Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1209/19

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent Miasta S. przyznał M. L. świadczenie wychowawcze na drugie dziecko L. L. w wysokości 500 zł miesięcznie na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r..

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Prezydent Miasta S. uchylił od dnia [...] stycznia 2017 r. własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. przyznającą M. L. świadczenie wychowawcze na rzecz córki L. L. uzasadniając to tym, że M. L. nie sprawował osobistej opieki nad dziećmi i świadczenie wychowawcze mu nie przysługiwało od [...] grudnia 2016 r. Wobec faktu, że M. L. nie wniósł od ww. decyzji odwołania stała się ona ostateczna.

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. M. L. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r., uchylającej od dnia [...] stycznia 2017 r. decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. orzekającą o przyznaniu M. L. świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka L. L. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r., oraz o wypłatę świadczenia wychowawczego niewypłaconego przez okres obowiązywania decyzji, uzasadniając to tym, że przemawia za tym słuszny interes strony, bowiem w kolejnych okresach zostało mu przyznane świadczenie wychowawcze na córkę z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2018 r. Wyrok ten uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2018 r., odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na kolejny okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy ową decyzję. Wobec powyższego wnioskujący stwierdził, że w obrocie prawnym istnieją dwie odmiennie kształtujące jego uprawnienia decyzje, oparte na tym samym stanie faktycznym.

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2017 r. Organ przyjął, że uchylenie decyzji ostatecznej, w tym przypadku decyzji uchylającej wcześniejszą decyzję, w trybie art. 154 § 1 k.p.a., musi być uzasadnione interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie organ nie znajduje takich podstaw. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należało wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Prezydent Miasta S. wskazał, że organ jest związany wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. wydanym w sprawie świadczenia wychowawczego na okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r., co jednak nie znajduje odzwierciedlenia na okres zasiłkowy trwający od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r., ponieważ poczynione przez Sąd ustalenia stanu faktycznego dotyczyły okresu badanego, tj. 2017/2018.

M. L. odwołał się od wyżej opisanej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. zarzucając jej

1. - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na wydanie i treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie istotnych okoliczności niniejszej sprawy, które wyczerpują przesłanki zastosowania instytucji uchylenia decyzji ostatecznej, oraz
2. - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wydanie i treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności pominięcie wystąpienia słusznego interesu strony jak też faktu, że decyzja, o której uchylenie wnosi strona nie tworzy dla niej praw, co uzasadnia wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2019 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło przesłanki i zasady uwzględnienia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej opartego na art. 154 k.p.a. akcentując, że słuszny interes strony w rozumieniu przepisu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Badając słuszny interes strony umożliwiający uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. Kolegium przeanalizowało okoliczności, które pozwoliłyby ustalić, że żądanie strony jest słuszne. Przepisem na którym zostało oparte rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2017 r. o uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. był przepis art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zgodnie z którym (brzmienie na dzień wydawania decyzji), organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego.

Następnie Kolegium zwróciło uwagę, że wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...], który wpłynął do organu I instancji dnia [...] stycznia 2017 r., zostało rozwiązane przez rozwód małżeństwo M. L. i lv P. [...] L. Mocą tego orzeczenia wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi, tj. M. L. i L. L. zostało powierzone obojgu rodzicom, natomiast miejsce pobytu dzieci zostało ustalone przy matce - Pani I. P. [...] L.. Organ podkreślił, że przywołany wyrok nie stwierdza wprost, że córka stron ma pozostawać pod opieką naprzemienną rodziców. Pojęcie opieki naprzemiennej nie zostało zdefiniowane w polskim porządku prawnym. Definicji tej nie zawiera również ustawa Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Wyrażenie to zostało po raz pierwszy użyte w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2016 r. W art. 59822 Kodeksu postępowania cywilnego mowa jest "o orzeczeniu, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach".

Z uwagi na zasadę jednolitości systemu prawa, ww. regulację należy odnieść do wyrażenia "opieka naprzemienna" zastosowanego w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W związku z tym uznać należy, iż opieka naprzemienna obydwojga rodziców wynika z określenia w orzeczeniu sądu, że dziecko będzie zamieszkiwać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach.

Dalej Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 58 § 1 i 1a Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowywania dziecka. W wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2016 r. ustalono miejsce zamieszkania dzieci przy matce, co oznacza, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do włączenia córki skarżącego do składu jego rodziny w znaczeniu określonym art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Kluczowe do zaliczenia małoletniego dziecka do obydwu rodzin rozwiedzionych rodziców i uzyskania przez oboje rodziców prawa do części świadczenia wychowawczego jest ustalenie sprawowania przez tychże rodziców opieki naprzemiennej w porównywalnych i powtarzających się okresach.

