Uzasadnienie
Starosta [...] po przeprowadzeniu wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...], uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] r. w sprawie wydania R.H. krajowego prawa jazdy o nr [...], jednocześnie unieważniając prawo jazdy o nr druku [...] oraz odmawiając wydania krajowego prawa jazdy.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ w dniu wydania R.H. prawa jazdy nie posiadał wiedzy, że wnioskodawca nie zamieszkuje pod wskazanym przezeń adresem [...]. Zastrzeżenia co do faktycznego zamieszkiwania w Polsce przez [...] dni w każdym roku kalendarzowym (art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym) zgłosił do Starosty niemiecki urząd do spraw prawa jazdy - Federalny Urząd ds. Komunikacji Samochodowej we [...]. Urząd Miasta i Gminy [...] ustalił, że R.H. był zameldowany na terenie gminy [...] tylko w okresie od dnia [...] r., zaś Komenda Powiatowa Policji w [...] potwierdziła, że R.H. nie przebywa pod wskazanym adresem. Starosta zauważył, że powyższe ustalenia stoją w sprzeczności, że złożonym przez stronę oświadczeniem, że zamieszkuje pod wskazanym adresem oraz, że przebywa na terytorium RP przez co najmniej [...] dni w każdym roku kalendarzowym.
W tej sytuacji Starosta postanowił uchylić decyzję o wydaniu uprawnień do kierowania pojazdami oraz odmówić wydania krajowego prawa jazdy ze względu na brak właściwości organu do rozpoznania wniosku (art. 97 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym).
R.H. w piśmie z dnia [...] r. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem wyżej opisanej decyzji z uwagi na to, że nie brał udziału w tym postępowaniu bez swojej winy. Wniósł również o wstrzymanie wykonania w/w decyzji.
We wniosku R.H. podniósł, iż organ pomimo dokonanych w postępowaniu ustaleń, iż nie zamieszkuje on pod adresem [...], na ten adres kierował wszelką korespondencję w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., która wróciła do organu jako niedoręczona adresatowi. W związku z powyższym nie miał on możliwości odniesienia się do merytorycznych ustaleń poczynionych przez organ, a także utracił możliwość poddania decyzji Starosty kontroli międzyinstancyjnej. Nadto wyjaśnił, że o decyzji dowiedział się od swojego niemieckiego pełnomocnika, który w dniu [...] r. otrzymał pismo z Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] informujące o uchyleniu i unieważnieniu polskiego prawa jazdy. W tej sytuacji dochował miesięcznego terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i § 2 i art. 150 § 1 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...], a następnie decyzją z dnia [...], wydaną w oparciu o art. 104 § 1, art. 107, art. 268a, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].
Uzasadniając treść zajętego stanowiska Starosta podał, że w dniu [...] r. wydał, na wniosek R.H. krajowe prawo jazdy. Załączone do wniosku dokumenty spełniały wymogi niezbędne do wydania polskiego prawa jazdy wskazane w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło pismo z Federalnego Urzędu ds. Komunikacji Samochodowej we [...], z treści którego wynikało, że R.H. na dzień wydania polskiego prawa jazdy posiadał miejsce zamieszkania w [...] (w [...]) oraz to, że posiadane przez niego niemieckie prawo jazdy zostało zatrzymane w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości. O powyższym strona nie poinformowała organu składając wniosek o wydanie polskiego prawo jazdy.
Dalej Starosta wskazał, że w toku postępowania uzyskał z ewidencji ludności Urzędu Miejskiego w [...] oraz z Komendy Powiatowej Policji w [...] informacje, że R.H. nie zamieszkuje i nie przebywa pod adresem [...], co pozostaje w sprzeczności ze złożonym przez niego wcześniej oświadczeniem o zamieszkiwaniu pod tym adresem oraz o przebywaniu na terytorium RP przez co najmniej [...] dni w każdym roku kalendarzowym.
Poza tym, na wezwanie do złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia wszelkiej dokumentacji niezbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy, strona przedłożyła oświadczenie o zamiarze zarejestrowania działalności gospodarczej w Polsce oraz o prowadzeniu wstępnych rozmów w celu pozyskania klientów. Jednakże powyższe, w ocenie Starosty, nie stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 90 pkt 5 ustawy.
Organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz okoliczność braku istnienia podstaw do wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] r., stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]r.
Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie R.H. wniósł odwołanie zarzucając jej:
- - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 77 i art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wynikające z przyjęcia, iż oświadczenie z dnia [...] r. nie wskazuje, aby przebywał on co najmniej [...] dni każdym roku kalendarzowym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, podczas gdy w oświadczeniu tym w sposób jednoznaczny wskazał, iż przebywa w Polsce od [...] r.; art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji z jakich przyczyn organ I instancji odmówił wiarygodności jego oświadczeniu z dnia [...] r., podczas gdy w/w przepis nakazuje, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, a także przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] r., podczas gdy toczące się w wyniku wznowienia postępowanie dotyczyło decyzji z dnia [...] r., a ponadto odmowę uchylenia decyzji w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość w przedmiotowej sprawie istnieje przesłanka do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa uzasadniająca uchylenie decyzji o numerze [...] i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy;
- - obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającą na przyjęciu, iż przebywając na terenie Rzeczpospolitej Polskiej od [...] r. nie wypełnił on warunku określonego w w/w przepisie, który nakazuje przebywanie na terytorium RP przez okres co najmniej [...] dni.
Do odwołania R.H. załączył potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy od dnia [...] r. w [...]
W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 97 § 1 w związku z art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że wskazaną w decyzji organu I instancji datę rozstrzygnięcia o numerze [...] należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską nie wywołującą żadnych skutków prawnych.
Następnie stwierdził, że zasadnie odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej stosownie do art. 151 § 1 pkt 1, w sytuacji braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, tj. gdy brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu nie miał wpływu na podjętą decyzję z [...] r.
Przystępując do badania kwestii spełnienia przez R.H. przesłanki z art. 90 ustawy Prawo u ruchu drogowym, tj. przebywania przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe, organ wyjaśnił, że powyższy warunek dotyczy roku kalendarzowego, w którym składany jest wniosek. Dalej Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż wniosek o wydanie prawa jazdy strona złożyła w dniu [...]r. Do wniosku dołączyła wymagane dokumenty oraz potwierdzenie zameldowania w Polsce w miejscowości [...] na pobyt czasowy od [...]r., tj. na okres [...] dni oraz na okres od [...] r. (z którego uznać można tylko [...] dni), co daje łącznie [...] r. na dzień wydania decyzji oraz oświadczenie o przebywaniu na terenie RP przez [...] dni w roku kalendarzowym ze względu na swoje kontakty zawodowe, które nie zostało potwierdzone faktem czasowego zameldowania.
Starosta [...] uznając, że załączone do wniosku dokumenty spełniały wymogi niezbędne do wydania polskiego prawa jazdy w dniu [...] r. wydał dla R.H. krajowe prawo jazdy. Następnie w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w [...] Wydziału Komunikacji i Transportu wpłynęło pismo z Federalnego Urzędu ds. Komunikacji Samochodowej [...], z treści którego wynika, że R.H. na dzień wydania polskiego prawa jazdy posiadał miejsce zamieszkania w [...] oraz że jego niemieckie prawo jazdy zostało zatrzymane w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości, o czym zainteresowany nie poinformował składając wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy.
Ponadto organ I instancji uzyskał informację z Komendy Powiatowej Policji w [...], że w wyniku sprawdzenia adresu zamieszkania [...] i rozpytań współmieszkańców ustalono, że R.H. nie przebywał pod wskazanym adresem.
Starosta [...] stwierdzając, że na dzień wydania prawa jazdy wnioskodawca nie spełniał warunku z art. 90 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 wznowił z urzędu postępowanie, a następnie wydał w dniu [...] r. decyzję, którą uchylił decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie wydania krajowego prawa jazdy dla R.H., zam. [...],unieważnił prawo jazdy i odmówił wydania krajowego prawa jazdy.
W ocenie Kolegium, organ I instancji podjął wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności spełnienia warunków z art. 90 ustawy Prawo o ruchu drogowym na dzień wydania prawa jazdy. W tym celu wykonał szereg czynności, co udokumentowane zostało w aktach sprawy. Uzyskane dowody oraz ich ocenę Starosta szczegółowo omówił w decyzji z [...] r., zatem słusznie w zaskarżonym rozstrzygnięciu ograniczono się do podania przyczyn, z powodu których decyzji tej nie uchylono, czyniąc tym samym zadość art. 107 § 3 kpa.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy R.H. w Polsce w [...] r. w okresie od [...] oraz oświadczenie strony z [...] r. o "osobistych związkach z Polską w przyszłości", daje podstawę do wystąpienia z nowym wnioskiem o wydanie prawa jazdy w ramach posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył R.H., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną jego wykładnię oraz przepisów postępowania, tj. art. 77 i 80 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, z uwagi na pominięcie oświadczenia z dnia [...] r. o przebywaniu w [...] od [...] r., przy braku dowodu podważającego wiarygodność tego stwierdzenia.
