Uzasadnienie
Decyzją z [...]r. Ośrodek Pomocy Społecznej na podstawie art.12 i art. 26 ust. 4 ustawy o rencie socjalnej z 27 czerwca 2003r. /Dz.U. Nr 135 poz. 1268 z 2003r./ oraz art. 17, art. 18,art. 150 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. działając z upoważnienia Rady Gminy Uchwała Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie upoważnienia dla Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania decyzji administracyjnych umorzył postępowanie w sprawie
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w chwili złożenia wniosku przez A. K. Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma kompetencji ani do przyznania renty socjalnej ani do jej wypłacenia, nie posiada też funduszy na tego rodzaju świadczenie w związku z czym sprawę uznał za bezprzedmiotową. Poinformował wnioskodawczynię aby wniosek skierowała do Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W odwołaniu do organu II instancji skarżąca podała, iż wniosek o wypłacenie zaległego świadczenia chciała złożyć w ZUS-ie, ale go nie przyjęto, twierdząc, iż dotyczy on zaległego świadczenia. Zdaniem skarżącej właściwym do rozpoznania wniosku jest ZUS, który przejął od OPS renty socjalne i zobowiązania z tym związane.
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kpa i art. 27 ust.1 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej /Dz.U. Nr 135 poz. 1268/ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji stwierdził, iż wniosek złożony przez skarżącą w dniu [...]r. z żądaniem przyznania renty socjalnej za okres od [...]r. do [...]r. nie został wniesiony do organu I instancji przed 1 października 2003r. tj. przed wejściem w życie ustawy o rencie socjalnej.
Tym samym postępowanie w sprawie przyznania renty socjalnej – za okres sprzed 1 października 2003r. – jest bezprzedmiotowe i podlegało zgodnie z art. 105 § 1 kpa – umorzeniu w całości, co zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uczynił.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135 poz. 1268 ze zm.), postępowanie w sprawie przyznania renty socjalnej wszczyna się na podstawie wniosku osoby ubiegającej się o rentę socjalną lub jej przedstawiciela ustawowego. Decyzję w tej sprawie wydaje i świadczenie wypłaca jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych właściwa ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o rentę socjalną (art. 12 ust. 1 w/w ustawy). Przy czym do spraw o przyznanie renty socjalnej wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 27 ust. 1 w/w ustawy).
W ocenie Sądu, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej uznając się niewłaściwym powinien tę sprawę przekazać do załatwienia właściwej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Wydając decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie organy obu instancji naruszyły przepis art. 105 § 1 k.p.a. Wniesienie wniosku do organu nieuprawnionego do wydania decyzji merytorycznej nie daje podstawy do przyjęcia przez ten organ, iż sprawa ta jest bezprzedmiotowa. Organ oceniając wniosek pod kątem właściwości rzeczowej i miejscowej przy stwierdzeniu, że nie jest właściwym do jego załatwienia co do istoty sprawy, powinien go przekazać organowi właściwemu w myśl art. 65 § 1 k.p.a. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Ponownie rozpoznając sprawę z wniosku A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zbadać właściwość rzeczową organów uprawnionych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem przepisów przejściowych (art. 27 ust.
1) ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej i w zależności od tych ustaleń albo uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do merytorycznego rozpoznania (art. 138 § 2 k.p.a.), bądź uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi właściwemu do jej ostatecznego załatwienia (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a.).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.