Uzasadnienie
W dniu [...] r..H. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] za pośrednictwem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] skargę na orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w [...] im. prof. J. Nofera o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Przesyłając do Sądu skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że w sprawie choroby zawodowej H. S. nie została wydana decyzja administracyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie.
Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 pkt 1-8 P.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów.
Orzeczenie lekarskie będące przedmiotem skargi nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w powołanym przepisie i podlegających kontroli sądu.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115).
W myśl tego rozporządzenia pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne i stanowi materiał dowodowy na podstawie, którego właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. W przypadku stwierdzenia, że materiał dowodowy nie jest wystarczający organ może wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.
W świetle powyższego należało uznać, iż kwestionowane orzeczenie lekarskie nie jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu cyt. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie stanowi ono władczej formy działania kreującej uprawnienia lub obowiązki jednostki w indywidualnej sprawie, a tym samym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.