Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia [...] r. C., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze Spółka zwróciła się do organu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a na wypadek gdyby organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku, wniosła o jego rozpoznanie przez Sąd.
Wniosek strona oparła na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Nadto podniosła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wykonanie decyzji może spowodować utratę jej płynności finansowej. Ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji i tytułów wykonawczych, kondycja finansowa Spółki została mocno naruszona powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiej upadłości Spółki, jak i do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Skarżąca na chwilę obecną ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Wobec strony prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne, co utrudnia normalne funkcjonowanie Spółki.
Jednocześnie strona podniosła, iż w sprawach dotyczących zaskarżenia niekorzystnej dla niej decyzji w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, sądy administracyjne przychylają się do wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi organ może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że uwzględnienie wniosku należy do wyłącznego uznania organu.
Z kolei art. 61 § 3 wskazanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy nie rozpoznał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem z uwagi na treść złożonego żądania jak i wskazanego w nim adresata, właściwym do jego rozpoznania stał się Sąd.
Z cytowanego powyższej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania.
Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku, mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podała, że zapłata orzeczonej kary w wysokości [...] zł grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na możliwą utratę płynności finansowej Spółki i groźbę jej upadłości, jednakże nie uprawdopodobniła ww. twierdzenia.
Przede wszystkim wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnych danych obrazujących sytuację finansową Spółki, jak i nie nadesłała stosownych dokumentów z których taka informacja mogłaby wynikać. Nie jest więc wiadome jaki jest stan majątkowy Spółki oraz czy ma oszczędności i jakie aktualnie osiąga dochody. Również powołanie się na wystawione w postępowaniu egzekucyjnym tytuły wykonawcze, nie mogło być uznane za wystarczające, skoro nie przedstawiła stosownych dowód na potwierdzenie tej okoliczności, zaś z akt sądowych wynika, że pomimo opisanych trudności, uiściła wpis w wysokości [...] zł. Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżąca wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Natomiast subiektywne przekonanie Spółki o zaistnieniu okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a jest niewystarczające, skoro należy podać okoliczności za tym przemawiające.
Stwierdzić zatem należy, że skarżąca oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych.
Z kolei argument o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Przy czym przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.
Również okoliczności będące podstawą orzeczeń sądowych wydanych w innych tożsamych sprawach pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku. Jak już wskazano powyżej, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków jakie wykonana decyzja przyniesie, stąd przesłanki wtrzymania powinna wykazać strona w każdej ze spraw, w której składa taki wniosek. Sąd bowiem rozstrzyga o żądaniu strony na podstawie akt danej sprawy, a nie w oparciu o stanowisko wyrażone w innej sprawie dotyczącej podobnej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.