Uzasadnienie
Ł. P. pismem z dnia 15 października 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakazującą Ł. P. rozbiórkę dwóch budynków letniskowych o konstrukcji drewnianej, wybudowanych na działce nr [...] bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 18 marca 2014 r. przewodniczący składu orzekającego w sprawie stwierdził, że w dniu 18 marca 2014 r. (o godz. 7.30, tj. przed rozpoczęciem rozprawy) wpłynęło pismo skarżącego cofające skargę, które następnie zostało odczytane. Pełnomocnik organu oświadczył, że nie składa wniosków w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania i orzeczenie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie skarżący Ł. P. w dniu 18 marca 2014 r., przed wydaniem wyroku w sprawie, cofnął skargę na opisaną powyżej decyzję, a dokonana przez skarżącego czynność procesowa nie budzi wątpliwości i brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Wobec tego cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące.
Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne należało zatem umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak w pkt I postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt II) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.