Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 2, art. 3 pkt 11, art. 16 a oraz art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992) oraz upoważnienia Burmistrza, po rozpatrzeniu wniosku M. K. z dnia [...] odmówił przyznania prawa do specjalnego zasiłku z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką W. K. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że do [...] M. K. uprawniony był do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką W. K., które to świadczenie na mocy art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, wygasło z mocy prawa.
Następnie, powołując się na treść przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, które warunkują przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 16a ust. 1 ww. ustawy.
Zgodnie z treścią orzeczenia Komisji ds. Orzekania o Niepełnosprawności o stopniu niepełnosprawności z dnia [...]stopień niepełnosprawności W. K. datowany jest od dnia [...]. Zatem dokument ten daje podstawę do uznania, że "konieczność sprawowania stałej opieki" nad W.K. pojawiła się w [...]. W ocenie organu, dla uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, strona powinna wykazać, że właśnie w tym okresie była osobą zatrudnioną i zrezygnowała z zatrudnienia celem opieki nad matką. Żaden ze wskazanych przez wnioskodawcę okresów podjęcia się opieki nad matką nie pokrywa się z okresem powstania znacznego stopnia niepełnosprawności W. K. M. K. nie udowodnił również, że zrezygnował z zatrudnienia w celu opieki nad matką. Z dokonanych ustaleń wynika, że ostatnio pracował w okresie od [...], przy czym umowa zawarta była na ten okres i wygasła. Przed tym okresem wnioskodawca był bezrobotny, również po [...] do czasu uzyskania od [...] świadczenia.
W ocenie organu, istotnym dla spełnienia warunku "rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością stałej opieki" jest wykazanie, że po tym, jak członek rodziny uzyskał znaczny stopień niepełnosprawności i powstała konieczność opieki nad tą osobą, osoba zrezygnowała w sposób trwały z posiadanego zatrudnienia. Warunek taki nie będzie natomiast spełniony w sytuacji, gdy z jakichś powodów osoba zrezygnuje z zadudnienia lub je straci w czasie, kiedy nie istniała jeszcze niepełnosprawność w stopniu znacznym członka rodziny wymagającego opieki.
Zdaniem organu, w sprawie M. K. nie występuje zasadnicza pozytywna przesłanka prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, jaką jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością stałej opieki nad matką, co uzasadnia odmowę przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia.
M. K. odwołał się od powyższej decyzji organu I instancji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu wniesionego odwołania skarżący wskazał, iż rzeczywiście nie wykonywał zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w okresie powstania niepełnosprawności jego matki. Był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, poszukująca pracy. W okresie od [...] korzystał ze świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.
Skarżący podkreślił, że choć niepełnosprawność jego matki orzeczona została [...] nie oznacza to jednak, że jego matka takiej opieki nie potrzebowała już od kliku lat. Taką opiekę sprawował już w latach wcześniejszych. Zdaniem skarżącego, użyty w art. 16 a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawy zwrot o rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, został nieprawidłowo zrozumiany przez organ I instancji jako tylko i wyłącznie zrzeczenie się pracy w trakcie jej świadczenia (zwolnienie na własne żądanie). W opinii zaś skarżącego warunek do uzyskania specjalnego zasiłku w postaci rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zachodzi również wówczas, gdy strona rezygnuje z podejmowania pracy, w sytuacji gdy nie posiada tej pracy.
Skarżący wskazał nadto, że składając wniosek o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego jako osoba bezrobotna, wyraził równocześnie świadomie zobowiązanie do rezygnacji z podejmowania zatrudnienia i spełnił wymagany warunek przyznania wnioskowanego świadczenia.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 16a ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Na wstępie uzasadnienia organ II instancji przytoczył treść art. 16 a ust. 1 i art. 16 a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz podał definicję zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu z art. 3 pkt 22 tej ustawy. Następnie organ wskazał na ustalenia dokonane w sprawie, mianowicie, że łączny dochód wnioskodawcy oraz jego matki wynosi miesięcznie [...], co w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi [...], a zatem jest niższy od kryterium dochodowego wynikającego z art. 16 a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ponadto, Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [...] zaliczył W.K. do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe ustalając, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia [...] M. K. był zatrudniony w okresie od [...].
Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że mimo spełnienia przesłanki kryterium dochodowego, w niniejszej sprawie nie wystąpiła przewidziana w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przesłanka "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", warunkująca przyznanie stronie specjalnego zasiłku. Nie istnieje również związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakończeniem zatrudnienia skarżącego a sprawowaniem opieki nad matką, bowiem ustanie zatrudnienia M. K. nastąpiło na długo przed ustaleniem znacznego stopnia niepełnosprawności W. K., a nadto zatrudnienie skarżącego ustało nie w wyniku rezygnacji z jego wykonywania, a w wyniku upływu czasu, na który umowa o pracę została zawarta. Nie może zatem zostać przyznane stronie świadczenie w formie specjalnego zasiłku wnioskowanego na W.K.
