Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. K. na opisaną w sentencji uchwałę Sejmiku Województwa Z. z dnia [...] r. Odpis postanowienia doręczono Skarżącej w dniu 18 stycznia 2019 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 grudnia 2018 r. Skarżąca została zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł. W wykonaniu powyższego Skarżąca uiściła tytułem wpisu kwotę [...]zł.
W dniu 24 stycznia 2019 r. M. K. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wywiodła, że przez omyłkę uiściła wpis w nieodpowiedniej wysokości. Do wniosku załączyła potwierdzenie opłacenia wpisu w kwocie [...]zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.).
Z przywołanych przepisów wynika, że przywrócenie terminu jest możliwe jeśli strona uchybiła terminowi, bowiem zaistniała przeszkoda, z powodu której strona nie mogła dokonać czynności procesowej w wyznaczonym terminie.
Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260).
W ocenie Sądu, wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym siedmiodniowym terminie. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej jego oceny.
Zdaniem Sądu, Skarżąca - wbrew treści art. 87 § 2 P.p.s.a. - nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, to jest aby po jej stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie powyższego terminu. Podana przez nią przyczyna – omyłka w uiszczeniu wpisu w nieodpowiedniej kwocie – nie może stanowić okoliczności świadczącej o braku winy w uchybieniu terminu. Wręcz przeciwnie jest to okoliczność w pełni zależna od Skarżącej, wynikająca z jej błędu. Błąd w uiszczeniu wpisu w nieodpowiedniej kwocie stanowi zaniedbanie, które już z samej swojej istoty nie może uzasadniać przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. W treści złożonego wniosku o przywrócenie terminu nie sposób dopatrzeć się obiektywnych i niezależnych przeszkód w prawidłowym i terminowym dokonaniu czynności, których nie można było usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Nie wskazuje on w żadnej mierze na szczególne okoliczności, które mogłyby ewentualnie usprawiedliwiać popełnienie omyłki przy uiszczaniu wpisu od skargi. W konsekwencji uznać należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Jak już wskazano, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy dopuszczono się choćby lekkiego niedbalstwa. Przedstawione w niniejszej sprawie okoliczności świadczą zaś o uchybieniu, którego można było uniknąć przy zachowaniu należytej staranności.
Z uwagi na powyższe, w oparciu o przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.