Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Starosta [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej "K.p.a.") orzekł o przyznaniu H.A. z dniem [...] r., statusu osoby bezrobotnej, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku.
Decyzją z dnia [...], ww. organ, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), art. 53 ust. 1, 1a, 2 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm. zwanej dalej "u.p.z.i.r.p."), art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6 poz.
33) oraz art. 104 K.p.a., przyznał H.A. prawo do stypendium w wysokości [...] złotych miesięcznie, w okresie odbywania stażu, od dnia [...]r. zaznaczając, że stypendium podlegać będzie waloryzacji na zasadach określonych w ustawie.
Decyzją z dnia [...]Starosta [...] podwyższył H.A. kwotę stypendium do wysokości [...] złotych miesięcznie od dnia [...]. W dniu [...]r. Starosta [...] decyzją [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z.i.r.p. oraz art. 104 K.p.a. orzekł o utracie przez H.A. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r..
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że z posiadanych przez organ dokumentów wynika, że H.A. podjęła zatrudnienie, które nastąpiło w ramach refundacji pracodawcy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanej osoby bezrobotnej.
Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Starosta wznowił postępowanie w sprawie uznania H.A. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...].
Starosta w wyniku przeprowadzonego postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) u.p.z.i.r.p., wydał decyzję z dnia [...], w której stwierdził, że decyzja własna tego organu z dnia [...]r. orzekająca o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem [...]. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie, na podstawie art. 146 § 1 K.p.a. Starosta odmówił uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej z uwagi na to, iż od dnia jej doręczenia upłynęło więcej niż pięć lat.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...]r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło zawiadomienie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...], z którego wynika, że od [...]r. H.A. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na umowę zlecenie. Okoliczności tej strona nie zgłosiła organowi. Fakt zatrudnienia H.A. na umowę zlecenia we wskazanym terminie potwierdził pismem z dnia [...]r. jej pracodawca – firma [...]Spółka komandytowa z siedzibą w [...] który dostarczył także umowy potwierdzające zatrudnienie H.A. w powołanym okresie.
Zdaniem organu, w związku z dostarczeniem powyższych dokumentów wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nie znane organowi, który wydał decyzję, co uzasadniało wznowienie postępowania. Z uwagi jednak na to, że okoliczność podjęcia przez H.A. zatrudnienia w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej wyszła na jaw dopiero w dniu [...]r., orzeczono jedynie, że decyzja z dnia [...]r. wydana została z naruszeniem prawa, nie uchylając bowiem od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło więcej niż pięć lat.
W dniu [...]r. Starosta [...], na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wydał postanowienie [...]w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania H.A. prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...]r., zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] oraz przyznania H.A. prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...]r., zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...]
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust 1 pkt 14 lit. b) u.p.z.i.r.p. Starosta [...] uchylił własne decyzje ostateczne z dnia [...] i orzekł o odmowie przyznania H.A. prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...]r.
W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w dniu [...]r. H.A. otrzymała skierowanie na staż do Zakładu Oświaty [...]. Decyzją z dnia [...]r. przyznano jej stypendium w okresie odbywania stażu, tj. od dnia [...]r. W dniu [...]r. zostało wznowione postępowanie administracyjne w sprawie utraty przez H.A. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. w związku z okolicznością, iż do Powiatowego Urzędu Pracy. wpłynęło pismo od [...]Sp. komandytowa, z którego wynika, że od dnia [...] r. H.A. podjęła zatrudnienie. W dniu [...]r. strona osobiście dostarczyła umowy zlecenia, potwierdzające niniejszy fakt zatrudnienia. W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.z.i.r.p. H.A. nie mogła zostać zarejestrowana jako osoba bezrobotna z powodu podjęcia zatrudnienia.
W dniu [...]r. Starosta [...], na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a) u.p.z.i.r.p. stwierdził wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia [...]w sprawie utraty przez H.A. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. z powodu podjęcia zatrudnienia w ramach refundacji pracodawcy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanej osoby bezrobotnej.