Odpowiadając na zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, iż ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, znowelizowano dotychczasowe przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Określone w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych podstawowe warunki przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, należy przy tym odróżnić od zapisu zawartego w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczącego innego świadczenia opiekuńczego - świadczenia.
M. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego zarzucając jej:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 16a ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r o świadczeniach rodzinnych,
- - naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi M. K. wskazał, że rzeczywiście nie miał przywileju zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w okresie powstania niepełnosprawności matki. Był zarejestrowany w Urzędzie Pracy od wielu lat jako osoba bezrobotna poszukująca pracy. Ostatnie zatrudnienie miało miejsce w [...] była to umowa zawarta na okres jednego miesiąca. W okresie od [...] korzystał ze świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia łub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Ubiegał się o powyższe świadczenie posiadając status osoby bezrobotnej. Przywileju pracy nie posiadał również w dniu składania wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie miał więc z czego rezygnować. Jest to jednak sytuacja spowodowana wysokim bezrobociem w kraju. Nadal jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, by w przypadku otrzymania oferty zatrudnienia móc z tej pracy zrezygnować na potrzeby ustawy przyznającej prawo do zasiłku.
Zdaniem skarżącego, słowo " " nie oznacza tylko i wyłącznie zrzeczenia się pracy w trakcie jej świadczenia na rzecz pracodawcy (zwolnienia na własne żądanie), ale także rezygnację z jej podejmowania (zaniechanie podejmowania pracy) również w sytuacji gdy tej pracy się nie posiada. Uszczegółowienie zapisu dotyczącego warunku uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie ogranicza definicji (znaczenia) słowa rezygnacja jaka winna być stosowana przy ocenie spełnienia warunków do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skarżący uważa, że składając wniosek o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego jako osoba bezrobotna wyraził równocześnie świadomie zobowiązanie do rezygnacji z podejmowania zatrudnienia i spełnił wymagany warunek przyznania wnioskowanego świadczenia.
Ponadto w art. 16 a ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca określając podmioty, którym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, nie wymienia osób bezrobotnych. Jego status społeczny (bezrobotny) jest taki sam jak i wówczas organ przyznał mu świadczenie pielęgnacyjne.
Ponadto skarżący oświadczył, że w chwili obecnej podjęcie przez niego pracy w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką () jest niemożliwe. W jego ocenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które stawia w sytuacji uprzywilejowanej osoby posiadające pracę, a dyskwalifikuje (dyskryminuje) obywateli pozbawionych zatrudnienia i dochodów, żyjących praktycznie za głodowe dochody, narusza zasady sprawiedliwości społecznej gwarantowanej przez art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga M. K. zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowił art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), dalej: "u.ś.r.", obowiązujący od dnia 1 stycznia 2013 r., na mocy art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548).
Przepisy te wprowadziły do polskiego systemu prawnego nowy rodzaj świadczenia – specjalny zasiłek opiekuńczy. To nowe świadczenie, uzupełniające katalog świadczeń opiekuńczych, w istotnej mierze nawiązuje do konstrukcji świadczenia pielęgnacyjnego w jego wcześniejszym kształcie, obowiązującym do dnia [...] tj. do nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą.
W świetle treści art. 16a przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione zostało od spełnienia następujących przesłanek:
- 1) osoba ubiegająca się o zasiłek w związku ze sprawowaniem opieki nad daną osobą faktycznie tę opiekę sprawuje;
- 2) na osobie ubiegającej się o zasiłek ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529),
- 3) osoba ubiegająca się o zasiłek rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą wymagającą opieki;
- 4) osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności, łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji;
- 5) łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty tzw. kryterium dochodowego określonego w art. 5 ust. 2 u.ś.r., przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, wyliczonych w art. 16a ust. 8 u.ś.r.
W niniejszej sprawie organy, rozpoznając wniosek skarżącego o specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, uznały zgodnie, że brak jest podstawy do przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż nie spełnia on przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wynikającej z art. 16a ust. 1 u.ś.r.
W ocenie Sądu organy obu instancji, dokonując wykładni 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, błędnie przyjęły, że w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego, inaczej niż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie to przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które faktycznie, dosłownie i aktualnie zrezygnowały z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobami niepełnosprawnymi.
Dokonana przez organy wykładnia art. 16a ust. 1 ustawy prowadzi bowiem do dyskryminującego zróżnicowania sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi, w stosunku do których niepełnosprawność powstała w okolicznościach wskazanych w art. 17 ust. 1b ustawy (uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego) i sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad "pozostałymi niepełnosprawnymi", ale także – co istotne w rozpoznawanej sprawie – zastosowana przez organy wykładnia różnicuje w niezrozumiały sposób potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania opieki na skutek rezygnacji z pracy oraz na tych, którzy tak samo jak poprzedni, podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, przez to, że powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły art. 16a ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Nadto, w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, poza wymaganą analizą materialnoprawnych przesłanek wynikających z powołanego wyżej przepisu art. 16a ust. 1 u.ś.r., konieczne było uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze K 27/13, w którym stwierdzono niezgodność art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z art. 2 Konstytucji RP.
