Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 października 2015 r. J.K. reprezentowany przez radcę prawnego M. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewody z dnia [..] o odmowie wyłączenia Prezydenta Miasta z postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na rozbudowę C.H.-R. Pełnomocnictwo zostało udzielone radcy prawnemu przez T. K. będącego pełnomocnikiem skarżącego J. K. Jednocześnie pełnomocnik uiścił opłatę od skargi w wysokości[..] zł. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania, że T. K. należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na powyższe zarządzenie nie udzielono odpowiedzi.
Pismem z dnia 4 lutego 2016 r. J. K. cofnął skargę złożoną w jego imieniu przez radcę prawnego M. L. Jednocześnie skarżący złożył poświadczone notarialnie za zgodność kopie dokumentów o wypowiedzeniu przez niego (odwołaniu) pełnomocnictw udzielonych T. K. i pełnomocnikom z kancelarii Prawniczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę do dnia wyznaczenia rozprawy.
Sąd nie znalazł podstaw do uznania cofnięcia skargi w niniejszej sprawie za niedopuszczalne.
Wobec powyższego postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na zasadzie ww. przepisów.
Mając na względzie powyższe, Sąd na postawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.