Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2013 r., wniesionym za pośrednictwem organu w dniu 27 września 2013 r., S.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] o odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, zgodnie z jego wnioskiem z dnia 30 lipca 2013 r. Odpowiedź organu, w której odmówił on zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, została doręczona skarżącemu w dniu 5 sierpnia 2013 r. Przed wniesieniem skargi do Sądu, a po otrzymaniu ww. odpowiedzi organu, S.D. wystosował do Prezydenta Miasta drugie wezwanie z dnia 14 sierpnia 2013 r. o zwrot nadpłaty, nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 14 sierpnia 2013 r. (dowód: koperta od przesyłki). Pismo to należało zakwalifikować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną czynnością. Pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. organ udzielił skarżącemu ponownie negatywnej odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo zawierające odpowiedź zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2013 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma, znajdującego się w aktach administracyjnych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA z dnia 30 października 2013 r. zobowiązano organ do wskazania, czy skarga S.D. została złożona osobiście, czy też za pośrednictwem poczty.
W odpowiedzi organ podał, że skarga została złożona osobiście w siedzibie organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona do Sądu z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wniesienia.
Wskazać należy, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 2 sierpnia 2013 r., w którym organ odmówił skarżącemu zwrotu żądanej kwoty [...]zł, stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 1 i § 2 i § 3 oraz art. 53 § 2 tejże ustawy.
Z powołanych przepisów wynika, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Skargę wnosi się zaś w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że S.D. - przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu - wezwał organ w ustawowym terminie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną czynnością, a zatem wyczerpał tryb zaskarżania do sądu administracyjnego odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Organ udzielił pisemnej odpowiedzi na ww. wezwanie, która została doręczona skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2013 r. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi, liczony od dnia 26 sierpnia 2013 r., upłynął skarżącemu w dniu 25 września 2013 r.
Tymczasem skarga została złożona osobiście przez skarżącego, w siedzibie organu, w dniu 27 września 2013 r. (według prezentaty Kancelarii Głównej Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miasta), a zatem już po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd zauważył również, że pismo zawierające skargę zostało sporządzone w dniu 26 września 2013 r., a więc także po terminie przewidzianym do wniesienia tej skargi.
W sytuacji złożenia skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej, Sąd ma obowiązek taką skargę odrzucić (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.