym interesie", uiszczenie kary musiałoby nieść za sobą realne zagrożenie dla egzystencji spółki lub prowadzić do jej upadłości, czego skarżąca w toku postępowania nie wykazała. Odparcie zarzutów naruszenia prawa materialnego i zasad konstytucyjnych (art. 22 ust. 3 ustawy SENT, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, jakoby incydentalny charakter uchybienia, brak uszczupleń podatkowych oraz brak negatywnego wpływu na środowisko automatycznie obligowały organ do odstąpienia od kary. Charakter deliktu administracyjnego: Odpowiedzialność na gruncie ustawy SENT ma charakter obiektywny. Przesłanką nałożenia kary jest sam fakt naruszenia obowiązków sprawozdawczych, niezależnie od winy przewoźnika, stopnia jego rzetelności w przeszłości czy braku powstania szkody w budżecie państwa. Definicja interesu publicznego: Interes publiczny w sprawach SENT przejawia się w zapewnieniu szczelności systemu podatkowego oraz rygorystycznej kontroli nad obrotem towarami wrażliwymi.
Rezygnacja z nałożenia kary z powodu zwykłego przeoczenia czy błędu ludzkiego stałaby w sprzeczności z zasadą równości wszystkich stron wobec prawa i podważałaby prewencyjną funkcję ustawy. Ustawa SENT ma charakter rygorystyczny właśnie po to, aby dyscyplinować uczestników rynku. Zasada proporcjonalności: Nałożona sankcja, choć dotkliwa, mieści się w granicach określonych przez ustawodawcę i odpowiada celom, dla których powołano system SENT (ochrona legalnego rynku). Przepisy Konstytucji RP oraz prawa unijnego nie chronią przedsiębiorcy przed skutkami zaniedbań własnych lub jego pracowników.
Podsumowując, organy obu instancji nie dopuściły się błędów w interpretacji pojęć szacunkowych. Dokonały prawidłowej ważeń interesu indywidualnego oraz społecznego, działając w granicach przyznanego im uznania administracyjnego.
Stanowisko to znajduje pełne odzwierciedlenie w orzecznictwie konstytucyjnym. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2026 r., sygn. akt SK 12/21, decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, jak i decyzja w przedmiocie odmowy odstąpienia od jej nałożenia, podlegają pełnej kontroli sądu administracyjnego. Prawo do sądu nie oznacza wprawdzie prawa do merytorycznego kształtowania wysokości sankcji przez sąd ani zastępowania organu administracji w zakresie uznania administracyjnego. Wystarczające jest jednak to, aby kontrola sądowa umożliwiała zbadanie, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki odpowiedzialności, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa, a także czy rozstrzygnięcie nie ma charakteru arbitralnego lub rażąco nieproporcjonalnego. W kontekście badanej regulacji, w tym w szczególności realiów niniejszej sprawy, Sąd Administracyjny jest w pełni uprawniony do oceny zarówno prawidłowości ustaleń faktycznych, jak i sposobu zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w tym do weryfikacji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Tym samym – w ocenie TK wyrażonej w powołanym orzeczeniu SK 12/21 – ustawodawca, wprowadzając sztywne sankcje, nie posłużył się środkiem bardziej dolegliwym niż było to konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu, ponieważ pozostawił mechanizm umożliwiający korektę skutków rygorystycznej konstrukcji odpowiedzialności. Instytucja odstąpienia od nałożenia kary przewidziana w art. 22 ust. 3 ustawy SENT pełni w tym modelu kluczową funkcję korekcyjną, która zapobiega redukcji kontroli sądowej jedynie do formalnego badania przesłanek odpowiedzialności i pozwala na realizację konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu rozstrzygnięcia materialnoprawnych wątpliwości na niekorzyść strony, wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodziły wątpliwości co do treści ani sposobu zastosowania przepisów prawa materialnego, które uzasadniałyby zastosowanie zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony.
Zasada ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy po zastosowaniu przyjętych metod wykładni prawa pozostają rzeczywiste, niedające się usunąć wątpliwości co do treści normy prawa materialnego. Nie może natomiast stanowić podstawy do przyjęcia korzystnej dla strony wykładni wyłącznie z tego powodu, że strona nie zgadza się ze sposobem interpretacji przepisu przyjętym przez organ. Sam fakt, że określony przepis może być odmiennie interpretowany przez stronę postępowania nie stanowi naruszenie prawa przez organ.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.