Skarżący podniósł, że w całym roku kalendarzowym [...] przebywał na terenie Rzeczpospolitej Polskiej powyżej 185 dni, albowiem poza wskazanymi w decyzji okresami zameldowania w miejscowości [...] w okresie od [...] r. był zameldowany również w okresie od [...]r. w [...], co wynika z załączonego do skargi potwierdzenia wydanego przez Urząd Miasta [...] z dnia [...]r. Ponadto, w złożonym oświadczeniu jednoznacznie stwierdził, że przebywa na terenie Rzeczpospolitej Polskiej od [...] r.
R.H. nie zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez Kolegium, że warunek przebywania na terytorium RP przez okres 185 dni w danym roku kalendarzowym, o którym mowa w art. 90 ustawy, musi być spełniony w chwili wydania decyzji. Przyjęcie bowiem takiej wykładni prowadzić może do absurdalnych sytuacji polegających np. na odmowie wydania prawa jazdy stronie, która ubiega się o wydanie prawa jazdy na początku roku kalendarzowego. W ocenie skarżącego, wystarczającym jest zatem, aby strona zadeklarowała, że przebywa na terenie Rzeczpospolitej Polskiej w każdym roku kalendarzowym przez okres 185 dni w sytuacji, gdy zna swoje plany życiowe i jest w stanie określić, gdzie będzie przebywać z uwagi na związki osobiste i zawodowe.
Skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji pominęły treść jego oświadczenia, nie dokonując w żaden sposób jego weryfikacji. R.H. zaznaczył, że wprawdzie nie przebywał po upływie okresu zameldowania na terenie Powiatu [...], jednakże nie oznacza to, że nie przebywał na terenie RP, tym bardziej, że zmieniając miejsce zamieszkania w dniu [...] r. dopełnił obowiązku meldunkowego w Urzędzie Miejskim w [...]. Wobec tego organ I instancji miał możliwość zweryfikowania twierdzeń co do pobytu na terenie Polski, chociażby poprzez sprawdzenie w ewidencji ludności informacji o miejscach zameldowania dokonanych w [...] r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że Starosta Powiatowy w [...] uznał oświadczenie strony z dnia [...] r. za niewiarygodne z uwagi na brak dowodu w postaci potwierdzenia zameldowania cudzoziemca na pobyt czasowy w Polsce przez 185 dni. Podkreślił przy tym, że informacja wraz z potwierdzeniem pobytu skarżącego na terenie RP od [...] r. pojawiła się dopiero w skardze, a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji.
Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na to, iż w toku postępowania dokonano weryfikacji oświadczenia strony z dnia [...] r., w wyniku której stwierdzono, że R.H., wbrew jego twierdzeniom, nie nawiązał żadnych kontaktów biznesowych w podmiotami wskazanymi w oświadczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona pod kątem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), doprowadziła Sąd do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej podniesionych lecz dostrzeżonych przez Sąd z urzędu.
Przedmiotem kontroli Sądu stała się decyzja wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego - w trybie wznowienia postępowania, wszczętego w skutek powołania się przez stronę na okoliczność niebrania udziału, bez swojej winy, w postępowaniu zakończonym wcześniejszą decyzją – uchylającą, również w wyniku wznowienia postępowania, decyzję potwierdzającą uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. [...] i jednocześnie odmawiającą przyznania tych uprawnień. W związku z tym obszarem zainteresowania organów w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia [...] r. winno być przede wszystkim ustalenie wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Tymczasem, jak wynika z treści decyzji Starosty, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ ten nie tylko w podstawie prawnej decyzji przywołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa ale i w uzasadnieniu decyzji, zamiast odnieść się do podstawy wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, rozpatrzył sprawę wyłącznie w kontekście wystąpienia nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w dniu podejmowania decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji, dostrzegając, iż sprawa winna dotyczyć przede wszystkim ustalenia, czy strona faktycznie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a więc czy wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przesądziło tą kwestię uznając, że rzeczywiście R.H. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Nieuprawnione jest jednak zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie Kolegium, że do takich wniosków doszedł również Starosta, bowiem w swojej decyzji okoliczności tej Starosta w ogóle nie rozważył.
