Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF skarżący M. O. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, zamieszkują razem w wynajmowanym mieszkaniu w S., gdzie wyjechali w poszukiwaniu pracy.
Miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wynosi miesięcznie [...] zł. Jest to renta socjalna którą otrzymuje E. O.. Z kwoty tej na życie pozostaje [...] zł, ponieważ pozostała część objęta jest zajęciem komorniczym. M. O. natomiast jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do nadesłania szczegółowych dokumentów i wyjaśnień dotyczących sytuacji osobistej, M. O. nadesłał oświadczenie J. T., iż wnioskodawca wraz z żoną przebywają okresowo w jego mieszkaniu w S., przy ul. T. w zamian za opiekę. Nadto dołączył decyzję ZUS przyznającą rentę Jego żonie we wskazanej w formularzu wysokości, zaświadczenie, że posiada On status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku oraz zawiadomienie o wszczęciu egzekucji przeciwko jego żonie.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślić należy, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, tj. podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (H. Knysiak-Molczyk, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4).
W niniejszej sprawie wnioskodawca, nie ma żadnego majątku, nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada żadnych oszczędności.
Reasumując należy stwierdzić, że wniosek M. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.