Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] w związku z ustaniem przyczyny stanowiącej podstawę do zawieszenia M.F. w pełnieniu obowiązków służbowych tj. wydaniem wyroku w dniu [...] przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny Odwoławczy sygn. akt [...] uniewinniającego od popełnienia zarzucanych czynów, uchylił z dniem [...] tj. z dniem prawomocności wyroku zastosowane decyzją nr [...] z dnia [...], a następnie przedłużone decyzją nr [...] z dnia [...] zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych. Ponadto organ polecił funkcjonariuszowi stawić się do służby w dniu następnym po dniu otrzymania decyzji wskazując, że warunki pełnienia służby określone zostały w przyjętej przez M.F. propozycji z dnia [...] Nr [...] oraz piśmie z dnia [...] Nr [...].
W następstwie wydania powyższej decyzji M.F. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w części dotyczącej warunków pełnienia służby.
W uzasadnieniu wniosku stanął na stanowisku, że organ winien przywrócić go do służby na warunkach poprzednich bądź wyznaczyć równorzędne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom, a nie według narzuconej mu propozycji warunków pełnienia służby przyjętej w obawie przed konsekwencjami odmowy tj. zwolnieniem.
W ocenie strony, wskazanie w decyzji warunków pracy, zgodnie z przyjętą propozycją, stanowi degradację o charakterze kary dyscyplinarnej. Ponadto, wniósł o wypłatę wstrzymanej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia.
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1, art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie uwzględnił wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...].
Uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie organ celny zaznaczył, że zakwestionowana decyzja co do istoty, rozstrzyga o uchyleniu wobec M.F. zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, a nie o warunkach służby. Niemniej jednak, organ wyjaśnił, że obowiązek przedstawienia funkcjonariuszom Służby Celnej propozycji określającej miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie w formie pisemnej w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. wynikał z treści artykułu 222 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). Zastosowanie trybu przewidzianego w ww. unormowaniu miało charakter obligatoryjny a propozycja, stanowiła jedynie ofertę zmiany stosunku służbowego na przyszłość, umożliwiając dopasowanie stosunków służbowych do nowej pragmatyki służbowej. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] jednoznacznie wskazano, że propozycja nie stanowi aktu decyzyjnego, gdyż nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa.
Dalej organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie w pisemnej propozycji powierzono M.F. zadania służbowe określone dla stanowiska służbowego specjalisty Służby Celnej. M.F. przyjął złożoną mu propozycję warunków. Wobec tego decyzja z dnia [...] nie stanowiła aktu prawnego na gruncie, którego został ukształtowany stosunek służbowy, skoro stosunek ten został formalnie ukształtowany w dniu przyjęcia propozycji pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym specjalisty Służby Celnej.
Odnosząc się do wniosku strony o wypłatę wstrzymanej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w pełnieniu służby organ stwierdził, iż powyższe wykracza poza regulacje objęte przedmiotową decyzją, jednocześnie informując, że postanowiono dokonać wypłaty wstrzymanej części uposażenia oraz wypłaty nagrody rocznej za [...], o czym zawiadomiono zainteresowanego.
M.F. nie zgodził się z wyżej opisanym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
Zaskarżonemu aktowi zarzucił rażące naruszenie art. 107 §1 i 3 Kpa wobec wydania decyzji bez powołania podstawy prawnej oraz wydania rozstrzygnięcia w części dotyczącej warunków pełnienia służby bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 109 ustawy o Służbie Celnej w wyniku błędnej oceny sytuacji prawnej skarżącego, który został prawomocnie uniewinniony, art. 222 ust. 3 w zw. z art. 222 ust. 1 z uwagi na błędną wykładnię przepisów rozdziału 14 ustawy o Służbie Celnej i próbę kształtowania stosunku służbowego skarżącego przepisami, których cel jest zupełnie odmienny. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej warunków pełnienia służby oraz o zasądzenie kosztów od organu według norm przepisanych.
Argumentując swoje stanowisko w sprawie skarżący wskazał, że w jego przypadku tryb unormowany w art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej nie znajduje zastosowania, gdyż odnosi się jedynie do funkcjonariuszy celnych, którzy pełnili służbę, a do tej kategorii nie można zaliczyć osób zawieszonych w pełnieniu obowiązków służbowych. Według skarżącego w stosunku do funkcjonariuszy, którzy nie pełnili służby wskutek czy to zwolnienia czy zawieszenia, a zostali do niej przywróceni, znajduje zastosowanie wyłącznie art. 109 ustawy warunkujący wykonywanie służby na warunkach poprzednich lub na równorzędnym stanowisku służbowym. Złożenie na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy propozycji niższego stanowiska niż zajmowane wcześniej funkcjonariuszowi zawieszonemu w pełnieniu obowiązków służbowych, jest sprzeczne z przepisami o przywróceniu do służby.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie stanowiło określenie warunków pełnienia służby w związku z czym zarzuty skarżącego są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] u z n a ł, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.
Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że jakkolwiek z petitum skargi wynika, że została ona skierowana na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] w sprawie uchylenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych (decyzja I instancji) to z uzasadnienia wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest także decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.
Przedmiotowe decyzje Dyrektora Izby Celnej w [...] rozstrzygają sprawę w zakresie uchylenia decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych wobec skarżącego M.F..
Podstawą faktyczną do uchylenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych stał się wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn.akt [...] uniewinniający M.F. od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Sąd stwierdza, że kontrola w/w decyzji dotyczy wyłącznie ich zgodności z prawem z uwzględnieniem przedmiotu rozstrzygnięcia czyli uchylenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych.
Ta uwaga Sądu jest niezbędna, gdyż skarga jest w większości poświęcona kwestii nieprawidłowej, zdaniem skarżącego regulacji jego sytuacji służbowej dokonanej w nowej propozycji pełnienia służby przedstawionej przez Dyrektora Izby Celnej w dniu [...].
Warunki płacowe nie są, w ocenie Sądu, przedmiotem rozstrzygnięcia a jedynie stanowią informacyjną część decyzji i stąd nie wymagają aby organ odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji.
Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa przez błędne zastosowanie wobec skarżącego art. 222 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zamiast art. 109 tej ustawy.
Art. 109 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej stanowi o przywróceniu do służby funkcjonariusza, prawomocnie uniewinnionego wyrokiem sądowym w przypadku zwolnienia ze służby.
Skarżący zaś nie był zwolniony ze służby lecz zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych i stąd w oparciu o art. 222 ust. 3 tej ustawy kierownik urzędu uregulował sytuację służbową funkcjonariusza celnego, gdyż pozostawał on w stosunku służbowym.
Sąd przychyla się do zarzutu skargi, że wydanie zaskarżonych decyzji o uchyleniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych nastąpiło bez powołania podstawy prawnej.
Nie oznacza to jednak, że w obowiązującym stanie prawnym taka podstawa nie istniała co byłoby powodem do stwierdzenia nieważności decyzji.
Zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych miało miejsce [...] na mocy przepisów ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. (art. 23 tej ustawy).
Natomiast w czasie podejmowania decyzji z [...] o uchyleniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wobec M.F. obowiązywała już ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
Ustawa ta w art. 103 wyszczególnia wszystkie sytuacje w przypadku zaistnienia, których należy zawiesić funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych.
Przy czym jak wynika z art. 103 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zawieszenia w pełnieniu obowiązków dokonuje organ celny wydając decyzję administracyjną.
Obecna regulacja tej instytucji wyraźnie wskazuje na jej ściśle określony czasowo przedział tj. zawiesza się w pełnieniu czynności służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (art. 103 ust.
- 1) lub też istnieje możliwość przedłużenia do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego.
Art. 188 ust. 5 obowiązującej ustawy o Służbie Celnej stanowi, że do postępowań dot. m.in. decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych stosuje się kodeks postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu oznacza to, że Dyrektor Izby Celnej mógł wyeliminować decyzję o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków z obrotu prawnego przez zastosowanie trybu nadzwyczajnego z k.p.a. tj. wygasić decyzję na mocy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Decyzja ta stała się bowiem bezprzedmiotowa gdyż zmianie uległ stan faktyczny, który był podstawą jej wydania.
M.F. został prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego uniewinniony, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków leży bez wątpienia w interesie strony, co wyczerpuje przesłanki z wymienionego art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Jakkolwiek w decyzjach o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych określa się w zasadzie ich okres obowiązywania to trudno przyjąć, że organ nie miałby możliwości wcześniejszego uchylenia takiej decyzji ze względu na nowe okoliczności sprawy.
W takim przypadku organ stosowałby art. 155 k.p.a., oczywiście po spełnieniu zawartych w nim przesłanek.
Sąd nie uważa, aby Dyrektor Izby Celnej naruszył prawo wydając zaskarżone decyzje.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracji oddalił skargę.