Jednakże, pomimo uznania, że wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i tym samym ponownego rozważenia sprawy związanej z wydaniem przez Starostę [...] R.H. prawa jazdy na mocy decyzji z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło, że dochodząc do stwierdzenia, iż w sprawie, co do meritum, i tak musiałaby zapaść decyzja o treści takiej jak decyzja z dnia [...], Starosta winien orzec stosownie do postanowień art. 151 § 2 kpa, nie zaś w oparciu o art. 151 § 1 kpa. Przyznanie przez organ, że decyzję wydano z naruszeniem prawa (bez zapewnienia stronie prawa do udziału w postępowaniu) przy jednoczesnym uznaniu, że w sprawie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, winno skutkować stwierdzeniem wydania decyzji z naruszeniem prawa z jednoczesnym wyjaśnieniem przyczyn z jakich nie było zasadne uchylenie kwestionowanej decyzji (art. 146 § 2 kpa). Tak więc zakładając nawet, że trafne są ustalenia Kolegium co do meritum, rozstrzygnięcie winno przybrać inną postać niż ta, którą organ utrzymał w mocy.
Zastrzeżenia w sprawie budzi również fakt nie przeanalizowania przez organy obu instancji (brak przynajmniej takich rozważań w orzeczeniach organów), czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym przez art. 148 § 2 kpa. Oparcie się wyłącznie na twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, bez jakiejkolwiek próby zweryfikowania lub odniesienia się do tej okoliczności, stanowi niewątpliwie uchybienie zasadom postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie pomocne mogłoby się okazać zapoznanie z treścią pisma pełnomocnika strony z dnia [...] r., ale pismo to, sporządzone w języku angielskim, nie zostało przetłumaczone.
W tym miejscu zasadne jest przypomnienie, że językiem urzędowym jest język polski (vide: art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim – Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). Oznacza to, że obcojęzyczny dokument może stanowić źródło dowodowe ale treść tego dokumentu winna być przetłumaczona na język polski. Natomiast wszelkie urzędowe pisma, dokumenty, powinny być sporządzane przez organy administracji publicznej w języku polskim. Przestrzegając tych zasad Starosta [...] uniknąłby prawdopodobnie oczywistej omyłki w skierowanym do urzędu niemieckiego piśmie z dnia [...] r., którą później eksponował pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] r.
Dla ustalenia dnia uzyskania przez skarżącego lub jego pełnomocnika w [...] informacji o treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. być może istotne byłoby dokonanie dalszych ustaleń w zakresie daty i zakresu informacji jakie uzyskał z urzędu niemieckiego osobiście R.H. (na co wskazuje w piśmie z dnia [...] r. ówczesny pełnomocnik skarżącego).
Szereg zastrzeżeń budzą również ustalenia faktyczne leżące u podstaw wydania pierwszej decyzji w trybie wznowienia postępowania, tj. decyzji z dnia [...] r. Uwagę zwraca w szczególności to, iż przedmiotem analizy i oceny Starosty nie było w pierwszym rzędzie należyte ustalenie istnienia po stronie skarżącego przesłanki określonej w art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym na dzień podejmowania przez organy decyzji przyznającej R.H. prawo jazdy, lecz badanie tej przesłanki na dzień wydania decyzji z dnia [...] r. Wbrew temu co podał również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przywoływany na okoliczność niezamieszkiwania przez R.H. w dniu [...] r. dowód w postaci pisma z Policji z dnia [...] r. (karta [...] akt administracyjnych), nie potwierdzał tej okoliczności stanowiąc jedynie o tym, że "pod adresem [...] nie zamieszkuje obywatel [...] R.H." (obecnie).
Wobec wyliczeń przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dni w których R.H. był czasowo zameldowany na terenie Polski, zauważyć należy, że samo zameldowanie się na pobyt czasowy lub stały może uprawdopodabniać zamieszkiwanie danej osoby pod wskazanym adresem. Jednak z niedopełnienia obowiązku meldunkowego nie można wywodzić, iż osoba ta w określonym miejscu nie przebywała. Ustalenia takie wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego, w toku którego obalone albo potwierdzone zostaną oświadczenia skarżącego co do okresu jego pobytu na terytorium Polski.
Powyższe uwagi organy winny uczynić przedmiotem swych rozważań przy ponownym rozpoznaniu sprawy, eliminując wykazane przez Sąd uchybienia.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wobec uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.