Wówczas dziecko zalicza się do członków rodzin obydwojga rodziców. Tymczasem w cytowanym orzeczeniu Sąd ustalił M. L. kontakty z małoletnimi dziećmi stron w ten sposób, że będzie on spędzał z nimi czas w następujący sposób:

1. 1) z synem M. co drugi tydzień miesiąca od niedzieli od godz. 18:00 do niedzieli do godz. 17:00,
2. 2) z córka L. L. - w każdy piątek od godz. 17:00 do niedzieli do godz. 17:00,
3. 3) z obojgiem dzieci ponadto - w każdy pierwszy tydzień ferii zimowych, a w wakacje w czasie zaplanowanych przez ojca z nimi wspólnie wyjazdów, w każdy pierwszy dzień Świat Bożego Narodzenia i w każdy pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych poczynając od świąt 2016 r.

W ocenie Kolegium, w przypadku opieki nad małoletnią córką L. nie mamy do czynienia z opieką naprzemienną obojga rodziców. Tym samym słusznie przyjął organ I instancji, iż w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, ziściły się przesłanki do uchylenia od [...] stycznia 2017 r. decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. przyznającej M. L. prawo do świadczenia wychowawczego na córkę L...

Skoro więc w wyniku stwierdzenia określonych okoliczności - czyli braku podstaw do dalszego pobierania świadczenia wychowawczego w związku z treścią wyroku rozwodowego - mogło zapaść jedynie rozstrzygnięcie o uchyleniu od [...] stycznia 2017 r. decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., to obecnie uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. z uwagi na "słuszny interes strony" byłoby sprzeczne z ww. przepisem ustawy.

Kolegium uznało, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że za uchyleniem decyzji przemawia słuszny interes strony w postaci funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch odmiennych decyzji opartych na tym samym stanie faktycznym. Podkreślenia wymaga bowiem to, że decyzja z dnia [...] marca 2019 r. przyznająca M. L. prawo do świadczenia wychowawczego wydana została na okres [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. i była wynikiem m.in. orzeczenia sądowego wiążącego organ w tamtym okresie świadczeniowym. Jej wydanie poprzedzone zostało także przesłuchaniem świadków, wywiadem środowiskowym przeprowadzonym u obojga rodziców. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej nie była zaś decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r., gdyż M. L. nie złożył od niej odwołania, a następnie skargi na orzeczenie organu II instancji.

