Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Wójta Gminy R. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy budynku pensjonatowego i budowy domu mieszkalnego na działce nr [...] i [...] w N. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano, że Wójt Gminy R. uwzględniając wniosek H. G., decyzją Nr [...] z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. Od tej decyzji odwołanie złożyła S. G. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając, że została ona wydana pomimo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] uzgadniające projekt zaskarżonej decyzji. W związku z tym odwołująca stwierdziła, że decyzja organu I instancji jest przedwczesna a ustalone warunki naruszają prawo własności odwołującej się, ponieważ toczy się spór o prawa do gruntu.
Poza tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że z wypisów z ewidencji gruntu wynika, że działka nr [...]o pow. 0.0341 i działka nr [...] o pow. 0.2446 stanowi własność H. J. G..
Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że zgodnie z art. 16 § l w związku z art. 144 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. W związku z tym postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], wydane w postępowaniu zażaleniowym, było wiążące przy wydaniu decyzji przez organ I instancji. Złożenie skargi na to postanowienie nie wstrzymuje postępowania.
Decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Takie uregulowanie wiąże się z faktem, że adresat decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę.
Decyzja stwierdza dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji. Do tego jest potrzebne prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełnienie innych wymogów przewidzianych w Prawie budowlanym.
Toczący się między stronami spór o własność nie jest przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia legitymowania się prawem dysponowania gruntem ma istotne znaczenie dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła S. G. wnosząc o jej uchylenie, gdyż została wydana z naruszeniem należnego jej prawa własności. Skarżąca wskazała, że toczą się obecnie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i dlatego po uchyleniu decyzji obu instancji postępowanie winno być umorzone, do czasu uregulowania prawa do gruntu i wyjaśnienia jaką powierzchnię nieruchomości należącej do skarżącej zawłaszczył inwestor.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ II instancji rozpoznał odwołanie S. G. od decyzji Nr [...] z dnia [...] Wójta Gminy R. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy budynku pensjonatowego i budowy domu mieszkalnego na działce nr [...] i [...]w N. i stwierdził, że decyzja ta została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Organ trafnie wskazał, że w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) decyzja o warunkach zabudowy nie przyznaje prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zasada ta ugruntowana jest również w orzecznictwie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na danej nieruchomości można wydać na rzecz nieograniczonej liczby podmiotów - potencjalnych inwestorów, niekoniecznie legitymujących się na tym etapie procesu inwestycyjnego tytułem prawnym do danej nieruchomości. To, czy takie prawo inwestorowi przysługuje, bada dopiero organ budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 30 marca 2007 r., II OSK 566/06 oraz wyrok WSA Warszawie z dnia 25 listopada 2005 r.,IV SA/Wa 1570/05).
Podniesione przez skarżącą kwestie regulacji stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości nie miały więc wpływu na wynik postępowania. Ponadto organ odwoławczy zasadnie wskazał, że postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], wydane w postępowaniu zażaleniowym, było wiążące przy wydaniu decyzji przez organ I instancji, a złożenie skargi do sądu administracyjnego nie stanowiło przeszkody w rozpoznaniu sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.