Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...],Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 78 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I.R. od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] w sprawie zwrotu wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej nałożył na I.J. obowiązek zwrotu nienależnie pobranych równoważników pieniężnych za brak lokalu mieszkalnego, a mianowicie:
w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł, w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł, które strona miała wpłacić na rachunek bankowy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z uprawomocnieniem się decyzji organów I i II instancji oraz w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 404/11 w sprawie ustalenia uprawnień strony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] r. do [...] r. oraz zgodnie z art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, I.J. zobowiązany został do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Od powyższej decyzji odwołał się I.J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż strona powinna zwrócić nienależnie pobrany równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jednak organ I instancji popełnił szereg nieprawidłowości przeprowadzając postępowanie administracyjne, a w szczególności nie ustalił, czy stronie można przedmiotowy zwrot rozłożyć na raty.
Wobec powyższego, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] nałożył na I.J. obowiązek zwrotu nienależnie pobranych równoważników pieniężnych za brak lokalu mieszkalnego:
w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł, w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł.
Jednocześnie, uwzględniając wniosek strony organ rozłożył spłatę kwoty wysokości [...]zł na [...] raty, w tym [...] raty po [...] zł i [...] rata po [...] zł.
Od decyzji z dnia [...] r. I.J. złożył odwołanie, wskazując że nie ponosi odpowiedzialności za wprowadzenie go w błąd przez pracownika komendy powiatowej zajmującego się sprawami mieszkaniowymi oraz że jego zdaniem istnieją dodatkowe powody wskazujące na bezzasadność zaskarżonej decyzji.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość zwrotu nienależnie pobranego przez I.J. równoważnika, a jego zwrot rozłożony został na raty zgodnie z żądaniem strony. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podał nadto, że strona nie zgłaszała w toku przeprowadzonego postępowania dodatkowych żądań i sama wskazała w jaki sposób należałoby rozłożyć na raty zwrot pobranego równoważnika.
W ocenie organu odwoławczego, zarzuty podniesione w odwołaniu nie dotyczą przedmiotowego postępowania, bowiem decyzje dotyczące ustalenia uprawnień strony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stały się ostateczne i strona zgodziła się z ich treścią. Postępowanie niniejsze jest niejako postępowaniem wtórnym do postępowania w sprawie ustalenia uprawnień strony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a tym samym kwestia istnienia tych uprawnień nie stanowi w niniejszym postępowaniu przedmiotu oceny.
Organ zwrócił również uwagę, że obecnie mógł badać wyłącznie prawidłowość ustalenia kwoty przypadającej do zwrotu i formy jej zapłaty. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że strona powołując się w odwołaniu na istnienie dodatkowych powodów wskazujących jej zdaniem na bezzasadność zaskarżonej decyzji, nie wskazała sprawy, która została rozstrzygnięta w taki sposób, w jaki strona chciałaby, aby zakończyło się postępowanie w jej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego chodzi tu o kwestię ustalenia uprawnień innego funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest jedynie sprawa zwrotu przez stronę niesłusznie pobranego równoważnika, a nie jakaś inna sprawa.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
I.J. wniósł o umorzenie nienależnie pobranej kwoty.
Dodatkowo wskazał, że podczas wypełniania druków związanych z przedstawieniem sytuacji mieszkaniowej swojej rodziny zawsze kierował się chęcią rzetelnego przedstawienia tej sytuacji. W tym celu zawsze konsultował wszystkie wątpliwości co do składanej treści z kwatermistrzem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej. Kwatermistrz od początku posiadał informacje o najmie lokalu mieszkalnego i podczas składania oświadczenia potwierdził jego zgodność ze stanem prawnym. Skarżący podkreślił, że nie spodziewał się, że zostanie wprowadzony w błąd.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Uchylenie decyzji administracyjnej następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., Nr 270).
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga I.J. nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja w sprawie zwrotu wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wydana na podstawie art. 78 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.).
Stosownie do treści art. 78 ust.1 ww. ustawy strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 75, nie posiadają w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie przysługującego im tytułu prawnego oraz nie zachodzi przypadek określony w art. 82 ust.
5. Jednocześnie art. 79 ust. 4 i 5 ustawy stanowi, że kwoty wypłaconych równoważników za remont i za brak lokalu mieszkalnego podlegają zwrotowi w razie ich nienależnego pobrania będącego skutkiem: podania w oświadczeniu mieszkaniowym nieprawdziwych danych, mających wpływ na istnienie uprawnienia do równoważnika lub na jego wysokość, niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust.
3. Natomiast zwrot nienależnie pobranych równoważników za remont lub za brak lokalu mieszkalnego następuje w pełnej wysokości, przy czym zwrot równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może nastąpić w ratach.
Wobec treści powyższych przepisów wskazać trzeba, że zarzuty zawarte w skardze nie mogły zostać uwzględnione.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 404/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę I.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], utrzymującą w mocy, za wyjątkiem pkt 4, decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], na podstawie której odmówiono I.J. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okresie: od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. Organy orzekające w sprawie ustaliły bowiem strona nie posiadała uprawnień do otrzymywania przedmiotowego równoważnika. Od powyższego wyroku I.J. nie wniósł skargi kasacyjnej.
Tym samym wyrok ten stał się prawomocny od dnia [...] r., co skutkuje obowiązkiem zwrotu przez I.J. nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł za okres od [...] r. do dnia [...] r. oraz w wysokości [...] zł za okres od [...]r. do dnia [...] r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o rozłożenie kwoty należnej do zwrotu na [...] równe raty, płatne miesięcznie.
W konsekwencji powyższego oraz mając na względzie treść art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, organ I instancji zasadnie wydał wobec skarżącego decyzję, utrzymaną następnie w mocy przez organ odwoławczy, o zwrocie na rzecz Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej wypłaconego równoważnika za ww. okres w określonej w decyzji wysokości i ratach.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać trzeba, że nie zasługuje na aprobatę twierdzenie skarżącego, iż podczas wypełniania druków związanych z sytuacją mieszkaniową jego rodziny został wprowadzony w błąd. Nieznajomość wskazanych wyżej przepisów nie stanowi bowiem przesłanki uzasadniającej odstąpienie organu od wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia. Skoro więc skarżący przestał spełniać warunki do pobierania przedmiotowego świadczenia, które jak wynika z powołanych wyżej przepisów jest rygorystycznie reglamentowanym uprawnieniem, to stwierdzić należy, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.