Następnie, w dniu [...]r. Starosta [...], decyzją [...], wydaną na podstawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) u.p.z.i.r.p. oraz art. 104 K.p.a. orzekł o obowiązku zwrotu przez H.A. nienależnie pobranego świadczenia w okresie odbywania stażu od [...]r. w kwocie brutto [...] zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta wskazał, decyzją z dnia 1[...]. orzekł, że decyzja nr [...]r., o uznaniu H.A. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie, na podstawie art. 146 § 1 K.p.a., należało odmówić uchylenia ww. decyzji, ponieważ od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. Stan prawny ustalony powyższą decyzją powodował jednak konieczność wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji przyznającej prawo do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...]r. Starosta zaznaczył dalej, że decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję przyznającą prawo do stypendium i orzekł o odmowie jego przyznania.
W związku z powyższym należy uznać, że wypłacone świadczenie za okres od dnia [...]r. jest świadczeniem nienależnym, które zgodnie z art. 76 u.p.z.i.r.p. podlega zwrotowi wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.
Na powyższą decyzję H.A. złożyła odwołanie do Wojewody.
W treści złożonego środka prawnego skarżąca wskazała, że w okresie od [...]r. odbywała staż zgodnie ze skierowaniem z Powiatowego Urzędu Pracy [...]. W tym czasie nigdzie indziej nie pracowała. Zgodnie z zawiadomieniem z ZUS w [...] na umowę zlecenie pracowała do dnia [...]r. Była to praca przez kilka godzin tygodniowo. Skarżąca zaznaczyła, iż nie wiedziała, że powinna się była wyrejestrować. Podniosła, iż podczas rejestracji w dniu [...]r. powiedziała osobie rejestrującej, że kilka razy w tygodniu dorabia. Pracę na umowę zlecenie zakończyła w [...] r., więc zgodnie z ustawą była osobą bezrobotną. Poza tym, gdyby wiedziała wcześniej, że powinna się wyrejestrować, uczyniłaby to.
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.i.r.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]r.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w dniu [...]r. skarżąca zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy [...]celem dokonania rejestracji. W dniu tym Skarżąca złożyła swój własnoręczny podpis w "Oświadczenie bezrobotnego", iż jest osobą niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, co stanowi jeden z warunków do uznania zgłaszającej się osoby w PUP za osobę bezrobotną. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca, wbrew twierdzeniom podniesionym w odwołaniu, już w dniu rejestracji została poinformowana, iż jedną z przesłanek do przyznania statusu osoby bezrobotnej jest, m.in. nie wykonywanie innej pracy zarobkowej, czyli na umowę zlecenie lub umowę o dzieło. Z akt administracyjnych wynika również, że skarżąca była także pouczona o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach niespełnienia warunków wymienionych w ustawie. Podpisując otrzymanie [...]r. druku pn. "Informacja dla osób rejestrujących się w PUP" - została pouczona, iż ma obowiązek składania oświadczeń o przychodach oraz, że w przypadku gdy pobierze nienależne świadczenie będzie zobowiązana do jego zwrotu.
W ocenie organu, nie ulega wątpliwości, czego sama skarżąca nie kwestionuje, że strona na dzień rejestracji w PUP, tj. na dzień [...]r. była osobą, która podjęła pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia już od dnia [...]r. i tego faktu nie zgłosiła podczas swojej rejestracji w PUP. Należy zatem uznać, że z dniem podjęcia pracy w ramach tej umowy H.A. w ogóle nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. W związku z takimi, ujawnionymi okolicznościami faktycznymi, Starosta [...] poddał weryfikacji wydane przez siebie ostateczne decyzje administracyjne dotyczące statusu osoby bezrobotnej oraz przyznania prawa do stypendium. Do zapadłych w tym zakresie rozstrzygnięć, jak wskazał organ, odwołująca się nie wnosiła odwołań.
Wojewoda podkreślił, iż w sprawie kwestię sporną stanowi obowiązek zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranego świadczenia, tj. stypendium za okres od dnia [...]r. Organ odwoławczy zaznaczył, iż skoro na dzień rejestracji w PUP, tj. na dzień [...] r. strona odwołująca się nie była uprawnioną do uznania jej za osobę bezrobotną, to oznacza to tym samym, iż każde podjęte po tym dniu w stosunku do niej działanie aktywizacyjne (w tym przypadku skierowanie na staż), pomimo, że na dzień [...]r. PUP w [...] nie posiadał jeszcze wiedzy, iż H.A. pozostaje zatrudnioną w ramach umowy zlecenia, było niezgodne z przepisami prawa materialnego zawartymi w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Staż, jak i inne instrumenty rynku pracy, mogą być zastosowane wyłącznie w stosunku do osób posiadających status osoby bezrobotnej w rozumieniu powołanej ustawy.