Będące przedmiotem badania Trybunału przepisy art. 11 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy przewidywały, że osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia [...] jeżeli spełniają warunki określone w przepisach dotychczasowych. Wydane zaś na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1.
Trybunał Konstytucyjny we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. uznał, że wprowadzenie tychże regulacji doprowadziło do naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa w odniesieniu do tej grupy osób, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, które jednocześnie nie spełniły przesłanek nabycia świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Trybunał zastrzegł jednocześnie, że sam wyrok nie tworzy ani roszczeń o wypłatę utraconych korzyści za okres po [...], ani nie daje podstaw do ubiegania się o nowe świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, które przewiduje obowiązująca ustawa.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wprawdzie art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej nie stanowił podstawy prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji, tym niemniej, na podstawie tego właśnie przepisu skarżący został pozbawiony od dnia [...] otrzymywanego na podstawie decyzji z dnia [...] świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie, z uwagi na fakt kontynuowania sprawowanej opieki, de facto " " do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, którego przyznania organy mu odmówiły. Sytuacja faktyczna i prawna, w jakiej znalazł się skarżący, kwalifikuje jego zatem do grupy adresatów komentowanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Obalenie domniemania konstytucyjności art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw nastąpiło w chwili ogłoszenia wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 5 grudnia 2013 r. Oznacza to, że pomimo, iż zaskarżone w tej sprawie decyzje zostały wydane przed ogłoszeniem wyroku Trybunału w sprawie o sygn. K 27/13, to dokonując sądowej kontroli tych decyzji, skład orzekający nie mógł tego wyroku pominąć. W świetle przepisów art. 190 ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność określonego przepisu ustawy z Konstytucją, wprowadza z dniem ogłoszenia tego wyroku, w trybie art. 190 ust. 2 Konstytucji, zakaz stosowania niekonstytucyjnego przepisu ustawy także w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym i niezakończonym prawomocnie przed ogłoszeniem tego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. I OSK 586/08, LEX nr 526408).
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w zakresie obowiązywania prawa materialnego wywiera skutki na przyszłość, lecz w zakresie stosowania odnosi skutek retroaktywny, wsteczny, wpływając na ocenę prawną stanów faktycznych powstałych w okresie poprzedzającym wejście w życie orzeczenia Trybunału. Tym samym przepis prawa uznany za niekonstytucyjny nie może być stosowany, poczynając od daty jego uchwalenia. Ponadto skoro wyrok Trybunału ma skutki retroaktywne, to zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem już niekonstytutywnego przepisu (m.in. NSA w postanowieniu z dnia 9 października 2007 r., I FSK 1261/07, Lex nr 440637; w wyroku z 15 listopada 2006r., II OSK 1349/05, Lex nr 318307; oraz wyroku z dnia 9 marca 2010 r., I FSK 105/09, Lex nr 606334).
Uwzględniając powołane orzecznictwo, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, należy przyjąć, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność przepisów art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy zmieniającej, jest reaktywowanie " " bytu prawnego ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną matkę W.K. na czas nieokreślony.
Przywrócenie prawa do kontynuacji przyznanego ostateczną decyzją z dnia [...] świadczenia pielęgnacyjnego, bez możliwości dochodzenia roszczeń cywilnych o wypłatę utraconych korzyści za okres po [...], implikuje z kolei konieczność rozważenia przez organ, w ponownie prowadzonym postępowaniu, bezprzedmiotowości orzekania w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którego przyznanie skarżący zwrócił się wnioskiem z dnia [...].
Nie do zaakceptowania – z prawnego punktu widzenia - jest bowiem taka sytuacja, że strona, na rzecz której de facto " " zostało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego opisaną wyżej decyzją, a tak - w ocenie Sądu - należy interpretować wyrok Trybunału Konstytucyjnego, będzie ubiegać się jednocześnie o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Korzystanie ze świadczenia pielęgnacyjnego wyklucza możliwość ubiegania się o zasiłek, albowiem oba świadczenia stanowią swoisty rodzaj wynagradzania przez Państwo osób opiekujących się niepełnosprawnymi członkami rodziny.
Końcowo należy zasygnalizować, że wprawdzie ustawa nowelizująca z dnia 7 grudnia 2012 r. zmierzała do uporządkowania przepisów regulujących świadczenia pielęgnacyjne w celu wyeliminowania powstałych w tym zakresie nadużyć, tym niemniej przywrócenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie przepisów sprzed nowelizacji, nie pozbawia możliwości zrealizowania tegoż celu. Prawidłowość wykonywanej opieki nad osobami niepełnosprawnymi może być bowiem weryfikowania przez organy pomocy społecznej, a w przypadku zmiany sytuacji rodzinnej lub dochodowej rodziny mającej wpływ na prawo do przyznanego świadczenia możliwa jest również – w trybie art. 32 ust. 1 u.ś.r. – zmiana lub uchylenie ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawa do tego rodzaju świadczenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.