M. L., działając poprzez pełnomocnika, zaskarżył ww. decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r. zarzucając jej:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 oraz art. 5 ust. 1 i 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - poprzez jego niezastosowanie i uchylenie skarżącemu przysługującego świadczenia wychowawczego, podczas gdy skarżący wykonuje tzw. opiekę naprzemienną na mocy pisemnego porozumienia wychowawczego z dnia [...] września 2016 r., uwzględnionego przez Sąd Okręgowy w S. przy orzekaniu w przedmiocie rozwodu rodziców małoletnich, oraz sprawuje pełną władzę rodzicielską nad dziećmi, jak też wykonuje kontakty z nimi w powtarzających się okresach, podczas których dzieci pozostają pod wyłączną opieką ojca;
2. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji uchylającej świadczenie oraz na dzień złożenia wniosku o uchylenie powyższej decyzji) - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zgodnie z definicją rodziny zawartą w powyższym przepisie powołanej ustawy, rodzic wykonujący tzw. opiekę naprzemienną na mocy uwzględnionego przez sąd porozumienia wychowawczego nie może zakwalifikować dzieci w skład rodziny oraz konkluzję, iż intencją ustawodawcy było umożliwienie zakwalifikowania dzieci w skład rodziny obojga rodziców rozwiedzionych jedynie, gdy wyrokiem sądowym orzeczono o opiece naprzemiennej, a tym samym wywołanie negatywnych skutków dla stron, które sprawują tzw. opiekę naprzemienną na podstawie pisemnego porozumienia wychowawczego;
3. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zaistniały jakiekolwiek przesłanki do wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze na rzecz małoletniej L. L., a w tym w szczególności, nieprawidłowego wskazania, iż brak jest podstaw do dalszego pobierania świadczenia wychowawczego w związku z treścią wyroku rozwodowego, bowiem całkowicie zignorowano fakt zawartego pomiędzy rodzicami porozumienia oraz faktycznie wykonywanej opieki nad dziećmi;
4. 4) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez jego niezastosowanie i wyeliminowanie z grona osób, którym przysługuje świadczenie wychowawcze, osób wykonujących opiekę naprzemienną na podstawie pisemnego porozumienia wychowawczego uwzględnionego przez Sąd na rzecz osób, które zrezygnowały z polubownego rozstrzygnięcia, najczęściej nie mogąc dojść do porozumienia i z tego powodu są niejako "uprzywilejowane", tj. uprawnione do świadczenia wychowawczego;
5. 5) naruszenie przepisów prawa proceduralnego - art. 154 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia decyzji z dnia 21 lutego 2017 r. pomimo spełnienia, na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, wszelkich przesłanek prawem przewidzianych wskazujących na konieczność uchylenia opisanej decyzji;
6. 6) naruszenie przepisów prawa proceduralnego - art. 80 k.p.a. - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i brak właściwej oceny materiału dowodowego, tj. uznanie, że skarżący nie sprawuje tzw. opieki naprzemiennej, kiedy w rzeczywistości skarżący podczas swoich kontaktów z dziećmi wykonuje władzę rodzicielską w pełnym zakresie, jednocześnie współdziałając we wszystkich sprawach dotyczących dzieci z ich matką oraz sprawuje wyłączną opiekę nad małoletnimi dziećmi, gdy nie przebywają one z matką;
7. 7) obrazę przepisów prawa proceduralnego mającą wpływ na wydanie i treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności pominięcie wystąpienia słusznego interesu strony jak też faktu, że decyzja, o której uchylenie wnosi strona nie tworzy dla niej praw, co uzasadnia uchylenie decyzji ostatecznej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. - zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] uchylającej od dnia 1 stycznia 2017 r. decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz L. L. oraz wypłatę świadczenia wychowawczego niewypłaconego w okresie obowiązywania tej decyzji,
2. - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwzględnieniem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zmianę zaskarżonej decyzji -wniósł o:
3. - uchylenie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] uchylającej od dnia [...] stycznia 2017 r. decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz L. L. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
4. - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. L. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Poddana kontroli sądowej, według kryterium zgodności z prawem, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r., została wydana w ramach postępowania prowadzonego na wniosek skarżącego. Pierwszy wniosek skarżącego dotyczący istoty sprawy pochodził z dnia [...] października 2017 r., lecz wobec jego nierozpoznania został ponowiony wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r., opartym wprost na przepisie art. 154 k.p.a. Przedmiotem obu wniosków skarżącego było uchylenie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r., uchylającej od dnia [...] stycznia 2017 r. decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. orzekającą o przyznaniu skarżącemu świadczenia wychowawczego na rzecz córki L. L..

Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasady rozpoznawania spraw w trybie art. 154 k.p.a. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Niewątpliwie do decyzji ostatecznych, na mocy których strona nie nabyła prawa, należy zaliczyć decyzje, w których treścią rozstrzygnięcia jest pozbawienie strony posiadanych przez nią uprawnień.

Niesporne pomiędzy stronami są w sprawie ustalenia stanu faktycznego, z którego wynika, że ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r., uchylona została od dnia [...] stycznia 2017 r. decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. orzekająca o przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz L. L.. W wyniku tejże decyzji skarżącemu nie wypłacono świadczenia wychowawczego w jakiejkolwiek części. Z akt sprawy wynika, że również matka L. L. nie uzyskała świadczenia wychowawczego na rzecz córki za okres od [...] stycznia 2017 r. do końca okresu świadczeniowego.

Celowe jest również podkreślenie, że na kolejny okres świadczeniowy - od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. skarżącemu zostało przyznane świadczenie wychowawcze w wys. po 250 zł miesięcznie - mocą decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2019 r. Decyzja ta została wydana m.in. w skutek zaleceń skierowanych do organów orzekających w sprawie, a wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 628/18. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę na konieczność analizy wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2016 r. w powiązaniu z zatwierdzonym przez Sąd porozumieniem rodziców, w celu ustalenia rodzaju sprawowania opieki nad dzieckiem, którego dotyczy wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w każdej indywidualnej sprawie konieczna jest ocena, czy zgromadzone dokumenty wskazują na sprawowanie nad dzieckiem "opieki naprzemiennej", choć sformułowanie takie wprost nie zostało użyte w tych dokumentach.

Dopiero wszechstronna i przekonująca analiza orzeczenia rozwodowego i porozumienia zawartego pomiędzy rodzicami pod ww. kątem, połączona z przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego u obojga rozwiedzionych rodziców mogła umożliwić organowi formułowanie twierdzeń, czy M. L. spełnia przesłanki przyznania świadczenia wychowawczego.