W kwestii zwrotu nienależnie pobranego świadczenia organ wskazał, że podstawę prawną podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 76 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p. W rozpoznawanej sprawie, do przesłanek, o których mowa w art. 76 ust. 2 u.p.z.i.r.p., uzasadniających zwrot świadczenia organ zaliczył to, iż: 1) odwołująca się na dzień rejestracji w PUP była osobą zatrudnioną w ramach pracy na umowę-zlecenie, co oznacza, iż w konsekwencji tego nie mogła być skierowana na staż i pobierać z tego tytułu stypendium od dnia [...]r.;
2) wbrew twierdzeniom podniesionym w odwołaniu – H.A. składała swój własnoręczny podpis pod oświadczeniami, iż w miesiącach:, [...]r. nie osiągała żadnych przychodów; takie oświadczenie o nie osiąganiu przychodów złożyła także za [...]r.,
Na decyzję Wojewody H.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. naruszenie art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący.
W uzasadnieniu skargi H.A. wskazała, że w toku prowadzonego postępowania dostarczyła organowi dokumenty w postaci umów zlecenia za okres od dnia [...]. oraz decyzję Starosty [...]r. o utracie statusu osoby bezrobotnej w związku z podjęciem zatrudnienia. W dalszej części skarżąca podniosła, że wyjaśniła organowi, że w momencie podjęcia się wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia dokonała wyrejestrowania, co potwierdza decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca wyjaśniła również, że pod koniec [...]r. stawiła się w urzędzie pracy celem uzyskania informacji, czy umowy zlecenia, które przedstawiła urzędniczce, przy bardzo niskim wynagrodzeniu, dyskwalifikują ją od posiadania statusu osoby bezrobotnej. Urzędniczka, po analizie przedłożonych umów zlecenia, stwierdziła, że skarżąca może się zarejestrować i winna to uczynić. Wskazała, że "umowy są dziwne, że nie stanowią o zatrudnieniu, a niskie wynagrodzenie, to nie dochód o jakim mowa w przepisach".
W związku z powyższym, skarżąca działając w zaufaniu do organów, w tym wypadku pracownika organu, dokonała rejestracji się przy wskazanym pracowniku PUP. H.A. podkreśliła również, że uzyskując status osoby bezrobotnej w okresie świadczenia pracy w ramach umowy zlecenia nie odniosła żadnych korzyści i nie pobierała żadnego świadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy. Skarżąca zaznaczyła także, że zarówno Starosta, jak i organ odwoławczy nie wzięli pod uwagę, że pobrane stypendium, w ramach odbywanego stażu, dotyczy okresu, w którym nie świadczyła ona żadnej pracy zarobkowej, nie uzyskiwała żadnych dochodów. Skarżąca przestała świadczyć pracę i tym samym uzyskiwać przychody od dnia [...]r. Stypendium uzyskała natomiast dopiero od [...]r. Wobec takiego stanu rzeczy, w okresie od dnia [...]r. do [...]r. była osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy. W ocenie skarżącej, powyższa okoliczność powinna zostać uwzględniona przez organ orzekający w sprawie.
Skarżąca podniosła również, że pomimo twierdzeń organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż podstawą żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest to, iż uzyskała je składając nieprawdziwe oświadczenia lub fałszywe dokumenty albo świadomie wprowadzała w błąd powiatowy urząd pracy, to jednak organ nie wskazał, czy złożyła nieprawdziwe oświadczenie, fałszowała dokumenty, czy też wprowadziła w błąd PUP w [...]. Skarżąca podkreśliła, że świadomie nie wprowadziłaby w błąd organu, a jednocześnie to ona została w błąd wprowadzona.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.
Ponadto, w myśl art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Kontrola zaskarżonego aktu dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, doprowadziła Sąd do uznania, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa.
