Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w P., decyzją z dnia 28 września 2007 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. ze zm.), art. 104 Kpa wniósł sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem Firmy Handlowo – Usługowej [...] z siedzibą w K. z dnia 26 września 2007 r., dotyczących ustawienia tymczasowej hali namiotowej na okres 120 dni na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w/w inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...].
Od decyzji odwołał się inwestor Firma Handlowo – Usługowa [...] z siedzibą w K. Wojewoda [...], decyzją z dnia 25 października 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) utrzymał na mocy decyzję organu I instancji
Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania lub inne przepisy.
Teren zgłoszonej inwestycji o symbolu A 20c M, U położony jest w strefie "A" objętej Ochroną Konserwatorską ustalonej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r.
Zgodnie z ustaleniami form zabudowy dla tego terenu jest zakaz wznoszenia budynków według dokumentacji typowej i powtarzalnej. Załączony do akt sprawy projekt budowlany "Obliczenia statyczne i wymiarowanie konstrukcji hali namiotowej" stanowi dokumentację typową, powtarzalną, zatem zachodzi zakaz jak w § 11 ust. 2.
Projekty typowe dopuszcza się pod warunkiem zharmonizowania obiektu z zabudową historyczną, co w przypadku hali namiotowej warunku tego nie spełnia.
Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego przewidują dla tego terenu formy zabudowy, nawiązującej bryłą i detalem do zabudowy historycznej. Zgodnie z ustaleniami kompozycji urbanistycznej jest zakaz działalności inwestycyjnej, degradującej zabytkowy, historyczny układ miasta, zarówno w rozplanowaniu jak i gabarytach zabudowy.
Zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w § 28 ust. 3, mówiący, że ustala się docelowe wyburzenie istniejących tymczasowych pawilonów handlowych oraz zakaz ich modernizacji, adaptacji i rozbudowy ze względu na likwidację dewaloryzacji układu przestrzennego miasta wskazuje, że nie ma możliwości wznoszenia nowych obiektów budowlanych tego typu.
Zgodnie z § 28 ust. 4 pkt 2, który ustala konkretne formy zabudowy i zagospodarowania terenu A 20c M, U, na którym zgłoszono inwestycję, dopuszcza się jedynie zabudowę obrzeżną – zwartą, o wysokości dwóch kondygnacji ze stromym dachem, a forma nowych budynków powinna być kształtowana w nawiązaniu do historycznego sposobu zabudowy o miejskim charakterze.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa [...] z siedzibą w K. Skarżący zarzucając decyzji organu II instancji naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną w punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej także p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa [...] z siedzibą w K., zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 29 Kpa stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być wyłącznie osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.
Przepis ten określa krąg podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym mogą być stronami, gdy mają w sprawie administracyjnej indywidualnej interes prawny lub obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
Decyzja Starosty Powiatowego w P. i Wojewody [...] dotycząca wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu na okres 120 dni tymczasowej hali namiotowej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w P. została skierowana do Firmy Handlowo – Usługowej [...] z siedzibą w K. Niewątpliwie wspomniane przedsiębiorstwo nie należy do kręgu podmiotów, które – w świetle przepisu art. 29 Kpa – mogą być stronami postępowania administracyjnego.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami stroną postępowania mogą być przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi.
W przypadków osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw i obowiązków i dlatego też decyzję należy kierować do osoby fizycznej podając jej nazwisko i imiona, a następnie nazwę firmy, pod którą działalność jest wykonywana.
Z tej przyczyny należy uznać, iż skierowanie przez organy obu instancji decyzji zgłaszających sprzeciw, jako wydanych z naruszeniem przepisu art. 29 Kpa, skutkuje ich uchyleniem, albowiem zostały skierowane do podmiotu, który w ogóle nie może być strona postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 p.p.s.a. nie tylko w stosunku do zaskarżonego aktu, lecz również objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie.
Nie dokonując na tym etapie postępowania merytorycznej oceny zasadności wniesionego sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu na okres 120 dni tymczasowej hali namiotowej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w P., należy w tej sytuacji uznać, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy obu instancji zobowiązane będą w sposób prawidłowy ustalić krąg stron postępowania (adresata decyzji), a następnie wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152, art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.