Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 i art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kpa orzekł wobec W. P. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. z powodu odmowy przyjęcia propozycji pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. podniósł, że stawił się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...]. z kartą skierowania do pracy w firmie [...]. Odwołujący się wyjaśnił, że nie został przyjęty do pracy ze względów zdrowotnych. Jednocześnie złożył oświadczenie, że w dniu [...]r. zamierza wyjechać ze [...]. W. P. wskazał nadto, że zaskoczony był decyzją o utracie statusu bezrobotnego z powodu odmowy przyjęcia "jakiejś pracy".
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że W. P. w dniu [...]r. zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika, iż dniu rejestracji strona podpisała oświadczenie, że jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Posiada wykształcenie [...] zawód wyuczony – [...]. Następnie w dniu [...]. W. P. zgłosił się do powiatowego urzędu pracy, gdzie przedstawił wydaną mu uprzednio kartę referencyjną z odpowiedzią od pracodawcy - firmy [...] (pracodawca nie zatrudnił strony z powodu stanu zdrowia). W tym samym dniu organ zatrudnienia przedstawił stronie kolejną propozycję pracy w [,...] na stanowisku [...]. W. P. nie przyjął skierowania, o czym świadczy zapis w karcie referencyjnej.
W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda [...] powołał treść przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prezydent miasta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.
Jednocześnie organ wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy odpowiednią pracą jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.
Zdaniem organu odwoławczego z przedstawionych powyżej przepisów i stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu rejestracji strona złożyła oświadczenie, iż jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, natomiast zaproponowana stronie praca zgodna jest z przytoczoną wyżej ustawową definicją odpowiedniej pracy. W. P. nie przyjął skierowania do pracy i nie wskazał w odwołaniu żadnego powodu takiego postępowania, co zdaniem organu odwoławczego jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pracy bez uzasadnionej przyczyny.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...].- jako naruszających prawo.
Zaskarżonym decyzjom W. P. zarzucił naruszenie przepisów art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 81 Kpa.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie został pouczony przez organ I instancji o przysługującym mu prawie czynnego udziału w postępowaniu, tj. nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Zdaniem W. P. w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia oraz dowodu, iż został pouczony o przysługującym mu prawie.
Nadto skarżący stwierdził, że nie odmówił przyjęcia propozycji pracy w dniu [...]. oraz że w aktach sprawy brak jest jego podpisu świadczącego o odmowie. W.P. podkreślił, że w tym samym dniu złożył oświadczenie o wyjeździe za granicę na około [...]. Skarżący zarzucił, że nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz że odmówiono mu udostępnienia akt z powodu zakończenia postępowania administracyjnego czym, zdaniem skarżącego, naruszono przepis art. 73 § 1 Kpa.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy podkreślił, że organ zatrudnienia w sposób szczególny traktuje osoby znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej, w tym osoby korzystające z pomocy społecznej, mające zobowiązania finansowe poprzez przedstawianie im ofert pracy w pierwszej kolejności. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące "specjalnego" pozbawienia go statusu bezrobotnego, zdaniem Wojewody, należy uznać za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż orzeczenie dotknięte jest istotnymi wadami prawnymi mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuj z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przeciwnym wypadku Sąd skargę oddala (art. 151 w/w ustawy).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.
Stosownie do treści ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) za bezrobotnego uważa się między innymi osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu.
W myśl art. 33 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.
Wśród szeregu obowiązków, jakie ustawa nakłada na osoby bezrobotne jest obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonych terminach. Celem stawiennictwa w urzędzie pracy jest przede wszystkim potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia. Podkreślić należy, że gotowość do podjęcia zatrudnienia należy rozumieć jako wolę zainteresowanego do podjęcia pracy.
Natomiast zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 3 cytowanej ustawy prezydent miasta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu [...]r. podpisał oświadczenie stwierdzające, iż został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym między innymi o obowiązku pozostawania w gotowości do podjęcia pracy. Powyższe oznacza, że skarżący miał również świadomość konsekwencji wynikających z rezygnacji z propozycji pracy.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...]. skarżący zgłosił się do powiatowego urzędu pracy na wyznaczoną wizytę i odmówił przyjęcia skierowania do pracy w [...] o tym zapis w karcie referencyjnej ([...] akt administracyjnych), sporządzony przez pracownika urzędu, iż w dniu [...]. "nie przyjęto karty referencyjnej, rezygnacja z propozycji pracy".
Jednocześnie w dokumencie zatytułowanym "Stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu" skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem adnotację urzędnika o złożeniu oświadczenia o wyjeździe za granicę, znajdującą się poniżej adnotacji urzędnika o przekazaniu w dniu [...] propozycji pracy interwencyjnej w [...]. Podkreślić należy, że dokument ten wskazuje między innymi wyznaczone daty stawiennictwa, daty rzeczywistego stawiennictwa, propozycje przedłożone bezrobotnemu. Fakty te potwierdzane są zarówno przez osobę bezrobotną, jak i przez pracownika powiatowego urzędu pracy.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uznać należy, iż skarżący miał wiedzę, że odmowa propozycji pracy skutkuje pozbawieniem go statusu bezrobotnego. Skoro więc w sprawie wystąpiła przesłanka wynikająca z przepisu art. 33 ust.4 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ I instancji z mocy prawa zobligowany był do wydania decyzji pozbawiającej skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W tych okolicznościach oświadczenie skarżącego o zamiarze wyjazdu, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, nie miało znaczenia w sprawie, jako złożone już po fakcie odmowy. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zatem zgodne z prawem.
Wskazać należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i pozbawienie go czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skoro skarżący miał wiedzę o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, stawiał się na wyznaczone przez organ kolejne terminy wizyt, w tym w dniu [...]., to miał on wszelkie możliwości np. do składania wyjaśnień w sprawie. Podkreślić trzeba, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że doszło do naruszenia procedury mającej wpływ na wynik sprawy, tj. iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, np. złożenia dokumentu.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.
O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie § 15 w związku z § 2 ust.3 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).