Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia (...(na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) skierował R.S. na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z pisma Prokuratora Rejonowego w K. z dnia (...(dowiedział się o sporządzonym na użytek prowadzonego postępowania przygotowawczego orzeczeniu lekarskim, z którego wynikało, iż biegli rozpoznali u strony uzależnienie od alkoholu. Okoliczność ta, w ocenie organu, uzasadniała skierowanie R.S. na badania lekarskie.
Od decyzji organu I instancji odwołał się R.S. wskazując, że skierowanie go na badania jest nieuzasadnione i naraża go na koszty, których nie jest w stanie ponieść. Odwołujący się podniósł również, że posiada prawo jazdy od 1966 r., nigdy nie spowodował wypadku, jak również nie posiada żadnego punktu karnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...(uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że Starosta wydał decyzję z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa, albowiem nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność pogorszenia stanu zdrowia R.S., uzasadniającą skierowanie strony na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym celu winien przeprowadzić dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej opisanej przez Prokuratora Rejonowego w piśmie z dnia (...(.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...(do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł Prokurator Rejonowy w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
Prokurator zarzucał w skardze naruszenie przepisów postępowania - art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy i polegało na przyjęciu, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części w postaci przeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z opinii psychiatryczno-sądowej, podczas gdy ocena o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez R.S. pojazdami winna należeć jedynie do uprawnionego lekarza przeprowadzającego badania. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 35 § 2 Kpa polegające na uniemożliwieniu organowi I instancji niezwłocznego załatwienia sprawy, która mogła zostać rozpatrzona w oparciu o dowody, którymi rozporządzał organ, wynikającymi z pisma prokuratora.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej zwanej jako "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, nie wystąpiły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Należało zatem uznać, ze skarżący skutecznie cofnął skargę.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.