Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1218/12 oddalił skargę W. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Postanowieniem Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. ustanowiono skarżącemu pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia [...] r. Dziekan OIRP poinformował Sąd, że pełnomocnikiem skarżącego został radca prawny K. K. W piśmie z dnia [...] r. radca prawny K. K. zwróciła się do Sądu o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w tej sprawie w wysokości [...] zł. Zdaniem pełnomocnika obszerność materiału dowodowego i nakład pracy niezbędny dla oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście zasadności ewentualnej skargi kasacyjnej uzasadnia żądanie wynagrodzenia w podanej wysokości.
Ponadto pełnomocnik wniósł o zwrot niezbędnych kosztów pomocy prawnej w wysokości [...] zł tytułem zwrotu wydatków na korespondencję w sprawie. Radca prawny K. K. oświadczyła w piśmie, że wymienione koszty nie zostały pokryte przez skarżącego. Do wniosku pełnomocnik dołączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w tej sprawie w dniu [...] r. oraz dowód nadania pisma skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348).
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tj. 240 zł – nie mniej niż 120 zł.
Sąd stwierdził, że wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu udzielonej skarżącemu pomocy prawnej jest zasadny, bowiem koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Jednakże w kwestii wysokości wynagrodzenia, Sąd uznał, że z uwagi na faktyczny nakład pracy radcy prawnego K. K. należało przyznać pełnomocnikowi minimalną stawkę, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli kwotę 180 zł. Mając na względzie przebieg postępowania i podejmowane czynności przez pełnomocnika skarżącego, Sąd stwierdził, że żądanie pełnomocnika o przyznanie mu dwukrotności minimalnej stawki, tj. 360 zł nie znajduje uzasadnienia w jego działaniach i nie jest adekwatne do nakładu pracy jaki był niezbędny na tym etapie postępowania. Podkreślić należy, że ze względu na moment wyznaczenia pełnomocnika w tej sprawie, czynności pełnomocnika ograniczały się w zasadzie do albo sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd zważył fakt, że pełnomocnik skarżącego, po analizie akt, wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w której szczegółowo przedstawił przebieg postępowania i przeprowadził dokładną analizę prawną sprawy w kontekście uzasadnienia wyroku w tej sprawie. Ponadto Sąd uwzględnił w całości żądanie pełnomocnika dotyczące zwrotu niezbędnych wydatków w kwocie [...] zł. Zgodnie bowiem z § 15 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 15 pkt 2 powołanego rozporządzenia, orzekł jak na wstępie.