Zdaniem składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie, pomimo podnoszenia przez skarżącego powyższych okoliczności w trakcie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, organy obu instancji nie przydały im należnego znaczenia, prezentując wadliwie, nader formalne stanowisko, iż okoliczności, które stanowiły przesłanki wydania decyzji przez Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2019 r. nie miały znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem wiązały się z odrębnie prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Sąd stwierdził, że oparcie kwestionowanych decyzji na takiej argumentacji organów nie zasługuje na aprobatę, bowiem jest niezgodne z prawem, naruszając naczelne zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Po lekturze decyzji organów obu instancji można odnieść wrażenie, że organy nie chcą dostrzec, że ustalenia stanu faktycznego, które legły u podstaw wydania przez Prezydenta Miasta S. pozytywnej dla skarżącego decyzji z dnia [...] marca 2019 r., obejmują swym zakresem również okres objęty zaskarżonym rozstrzygnięciem, tj. rok 2017.

W sprawie zakończonej przyznaniem skarżącemu mocą ww. decyzji z dnia [...] marca 2019 r. świadczenia wychowawczego na okres od [...] października 2017 r. po 250 zł miesięcznie, organy uwzględniły wiążący je wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 628/18 i przeprowadziły dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W ramach tego postępowania uzyskano m.in. jednoznaczne zeznania matki dziecka (L. L.), tj. I. P. [...] L. złożone w obecności ojca dziecka. Jak wynika z protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] stycznia 2019 r., I. P. [...] zeznała, że "Można powiedzieć, że w roku 2017 i 2018 przez większość miesięcy mniej więcej pół miesiąca L. spędziła u taty. Można powiedzieć, że w roku 2017 i 2018 sprawowaliśmy opiekę w porównywalnych okresach." Ustalenia te stały się podstawą uznania przez Prezydenta Miasta S., że skarżącemu należne jest przyznanie świadczenia wychowawczego w wys. 250 zł miesięcznie od [...] października 2017 r., co jest równoznaczne z uznaniem, że w tym okresie sprawował on nad córką opiekę naprzemienną.

W ramach tożsamych ustaleń stanu faktycznego, z niezrozumiałych przyczyn, pomimo niezmienionego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...], organy nie znalazły uznania dla pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2017 r., pozbawiającego skarżącego prawa do świadczenia wychowawczego z tytułu sprawowania opieki na córką od [...] stycznia 2017 r. do [...] września 2017 r.

Co prawda organy rozpoznając niniejszą sprawę nie były związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 628/18, ale przedstawionej w nim wykładni przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci odnoszącej się do sprawowania w 2017 r. opieki przez rodziców nad córką L. organ odwoławczy nie kwestionował, nie wnosząc również skargi kasacyjnej.

Sposób stosowania przepisów prawa, w ramach którego przy orzekaniu o uprawnieniu strony do tego samego rodzaju świadczenia, obejmującego ten sam rok kalendarzowy, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w efekcie którego te same organy podejmują wobec skarżącego sprzeczne ze sobą decyzje, jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności, wynikającą z art. 6 k.p.a. oraz z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zarówno w kontekście przepisu art. 8 § 1 k.p.a. jak i art. 8 § 2 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Podejmowanie decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie powinno służyć kolejnemu, merytorycznemu rozpoznawaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Tym niemniej winny być w ramach tego postępowania rozważone przesłanki w tym przepisie wymienione, tj. czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, konstatacja organów w tym zakresie okazała się nie do zaakceptowania.

Jak wskazano wyżej, wykładnia i zastosowanie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w tożsamym stanie sprawy zakończonej decyzją organu I instancji z dnia [...] marca 2019 r. nie mogło stanowić przesłanki negatywnej. Bez wątpienia wystąpił w sprawie słuszny interes skarżącego w uzyskaniu pozytywnego dlań rozstrzygnięcia, polegającego na uchyleniu lub zmianie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2017 r. Ewentualne uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. i przyznanie na rzecz skarżącego świadczenia wychowawczego, nawet przy uznaniu naprzemiennego sprawowania opieki nad córką, stanowiłoby realizację celów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W tym kontekście, niejako na marginesie, zauważyć należy, że w efekcie podjętych decyzji procesowych, żaden z rodziców L. nie uzyskał na mocy ww. ustawy jakichkolwiek świadczeń w okresie od [...] stycznia do [...] września 2017 r.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 i art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w sprawie oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 6, art. 8 i art. 154 § 1 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie uwzględnić wskazania wynikające z niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz obarczonej tożsamymi uchybieniami, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za zasadne dla szybszego i końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania obejmujących udział w sprawie ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.