Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1184/21 oddalił skargę L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.
Postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r. starszy referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącej w pierwszej instancji.
Odpis wyroku z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek, został doręczony pełnomocnikowi w dniu 11 maja 2022 r.
W dniu 6 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącej nadał w urzędzie pocztowym opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w drugiej instancji, w stawce wynoszącej 150% opłaty określonej właściwymi przepisami.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68). W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, opłata w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50 % opłaty określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit c na kwotę 240 zł, czyli wynosi 120 zł.
Stosownie do treści § 4 ust.1 i 2 ww. rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W niniejszej sprawie nakład pracy radcy prawnego, liczba stawiennictw w sądzie, rodzaj sprawy której skarga dotyczyła, stopień jej zawiłości, czy obszerność zgromadzonego materiału dowodowego nie uzasadniały przyznania opłaty w maksymalnej wysokości wynoszącej 150 % stawki minimalnej.
Natomiast stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującego dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, która wynosi 23 %.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.