Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. G. B. (dalej przywoływany jako: "skarżący") zwrócił się o przyznanie stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prodziekan ds. studenckich Wydziału [...] Z. Uniwersytetu [...] w S., działając z upoważnienia Rektora [...], na podstawie art. 86 ust. 2, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.s.w."), § 4, § 7 i § 8 Regulaminu przyznawania świadczeń pomocy materialnej studentom Z. Uniwersytetu [...] w S. wprowadzonego zarządzeniem nr [...] Rektora [...] z dnia [...] [...] r. (dalej przywoływany jako: "Regulamin") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), odmówił przyznania skarżącemu stypendium socjalnego.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie przyznano skarżącemu stypendium socjalnego na podstawie § 5 ust. 2 Regulaminu, z powodu uzyskania tytułu magistra, magistra inżyniera lub tytułu równorzędnego, a także przekroczenia łącznego okresu studiowania – dłużej niż 6 lat.
Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W odpowiedzi na skargę Rektor ZUT w S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne skargi ewentualnie o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu organ przytoczył teść przepisów art. 86 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 2 u.p.s.w. oraz § 5 ust. 2 Regulaminu i wskazał, że datą ukończenia studiów jest dzień złożenia egzaminu dyplomowego. Stąd tytuł magistra skarżący powinien uzyskać z dniem [...] kiedy to obronił pracę dyplomową.
Na rozprawie w dniu 1 września 2020 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wniósł o jej uwzględnienie, tj. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem rozpoznania wniosku skarżącego.
Skarżący podniósł, że odmowa przyznania stypendium pozbawia go dostępu do nauki a w konsekwencji do uzyskania kwalifikacji, które zapewniłby mu możliwość podjęcia zatrudnienia. Zdaniem skarżącego sytuacja taka narusza Konstytucję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").
Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów wykazała, że akt ten odpowiada prawu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stawiły przepisy u.p.s.w. oraz wydanego na jej podstawie Regulaminu.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 1 u.p.s.w., student może ubiegać się o pomoc materialną w formie stypendium socjalnego.
Dalej w przepisie art. 93 ust. 2 u.p.s.w. podano, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1:
- 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat;
- 2) nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy:
- a) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny,
- b) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia.
Zapis o identycznej treści znalazł się w § 5 ust. 2 Regulaminu.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że podejmując studia stacjonarne na Wydziale [...] Z. Uniwersytetu [...] w S. skarżący był już absolwentem Uniwersytetów [...]. Skarżący nie przeczy temu faktowi a Sądowi wiadome jest, w związku z prowadzoną przed tut. Sądem sprawą o sygn. akt II SA/Sz 498/20, że w dniu [...] r. uzyskał tytuł magistra na kierunku Finanse i rachunkowość.
Z treści przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że posiadanie przez studenta ubiegającego się o stypendium socjalne tytułu magistra, czyli ukończenie studiów drugiego stopnia, wyklucza możliwość przyznania takiej pomocy materialnej. Prawidłowo zatem organ zastosował w sprawie ww. przepisy i orzekł o odmowie przyznania skarżącemu stypendium socjalnego.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że takie działanie organu pozbawia go prawa do nauki. W istocie skarżącemu nie chodzi o prawo do nauki lecz o możliwość uzyskania dofinansowania do nauki. W takim zakresie, zdaniem Sądu, prawo to nie jest nieograniczone. Skarżący ukończył już jeden kierunek studiów, na którym mógł otrzymać pomoc finansową w formie stypendium. Ograniczenie pomocy finansowej do jednego kierunku studiów nie narusza konstytucyjnych praw obywatela do nauki ani nie narusza zasady równości wobec prawa. Do naruszenia tej ostatniej odchodzi w sytuacji, gdy podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej różnie traktowane są przez prawo. Student uczący się na pierwszym kierunku studiów nie jest w takiej samej sytuacji jak student podejmujący naukę na kolejnym kierunku.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.