W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w okresie odbywania stażu od dnia [...]r., tj. stypendium wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne, w łącznej wysokości [...] zł brutto. Przyczynę nałożenia powyższego obowiązku stanowiła okoliczność wykonywania, w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej, pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia na rzecz [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] w okresie od dnia [...] r. Skarżąca nie kwestionuje faktu wykonywania pracy na umowę zlecenia w powołanym okresie. Podnosi jednak, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie wprowadziła w błąd organów i nie złożyła nieprawdziwego oświadczenia, lecz przeciwnie, to sama została błędnie poinformowana o możliwości rejestracji w trakcie świadczenia pracy. Ponadto wskazała, że w okresie pobierania stypendium nie wykonywała już żadnej pracy zarobkowej, spełniając kryteria dla posiadania statusu osoby bezrobotnej.
W świetle powyższego, wobec bezspornej okoliczności wykonywania przez skarżącą po uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej pracy zarobkowej na umowę zlecenia, jedną z podstawowych kwestii wymagających w sprawie wyjaśnienia stanowi możliwość orzeczenia o obowiązku zwrotu stypendium wypłacanego w związku ze skierowaniem osoby bezrobotnej na staż, w sytuacji, gdy w okresie pobierania tego świadczenia nie wykonywała już pracy na podstawie umowy zlecenia.
Nie ulega wątpliwości, że skarżąca, tak jak wskazał organ w okresie obowiązywania powołanych umów zlecenia, składała niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenia, iż w danym okresie nie uzyskiwała jakiegokolwiek dochodu.
Zgodnie z art. 76 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p., w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;
- 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;
- 3) zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;
- 4) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6; 4a) koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust. 1;
- 5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;
- 6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;
- 7) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego.
Organy obu instancji w zakresie podstaw podjętych rozstrzygnięć wskazały art. 76 ust. 2 pkt 2, tj. okoliczność wypłacenia stypendium na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie intencji ustawodawcy wprowadzenia uregulowanej w art. 76 ust. 1 i 2 instytucji nienależnie pobranego świadczenia i uprawnienia organu do żądania jego zwrotu, w tym także elementów konstrukcyjnych tej instytucji, podnosi się, że istotną cechą nienależnego świadczenia jest zamiar i świadomość osoby, która świadczenie pobrała, co do faktu, że jej się ono nie należy. Wskazuje się przy tym, że celem wprowadzenia tego rodzaju rozwiązań było wyposażenie organów zatrudnienia w uprawnienie do żądania zwrotu pobranego świadczenia co do okresów, w których bezrobotny osiągał dochody z innych źródeł. Zdaniem Sądu, należałoby dodać także, iż powyższe uprawnienie organów powinno dotyczyć także okresów, w których dana osoba nie mogła być uznana za osobę uprawnioną do uzyskania statusu osoby bezrobotnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. IV SA/Po 386/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. IV SA/Wr 234/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. III SA/Gd 492/06 i z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. SA/Gd 40/08).
Zaznaczyć należy, że w przypadku skarżącej sytuacja jednoczesnego pobierania świadczenia oraz osiągania dochodów z tytułu umowy zlecenia nie zachodziła. Stypendium zostało przyznane skarżącej na okres od dnia [...] r. Pracę na podstawie umów zlecenia wykonywała ona natomiast w okresie od dnia [...]r. Skarżąca podnosi przy tym także brak zamiaru wprowadzenia w błąd organów zatrudnienia. Zauważyć należy również, że w okresie pobierania stypendium skarżąca, pomijając kwestie składanych oświadczeń, spełniałaby warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W świetle powyższego, wobec braku nachodzenia na siebie okresów pobierania świadczenia oraz wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia jak również z uwagi na okoliczność, iż przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej skarżąca spełniała także w okresie pobierania stypendium, zdaniem Sądu, w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, określone w art. 76 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p.
Organ odwoławczy zaniechał przy tym w ramach uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia odniesienia się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności wprowadzenia jej w błąd. Organ odwoławczy w żaden sposób nie zweryfikował, ani się do nie odniósł do powoływanej przez skarżącą okoliczności rzekomego informowania osoby rejestrującej, iż kilka razy w tygodniu "dorabia", co dodatkowo potwierdzić mogłoby brak jej zamiaru w tym zakresie, który rzutować mógł następczo na składane przez skarżącą oświadczenia, tym bardziej, że w wyniku akcentowanego przez organ "wprowadzenia błąd" i "składania nieprawdziwych oświadczeń", skarżąca nie odniosła i nie mogła odnieść jakichkolwiek realnych korzyści. Uchybienie to stanowiło naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w pkt I sentencji.
Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 powołanej ustawy.