Uzasadnienie
Z.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę Dyrektora Zakładu Karnego wydania mu kserokopii opinii środowiskowej (wywiadu środowiskowego) i zapoznania go z treścią tej opinii. Odmowa została sporządzona w formie notatki na wniosku z 13 października 2014 r.
Na wezwanie Sądu, skarżący sprecyzował skargę, ostatecznie oświadczając, że przedmiotem sprawy nie jest bezczynność Dyrektora ZK, a decyzja (adnotacja na jego wniosku z dnia 13 października 2014 r.) o odmowie wydania kserokopii wywiadu środowiskowego z wnioskiem o zobowiązanie organu do wydania żądanej kserokopii (por. pisma z 24 listopada 2014 r., 22 grudnia 2014 r. i 2 stycznia 2015 r.).
Skarżący wniósł jednocześnie o zwolnienie go od kosztów sądowych w tej sprawie, z uwagi na fakt pobytu w więzieniu i brak zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej sprawy, jednoznacznie można uznać, że skarga jest niedopuszczalna.
Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt sądowych i dokumentów nadesłanych przez Dyrektora Zakładu Karnego skarga Z.M. dotyczy odmownej odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie wglądu do akt osobowych oraz wydanie z akt kserokopii wywiadu środowiskowego sporządzonego przez Kuratora Zawodowego na potrzeby postępowania o warunkowe zwolnienia skazanego wyrokiem karnym. Odmowa sporządzona została w formie adnotacji na wniosku Z.M.
Należy wskazać, że nadzór nad wykonywaniem kary pozbawienia wolności wykonują nie tylko organy służby więziennej, ale też sąd powszechny, w szczególności sąd penitencjarny lub sędzia penitencjarny, należący do organów postępowania wykonawczego w myśl art. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
- - Kodeks karny wykonawczy. Prawa i obowiązki skarżącego, jako skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności, określają przepisy tej ustawy.
Z ustawy tej wynika, że czynności podejmowane przez organy służby więziennej dotyczące realizacji praw i obowiązków odbywającego karę pozbawienia wolności, nie następują w żadnej z prawnych form działania wymienionych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc skarżona pisemna odmowa Dyrektora Zakładu Karnego - nie stanowi ani aktu ani czynności, o których mowa w cytowanym na wstępie art. 3 P.p.s.a.
Przedstawiane w skardze żądania wglądu do akt osobowych skazanego i wydania dokumentu opinii na jego temat dotyczą postępowania związanego z wykonywaniem kary pozbawienia wolności i oparte są na art. 102 pkt 9 Kkw. Kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw z zakresu praw i obowiązków osadzonego w zakładzie karnym. Skargi wnoszone w tym zakresie nie stanowią sprawy sądowoadministracyjnej. Załatwienie skarg osób osadzonych w zakładach karnych regulują również przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Powoływany przez skarżącego art. 7 Kkw określa procedurę wnoszenia skarg m.in. do sądów powszechnych karnych, sądów penitencjarnych, w żadnym wypadku zaś do sądów administracyjnych.
Nadto należy wyjaśnić, że dokumentacja osobopoznawcza z uwagi na informacje zawarte w takiej dokumentacji osoby pozbawionej wolności nie spełnia kryterium informacji o sprawach publicznych. Przy tym skarżący wyraźnie zaznaczył, że nie skarży bezczynności organu.
Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że przedmiotowa skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a zatem jest to skarga oczywiście bezzasadna, co oznacza, że w tej sprawie skarżącemu prawo pomocy nie przysługuje (por. postanowienie NSA w Warszawie z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 447/14, LEX nr 48/2014.)
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.