Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1192/07

Uzasadnienie

R. D. pismem z dnia 17 października 2007r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "niedoręczenie stronie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii służbowej" oraz o wycofanie z obrotu prawnego "wadliwego przez ten fakt dokumentu" i wniósł o zasądzenie zadośćuczynienia "za rażące uchybienia" organu administracji publicznej.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zgodnie z pouczeniem zawartym w opinii służbowej doręczonej w dniu "[...]" złożył odwołanie do wyższego przełożonego. W dniu 20 lutego 2006 r. otrzymał list "[...]" opatrzony datą 13 lutego 2006 r., podpisany przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP, z którego wynikało, że Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii służbowej. Skarżący podkreślił, że "nikt mu jednak tej decyzji nie doręczył". Nie został też pouczony o możliwości odwołania się, składania wniosków dowodowych, ustanowienia pełnomocnika.

Wskazał też, że na podstawie tej opinii został w dniu 19 stycznia 2007 r. zwolniony z pracy w Policji, obecnie jest bezrobotnym lekarzem i w tych okolicznościach wnioskuje:

"1. o stwierdzenie nieważności decyzji piastuna organu komendanta wojewódzkiego Policji w przedmiocie utrzymania w mocy opinii służbowej posterunkowemu R. D. znak: "[...]",

1. 2. o zasądzenie na korzyść skarżącego zadośćuczynienia w wysokości pięciu tysięcy złotych wraz z ustawowymi odsetkami od chwili uprawomocnienia się wyroku za bezczynność organu administracji państwowej jakim jest Komenda Wojewódzka Policji w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej (a więc wprowadzenia jej bezprawnie do obrotu prawnego) mającej skutki w postaci podstawy do rozwiązania stosunku pracy,
2. 3. o zobowiązanie skarżonego organu do doręczenia stosownych rozstrzygnięć prawnych decyzji – ustanowionemu przed organem przez skarżącego pełnomocnikowi,
3. 4. o wydanie wyroku WSA nakazującego wznowienie wadliwie prowadzonego i zakończonego postępowania administracyjnego przez organ administracji państwowej,
4. 5. o zapewnienie stronie praw gwarantowanych przepisami KPA, które pogwałcił w trakcie postępowania piastun organu komendanta wojewódzkiego Policji."

R. D. do skargi dołączył kserokopię odwołania z dnia "[...]". od wyżej wymienionej opinii służbowej oraz kserokopię pisma z dnia "[...]", podpisanego przez zastępcę Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji, informującego skarżącego, iż na podstawie § 11 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r., Komendant Wojewódzki Policji podjął decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii i zgodnie z § 11 ust. 7 ww. rozporządzenia podlega ona włączeniu do akt osobowych policjanta.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i powołując się na postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1994r., sygn. akt II SAB 8/94, ONSA 1995/1/39 wskazał, że okresowa opinia służbowa nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nadto w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę (pismo z dnia "[...]") Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż w dniu 23 lutego 2006 r. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującą w mocy opinię służbową z dnia 25 listopada 2005 r.", a Sąd postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 392/06 odrzucił przedmiotową skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przedmiotem skargi – jak wynika z jej treści – jest bezczynność organu, której skarżący upatruje w niedoręczeniu orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji o utrzymaniu w mocy opinii służbowej z dnia 25 listopada 2005 r.

Wyjaśnić trzeba, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z cytowanego przepisu wynika, że skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądu tylko wówczas, gdy dotyczy przypadków określonych w pkt 1-4a. Tymczasem skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie niedoręczenia orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 listopada 2005 r.

Z powyższego wynika, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, bowiem doręczenie decyzji nie należy do wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a katalogu spraw, w których rozstrzygnięcia podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

Doręczenie aktu, zgodnie z art. 109 Kpa jest czynnością procesową, a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności danego aktu.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.