Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 września 2017 r. G. M. i E. M. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Rady Miejskiej w Wolinie z dnia 18 czerwca 1998 r., nr LIV/360/98 w przedmiocie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Wolin. W skardze podnieśli, że kilkakrotnie wzywali organ do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. Kopie pism i odpowiedzi przesłali w załączeniu.
W odpowiedzi na skargę, Burmistrz W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Sąd przed merytorycznym badaniem sprawy zobowiązany jest w pierwszej kolejności skontrolować przesłanki dopuszczalności skargi, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed jej wniesieniem.
Stosownie bowiem do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Należy wskazać, że art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., w zakresie wymogu wezwania do usunięcia nasunięcia prawa przed wniesieniem skargi, z dniem 1 czerwca 2017 r. uległy zmianie na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Jak wynika z art. 17 ust. 1 tej ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.
Ponadto należy mieć na względzie, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 17 ust. 2).
Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 18 czerwca 1998 r., a więc przed ww. zmianą art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., co oznacza, że wniesienie niniejszej skargi powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że skarżący poprzedzili skargę wezwaniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu 23 sierpnia 2017 r.) do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą Rady Miejskiej w Wolinie z dnia 18 czerwca 1998 r., Nr LIV/360/98.
Należy wskazać, że już wcześniej, tj. pismem z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący dokonali analogicznego wezwania Rady Miejskiej w Wolinie i w nawiązaniu do ich pisma z dnia 16 lutego 2006 r. domagali się zmiany ww. uchwały, gdyż ich zdaniem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został niezgodnie z zasadami prawa, zawiera błędy, co spowodowało naruszenie podstawowego prawa własności gwarantowanego Konstytucją RP. Odpowiedzi na powyższe wezwanie organ udzielił w piśmie z dnia 31 lipca 2017 r. (doręczonej skarżącym w dniu 10 sierpnia 2017 r.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby znaczenia prawnego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie zatem poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.
Strony którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w ww. przepisie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały (zarządzenia) tylko raz; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02; postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe, skoro skarżący składali już w organie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 3 lipca 2017 r., wezwanie z dnia 16 sierpnia 2017 r., dotyczące tej samej uchwały, nie może zostać uznane za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. i nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę jak niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzekł, jak w pkt I postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.