Uzasadnienie
Postanowieniem dnia (...(, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t.: DzU z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 57 ust. 7 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.: DzU z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia (...(, którym nałożono na A. i R.S. karę w wysokości (...(z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ul. (...(w S. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z powołaniem się na przepisy art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1-4 oraz art. 59g ust. 1-3 ustawy – Prawo budowlane (DzU z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W dniu 9 listopada 2007 r. A. i R.S. wnieśli skargę na opisane powyżej postanowienie organu odwoławczego. Wraz ze skargą skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, wskazując, że jego wykonanie wyrządziłoby im niepowetowaną szkodę. Skarżący mają bowiem na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym, a jeden z małżonków jest osobą bezrobotną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (DzU z 2003 r. Nr 207, poz. 643 ze zm.), ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz czy art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W związku z tym, że przepisy art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowiły podstawę wydania postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), albowiem rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności wskazanych przepisów z Konstytucją RP będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie także w niniejszej sprawie.
Nadto podniesione w skardze i we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia okoliczności – zdaniem Sądu – wskazują na możliwość wyrządzenia skarżącym znaczącej szkody, zatem przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (pkt 1 sentencji), a rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowania sądowego w rozpatrywanej sprawie wydał w oparciu o art. 125 § 1 i art. 131 P.p.s.a (pkt 2).