Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 Kpa, nakazał M. i J. K. rozebrać garaż murowany, zlokalizowany na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...], położonych w [...] przy ul. [...], wybudowany ponad [...] lat temu, tj. w [...] r. bez wymaganego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego, ponieważ nie został spełniony obowiązek określony w postanowieniu z dnia [...]r. Jednocześnie zobowiązano inwestorów do uporządkowania terenu po rozbiórce obiektu.
Od decyzji tej M. i J. K. pismem z dnia [...]r. odwołali się wnosząc o przywrócenie terminu złożenia dokumentów w celu legalizacji wybudowanego bez pozwolenia na budowę garażu.
W uzasadnieniu odwołania wyjaśniali, że projektant, któremu zlecili opracowanie niezbędnej dokumentacji, nie wywiązał się ze swojego obowiązku. Aktualnie zatrudnili innego projektanta.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania skarżących i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy i stwierdził, że organ pierwszej instancji zastosował w sprawie właściwe przepisy i wydał zasadną decyzję. W szczególności prawidłowo zawiesił, uwzględniając wówczas obowiązujące przepisy, postępowanie w sprawie postanowieniem z dnia [...]r. Następnie po podjęciu postępowania, zgodnie z nowym stanem prawnym, postanowieniem z dnia [...]r. nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia określonych dokumentów.
Ustosunkowując się do wniosku o przywrócenie terminu, organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo budowlane nie zawierają regulacji umożliwiających pozytywne rozpatrzenie tego wniosku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. i J. K, działając przez pełnomocnika, wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skarżonym decyzją zarzucili naruszenie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 100 Kpa, polegające na nakazaniu rozbiórki nieistniejącego garażu oraz oparciu decyzji na nieprawidłowo ustalonym obowiązującym stanie prawnym. Ponadto zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych mający istotne znaczenie dla podjętych decyzji polegający na nieprawidłowym określeniu budynku gospodarczego jako garażu oraz błędnym wskazaniu pobudowania tego budynku w [...] r., gdy tymczasem został on pobudowany w [...]r.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że w [...] r. na posesji skarżących został wybudowany budynek gospodarczy, murowany o powierzchni [...] m², w którym przechowywane były i są pasze, ziarno siewne oraz narzędzia rolnicze. Już w roku [...] budynek jako szopa murowana był zgłaszany do ubezpieczenia w Państwowym Zakładzie Ubezpieczeń w ramach obowiązkowych ubezpieczeń budynków i mienia rolników, na dowód czego przedłożyli dokument obowiązkowego ubezpieczenia rolników z [...] r. W [...]r. w budynku w miejsce wrót drewnianych wstawiono drzwi metalowe. Zmiana drzwi nie spowodowała zmiany przeznaczenia budynku. W tym stanie rzeczy nie istnieje obiekt określany jako garaż i nie może być nakazana rozbiórka garażu, który faktycznie nie istnieje. Dla oceny prawnej nie mogą być stosowane przepisy prawa budowlanego z [...] r., albowiem budynek gospodarczy został wybudowany w [...] r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, jednocześnie wskazują, że w piśmie z dnia [...] r. dotyczącym ubezpieczenia, mowa jest o "szopie", której ściany wykonane zostały z ½ cegły. Natomiast w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. zapisano: "garaż wykonany z suporeksu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego,
Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu określonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), doprowadziła do uznania, że skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn aniżeli zostały podniesione przez skarżących.
Sąd stwierdził, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo z dnia [...]., które organ II Instancji uznał za odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Pismo to nie zostało jednak podpisane przez skarżących.
Fakt ten pozwala uznać, że wyżej wymienione pismo zawiera braki uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu, tj. w przypadku odwołania niemożność jego rozpoznania.
Stosownie bowiem do art. 63 § 2 i 3 Kpa podanie (odwołanie) strony musi zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, adres tej osoby, żądanie oraz podpis osoby wnoszącej podanie. Podpis na podaniu warunkuje fakt pochodzenia żądania od osoby określonej jako wnosząca podanie.
Jednocześnie art. 64 § 2 Kpa stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, iż nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie organ II instancji nie wezwał skarżących, zgodnie z treścią wyżej przytoczonego przepisu, do uzupełnienia braku pisma (odwołania) z dnia [...]r., poprzez jego podpisanie i rozpoznał je, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych.
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2365/93 (POP 1997, Nr 3, poz. 62), iż uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego, a jego decyzja dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa).
Z powyższych względów Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.