Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 141/18, w pkt 1 stwierdził nieważność § 7 ust. 1 pkt 3 oraz § 29 ust. 1pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działki oznaczonej w planie nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w obrębie P., gmina G..
Pismem z dnia 21 marca 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uzupełnienie przedmiotowego wyroku poprzez dodanie rozstrzygnięcia o nieważności uchwały w zakresie:
§ 3 pkt 1) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej G5-64.MN.1, G5-64.MN.2, Pn-64.MN.3, a w konsekwencji także § 7 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 2) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej G5-64.MN.4, G5-64.MN.6, Pn-64.MN.7, a w konsekwencji także § 8 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 3) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne G5-64.MN.8, G5-64.MN.9, Pn-64.MN.10, a w konsekwencji także § 9 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 22) Pn-64.KDD.5, G5-64.KDD.6, G5-64.KDD.7 - droga publiczna gminna, a w konsekwencji także § 28 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 23) Pn-64.KDD.8, G5-64.KDD.9, G5-64.KDD.10 - drogi publiczne gminne - a w konsekwencji § 29 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 25) G5-64.KDW.12, G5-64.KDW.13 - drogi wewnętrzne jako ciągi pieszojezdne - a w konsekwencji także § 31 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 26) G5-64.KDW.14, G5-64.KDW.15, Pn-64.KDW.16 - droga wewnętrzna jako ciąg pieszojezdny - a w konsekwencji także § 32 zaskarżonej uchwały;
§ 3 pkt 27) odnośnie ciągu pieszego Pn-64.KP.18, a w konsekwencji także § 33 ust. 1 pkt 2), § 33 ust. 3 pkt 1) b) oraz § 33 ust. 2.
Według pełnomocnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie winien przychylić się do wniesionej skargi i stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w ww. zakresie lub - przypadku nieuwzględnienia skargi w tym przedmiocie - oddalić ją w pozostałej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczecinie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
Na wstępie wskazać należy, że wniosek pełnomocnika skarżących o uzupełnienie wyroku został złożony w ustawowym terminie. Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony, nie jest bowiem możliwe uzupełnienie rozstrzygnięcie zawartego w wyroku z dnia 7 marca 2018 r.
Wyrok ten wydano na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W przedmiotowej sprawie Sąd w pkt I wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących będącej własnością skarżących działki oznaczonej numerem geodezyjnym 299. Treść sentencji wyroku odczytywana wspólnie z uzasadnieniem wskazuje, że podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważność zaskrzonej uchwały tylko w oznaczonej części było efektem przeprowadzonej kontroli przedmiotowej uchwały w zakresie w jakim dopuszczalne było wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, tj. w granicach interesu prawnego skarżącego. Sąd nie mógł przy tym w sentencji wyroku stwierdzić nieważności zaskarżonej uchwały w określonej części i w pozostałym zakresie skargę odrzucić, ponieważ żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności jego art. 145, 146 i 147 nie pozwalają na taki sposób rozstrzygania.
Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.